การปฏิบัติธรรมตามแบบธรรมาธิษฐาน : หน้า 122/128

ด้วยการปฏิบัติธรรมให้สมควรแก่ธรรม” นั้น คดี ธรรมนี้เป็นของชาวพุทธ ซึ่งเคารพธรรมตามแบบธรรมา ธิษฐานตามรอยพระยุคลบาทของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ปัญหามีอยู่ว่า จะปฏิบัติประการใดจึงจะสมควรแก่ธรรม เรื่องนี้มีกล่าวอยู่ในพุทธศาสนามากมาย เพราะเป็น ศาสนาที่มุ่งจะอบรมทางกายวาจาและใจเป็นสำคัญ จึงมีพระไตรปิฎก อรรถกถา ฎีกา ฯลฯ อยู่มากเหลือ คณนา แต่เมื่อย่อความให้สั้นลงแล้ว ก็มีอยู่เพียง ๓ ประ ก คือ และ ๑ การกระทำความดี 1. การละเว้นจากการกระทำความชั่ว ๓ การทำใจให้สงบบริสุทธิ์ผ่องใส หนังสือเรื่องพุทธศาสนาทุกเล่มมีความหมายอยู่ ใน ๓ ประการนี้เท่านั้น การกระทำความดี คือการปฏิบัติตามมรรคมีองค์ แปดซึ่งย่อลงได้เป็น ศีล สมาธิ ปัญญา ศีลคือการปฏิ บัติชอบทางกายวาจาและอาชีพ สมาธิคือความเพียร ชอบสติชอบและสมาธิชอบ ปัญญาคือความเห็นชอบ และค่า ชอบ -การละเว้นจากการกระทำความชั่วก็คือ ไม่ กระทำการใด ๆ ที่ตรงกันข้ามกับความดี การทำใจให้สงบ ก็คือทำให้เกิดปัญญาชอบ ปัญญาชอบเป็นเหตุให้เห็นชอบดำริชอบ แล้วใจก็สงบ บริสุทธิ์ผ่องใส ถ้าจะกล่าวอีกนัยหนึ่ง ก็อาจกล่าวได้ว่า พระพุทธ ศาสนามุ่งสั่งสอนอบรมพุทธบริษัทให้กระทำ กรรมดี ละเว้นการกระทำกรรมชั่วและที่ทำให้ใจสงบ การทําใจให้สงบนั้นเป็นกรรมด้วย เรียกว่ามโน กรรมหรือกรรมทางใจ เพราะฉะนั้นกรรมจึงสำคัญที่ สุดของบุคคล กรรมทำให้คนเป็นไปได้ทุกอย่าง เพราะ เป็นเหตุให้อำนาจในโลกหรือธรรมอำนวยผลกรรมให้เป็น ไปตามกฎหรือระเบียบของธรรมนั้น กรรมอย่างเดียวที่ แบ่งชั้นบุคคลให้สูงต่ำต่างกัน โดยเหตุที่ทุกอย่างเป็น ธรรม ฉะนั้นกรรมก็เป็นธรรมด้วย การกระทำกรรมก็ เป็นอันเดียวกับการปฏิบัติธรรม การปฏิบัติธรรมให้ สมควรแก่ธรรม ก็เป็นอันเดียวกับการประกอบกรรมดี เว้นจากการกระทำกรรมชั่ว และทำใจให้สงบบริสุทธิ์ผ่อง ใส่นั่นเอง กรรมนี้แหละที่เป็นเหตุให้เข้าถึงธรรม อ่านต่อฉบับหน้า