การเผชิญหน้ากับความตาย : หน้า 113/128

ความตายเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ทุกคนที่เกิดมาแล้วจะต้องตาย ในวันหนึ่ง ไม่เร็วก็ช้า ไม่ตายก็ตายร้าย เมื่อมันเป็นสิ่งหลีกเลี่ยงไม่พ้น เราก็ควรเผชิญหน้ากับมันด้วยจิตใจเข้มแข็งด้วยจิตใจเป็นกุศล ด้วยขวัญอันดี ตายไปแล้วจะได้ไปสู่สุคติ ถ้ากลัวตายจนขวัญหนีดีฝ่อ จะตายด้วยความหลงลืมสติ ตายด้วยจิตเศร้าหมอง มีหวังไปสู่ทุคติ ฉะนั้นไม่ควรกลัวความตาย »>> ท่านอาจารย์หยุดพักอีกครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อไปว่า “ความ จริงชีวิตร่างกายไม่ใช่สิ่งน่าอภิรมย์นัก พระพุทธองค์ ตรัสไว้ว่า ภารา หเว ปัญจัก ขันธา ขันธ์ทั้ง ๕ เป็นภาระ อันหนักแล เราจะต้องบำรุงเลี้ยง จะต้องแบกหาม จะต้อง ทะนุถนอมรักษา เต็มไปด้วยความทุกข์ความเจ็บปวด 2 “ถ้าเธอรู้อย่างนี้ เธอก็จะบรรเทาความกลัวตาย ลงได้ แต่อีกสิ่งหนึ่งที่เธอควรจะรู้ก็คือความตาย ถ้าเธอรู้ ว่าตายคืออะไรเธอก็จะไม่กลัวตาย ตามความเป็นจริง นั้น เธอตายอยู่ทุกขณะ เกิดอยู่ทุกขณะ ในทางรูปขันธ์ เซลล์ต่าง ๆ อันเป็นส่วนประกอบของร่างกาย ตายเกิด ชีวิตกระบวนการแก้ทุกข์อันไม่รู้จักสิ้นสุด แก้กันตั้งแต่ 1 สืบต่อกันอยู่ตลอดเวลา เซลล์เก่าตายลงถูกขับออกมา เกิดจนตาย เมื่อเป็นเช่นนี้ เธอยังจะอาลัยรักหวงแหน เป็นขี้ไคลตามผิวหนัง เซลล์ใหม่เกิดขึ้นมาแทนเซลล์ ถุงเลือดถุงเนื้ออันหนักหน่วงนี้อยู่อีกหรือ?” ชุดแรกที่เธอมีอยู่ในเวลาเกิด เวลานี้ได้ตายไปหมดแล้ว อาตมาพิจารณาตามกระแสคำสอนของท่าน ไม่มีเหลือเลย เซลล์ที่เธอมีอยู่ในขณะนี้เป็นชุดใหม่ อาจารย์ ก็เห็นได้ทันทีว่า ชีวิตร่างกายไม่ใช่สิ่งน่ารัก | ทั้งหมด เพราะฉะนั้น ร่างกายของเธอเวลานี้กับร่างกาย น่าหวงแหนอะไร กลับเป็นเสมือนถุงสัมภาระอันหนัก ของเธอเมื่อเป็นเด็ก จึงไม่ใช่ร่างกายเดียวกัน เซลล์ หน่วงที่ควรวางลงอย่างยิ่ง ท่านอาจารย์กล่าวต่อไป ที่เธอมีอยู่เวลานี้อีกประมาณสิบปีข้างหน้าก็จะตายหมด แต่เธอก็จะยังคงรักษารูปร่างเดิมไว้ได้ เพราะมันไม่ได้ คล้ายรู้วาระจิตของอาตมาว่า Kalyanamitra.org กั ล ย า ณ ม ต ร ๑๑๑