ธรรมนิยาย : หน้า 108/128

FSSมาภา ธ ร ร ม นิ ย า ย โดย ธรรมโฆษ ต่อจากฉบับที่แล้ว ๒๐. ยอดของความกลัว พอได้ยินคำสั่งของพระอาจารย์ อาตมาก็ได้สติ สัมปชัญญะกลับคืน รีบพยายามข่มใจ และสวดมนต์บท วิรูปักเขฯ แผ่เมตตาแก่ตระกูลพญางูทั้ง ๔ แต่เพราะค่าที่ ยังตกใจกลัวมากเกินไป จึงสวดผิด ๆ ถูก ๆ จับต้นชน ปลายไม่ติด สวดอยู่ครู่หนึ่งแล้วลืมตาขึ้นเพื่อจะดูว่า งูใหญ่ยังอยู่หรือเปล่า ปรากฏว่างูใหญ่ยังชูคอจังก้า อยู่ที่เดิม และดูเหมือนจะเข้ามาใกล้อาตมายิ่งกว่าเดิม เสียอีก เมื่อเห็นเช่นนั้นความหวาดกลัวอย่างรุนแรง ได้กลับมาเกาะจับหัวใจอาตมาอีก ลืมบทสวดมนต์ ลืมเมตตาพรหมวิหาร ลืมทุกสิ่งทุกอย่าง จำได้อยู่อย่าง เดียวว่าวิ่งหนี วิ่งหนี หนีเอาชีวิตรอด คือทางเดียวที่จะ พ้นจากการเป็นเหยื่อของงูร้าย ถ้าขึ้นใช้เมตตากรุณา

- ธรรมนิยาย