ความเจ็บปวดในใจ : หน้า 93/128

ได้ช่วยท่าน ในคราวที่ท่านป่วยท่านเจ็บกายไม่พอท่าน เองยังเจ็บลึก ๆ ในใจอีก อาตมายังเล่าข้ามไป ช่วงที่ โยมแม่ของท่านไม่สบายด้วยโรครุมเร้าหลายโรคด้วยกัน ท่านมหาท่านก็ไม่สบาย ไม่สบายมาก จนกระทั่งโยม แม่ของท่านสิ้นลม โยมพี่โทรมาบอกเราคุยกัน อาตมาก็ นั่งนึกอยู่ตั้งนาน มหาก็ไม่สบายป่วยแล้วจะบอกกับมหา อย่างไรดีที่จะไม่ให้มหาสะเทือนใจ ไม่ให้มหาลำบากใจ จะทำอย่างไรจะบอกอย่างไรดี จะพูดอย่างไรดี แต่ในที่สุด ก็คิดอุบายคิดคำพูดขึ้นมาได้ ค่อย ๆ ให้ท่านรับ ท่าน ก็รับแต่แววตาของท่านเจ็บปวด เราเองเราเข้าใจ เรา อยากจะแบ่งความเจ็บปวดนั้น บอกมหาไม่เป็นไรหรอก เราจะทำหน้าที่แทนมหาเอง ในฐานะลูกคนหนึ่งของโยม แม่ก็แล้วกัน มหาพักอยู่ที่นี่นะ ไม่ต้องห่วง อาตมาไม่เคยเทศน์ที่งานศพ ไม่เคยเลย ปกติก็รับ งานก่อสร้างมาด้วยกัน แล้วเรื่องการแสดงธรรม การเล่า ธรรมะท่านมหาแสดงธรรมได้ไพเราะ แสดงธรรมได้ดีน่า ฟังมาก อาตมาเสียอีกที่เป็นคนที่ค่อนข้างจะเงียบ ๆ ไม่ ค่อยพูด แต่ตอนนี้อาตมาก็ต้องทำ เทศน์ที่หน้าศพให้ โยมแม่ของท่าน แล้วก็มาเล่าให้ท่านมหาฟัง จนกระทั่ง พิธีศพของโยมแม่ผ่านไปแล้วถึงวันฝัง อาตมาก็มองมหา เห็นสุขภาพของมหา สังขารของมหาแล้วนะ มหาไหวไหม มหาได้แต่สั่นหน้าแล้วก็ถอนหายใจ อาตมาเข้าใจบอก มหาไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมไปเอง มหามองอาตมาเนี่ย แววตาของท่านนะ มันมีอารมณ์หลาย ๆ อย่างอยู่ใน แววตานั้น มันแปลบเข้าไปในหัวใจของอาตมาเลย มันมี ทั้งความปวดร้าว ว่าเราเนี่ยเป็นลูก ลูกที่แม่รักมากเลย มีทุกอย่างพร้อมหมด แล้วเราทำไมถึงไปงานศพของแม่ ตัวเองไม่ได้ อาตมาเข้าใจความรู้สึกอันนั้นในสายตา ของท่านเป็นแบบนั้นแล้วก็ว้าวุ่นนิดหนึ่งว่าจะทำอย่างไรดี แล้วแววตาคล้าย ๆ กับอ่อนระโหยโรยแรง หมดแรง เปลี้ยไปเลยอย่างนั้น อาตมาก็เข้าใจ แม้กระทั่งแววตาที่ อาตมาจะไปเนี่ย ก็รู้สึกมองว่า เออขอบใจนะเพื่อน แววตาที่มองมาตอนครั้งหลังที่อาตมาจะไปงานส่งศพ ท่านมีแววตาเออขอบใจนะเพื่อน มันก็เท่านั้นเอง แล้ว อาตมาก็ไปจัดการส่งศพอะไรของท่านเรียบร้อย แล้วก็ กลับมาเล่าให้ท่านฟัง แต่ก็ไม่กล้าเล่ามาก เพราะว่าท่าน สะเทือนใจ เกรงว่าท่านจะสะเทือนใจมาก ใครก็ตามที่อยู่ใกล้มหานะจะอดรักมหาไม่ได้ ทุกคนจะรัก นิยม เลื่อมใส แม้แต่คนงานในหน่วยก่อสร้าง ด้วยกัน ทั้งรัก ทั้งเคารพ ทั้งยำเกรง แล้วก็มีกัลยาณมิตร ของเราได้ประพันธ์เป็นบทไว้อาลัยหลวงพี่มหา ประพันธ์ ได้ถึงใจดี อาตมาอ่านแล้วยังชอบใจว่าเออถ่ายทอดได้ดี เขาเขียนไว้อย่างนี้ สุดแสนจะอาลัย โอ้ไฉนเป็นฉะนี้ ว่าหลวงพี่จะจากจร อันความดีเป็นอนุสรณ์ อย่าอาทรและห่วงใย วี่แววไม่เคยมี นิทราเถิดหลวงพี่ แม้จะจากไปก่อน พวกเราจะต่อสู้ ธรรมเชิดชูผู้ผ่องใส แบบอย่างที่ให้ไว้ จะนำไปพัฒนา จะสัมฤทธิ์ความปรารถนา ความหวังที่ตั้งจิต สร้างอาคารภาวนา บูชาธรรมหลวงพี่เอย เพราะท่านได้ฝากผลงานเอาไว้ในงานก่อสร้าง ของท่านทั้งหมดเลยในวัด แต่สิ่งที่ท่านอยากจะสร้าง มากที่สุดเลยในชีวิตของท่าน อยากจะมีส่วนร่วมมาก ที่สุดเลยในชีวิตของท่านคือ อาคารทำภาวนาศึกษา วิชชาธรรมกายขั้นละเอียด ท่านตั้งใจไว้มาก ใน การป่วยครั้งแรกและครั้งต่อมาของท่าน อาตมาเคยพูด กับท่านเสมอ ปลอบใจท่าน บอกท่านให้ท่านหายไว ๆ ให้กำลังใจท่าน มหาหายไว ๆ นะ แล้วไปช่วยกันสร้าง อาคารภาวนากัน อาคารทำวิชชากัน พอพูดถึงอันนี้ ขึ้นมาแล้วนะ ตาของท่านจะเป็นประกาย จะเบิกบาน แจ่มใส จะมีกำลัง อยากจะสร้างขึ้นมาทันที ท่านเคยเล่าให้อาตมาฟัง อาคารหลังนี้ หลวงพ่อ บอกไว้แต่มีส่วนร่วม แม้เพียงตะปูตัวเดียวนี่นะก็มี อานิสงส์มากมายมหาศาล ขอให้ร่วมเถอะ จะร่วมมาก ร่วมน้อยขอให้ร่วมเถอะ ท่านเคยบอกญาติโยมที่ไปหา ท่าน ท่านเคยเล่าเรื่องอะไรต่ออะไรพวกนี้ให้อาตมาฟัง ท่านฝากเอาไว้ ท่านอยากจะสร้างมาก ๆ ในครั้งหลังสุด ก่อนท่านจะละโลกไป ท่านก็ได้ ร่วมสร้างอาคารทำวิชชานี้ขึ้นมา ได้ร่วมสร้างส่วนหนึ่ง แล้วถ้าท่านอยู่ตอนนี้ท่านก็อยากจะชวนคนที่ท่านรัก มากที่สุดให้มาร่วมสร้าง อย่าปล่อยโอกาสนี้ให้ผ่านไป เลยแม้แต่นิดเดียว อาตมาก็เดาใจท่านถูก คนที่ท่าน จะต้องบอกเป็นคนแรกเลยเนี่ย ก็คือโยมพี่ของท่านทุก ๆ Kalyanamitra.org กั ล ย า ณ ม ต ร