การเตือนจากเทวดา : หน้า 111/128

“ไม่ได้เจริญ” อาตมาตอบ “นอกจากจะไม่ได้เจริญเมตตาแล้ว เธอยังคิดอะไร ภาพงูใหญ่ “ไม่น่าจะเตือนด้วยสิ่งที่น่ากลัวอย่างนั้น เล่นเอาผมกลัวแทบช็อกตาย” นอกเรื่องนอกราวผิดวิสัยสมณะไปด้วยใช่ไหม?” ท่าน “เทวดาท่านรู้ดีกว่ามนุษย์” ท่านอาจารย์พูดต่อไป อาจารย์ถาม คำถามของท่านทำให้อาตมางุนงงเป็น “ท่านรู้ว่าความคิดเป็นเรื่องที่ควบคุมได้ยากที่สุด คนเรา อย่างยิ่งเพราะไม่ทราบว่า ท่านรู้ได้อย่างไรว่าอาตมา | ย่อมคิดไปร้อยแปด ดีบ้าง ชั่วบ้าง กลาง ๆ บ้าง ถ้าเตือน คิดนอกเรื่องนอกราวแต่ไม่กล้าถามท่านได้แต่คิดอยู่ในใจ ด้วยวิธีนุ่มนวล คงจะไม่เข็ดหลาบ ต้องเตือนด้วยวิธี อาจารย์ของเราคงจะมีปรจิตตญาณ กำหนดรู้วาระจิต | รุนแรง ทำให้ผู้ถูกเตือนเกิดความตื่นเต้นตกใจกลัวสุดขีด ของผู้อื่นเป็นแน่ จึงรู้เรื่องความคิดของอาตมา บางที ท่านอาจารย์จะรู้เรื่องงูใหญ่นั้นด้วย จึงมิได้แสดงอาการ ตื่นเต้นตกใจไปกับอาตมาแต่อย่างใด คงนั่งอยู่ในอาการ ปกติและพูดจาด้วยน้ำเสียงเป็นปกติ “โบราณสอนท่านไว้ว่า “อยู่คนเดียวให้ระวัง ความคิด อยู่กับมิตรให้ระวังวาจา” ท่านอาจารย์ กล่าวต่อไป “เธอไม่ระวังความคิดจึงเกิดเรื่องร้ายขึ้น อยู่ในป่าในเขาอย่างนี้ เธอไม่จำเป็นต้องระวังวาจา แต่ต้องระวังความคิด อย่าคิดในเรื่องโลกียวิสัย นอกเหนือ หน้าที่ของสมณะ ถ้าขืนคิดสัตว์ร้ายจะปรากฏตัวให้เห็น” “สัตว์ร้ายมันรู้จิตใจของคนด้วยหรือครับ?” อาตมา ถามด้วยความสงสัย “ไม่รู้ แต่เทวดารู้” ท่านอาจารย์ตอบ แต่คำตอบ เขาจึงจะเข็ดหลาบจดจำไม่มีวันลืม เตือนครั้งเดียวได้ผล ตลอดไป ไม่ต้องเตือนซ้ำซาก" “ถ้าผมรู้ว่าเป็นการเตือนของเทวดา ผมก็คงไม่ วิ่งหนี” อาตมาพูดขึ้นเปรยๆ เป็นทำนองอวดเก่งนิด ๆ ท่านอาจารย์หัวเราะหึ ๆ แล้วกล่าวขึ้นว่า “ยังไม่แน่เหมือนกัน ถ้าพบสัตว์ร้ายอีก เธอ อาจจะวิ่งหนีอีก เพราะเธอเอาชนะความกลัวอีก อย่างหนึ่งไม่ได้” อาตมาคิดทายอยู่ในใจว่า ท่าน อาจารย์คงหมายถึงความกลัวต่อสัตว์ร้ายที่อาตมา เพิ่งแสดงให้ท่านเห็นมาหยกๆ แต่อาตมาทายผิด เพราะ ท่านอาจารย์ได้พูดขึ้นคล้ายจะรู้วาระจิตของอาตมาว่า “ไม่ใช่กลัวสัตว์ร้ายโดยตรง แต่กลัวบางสิ่งบางอย่าง ที่สัตว์ร้ายอาจจะนำมาให้แก่เธอ ลองคิดดูซิว่าทำไม ของท่านไม่ทำให้อาตมาเกิดความฉงนสนเท่ห์ยิ่งขึ้น เธอจึงกลัวเสือ แต่ไม่กลัวแมวทั้ง ๆ ที่เสือกับแมวก็เป็น ท่านอาจารย์คงจะสังเกตเห็นท่าทีแสดงความสงสัยของ | สัตว์ประเภทเดียวกัน?” อาตมา จึงกล่าวต่อไปว่า “การที่เราเข้ามาอยู่ในป่าในเขา ก็หมายความ ว่าเรามาอยู่ในเขตของเทวดา อยู่ในการคุ้มครอง ดูแลของเทวดา ถ้าเรามาดี มาด้วยเจตนาเป็น “เพราะเสือมันกัดคนได้ แต่แมวไม่กัด” อาตมา ตอบท่านตามตรง “ความจริงแมวมันก็กัดคนได้เหมือนกัน แต่ว่าผล ของมันต่างกัน เธอทราบไหมว่า ถ้าคนถูกเสือกัดอะไร กุศล มาเพื่อบำเพ็ญเพียรเพื่อความบริสุทธิ์หลุดพ้น จะเกิดขึ้น?” เทวดาท่านก็เอาใจใส่ช่วยเหลือ คอยป้องกันภัยพิบัติ ให้ คอยส่งเสริมเมื่อเราทำความดี คอยตักเตือน ห้ามปรามเมื่อเราทำ พูด คิด นอกลู่นอกทาง “มีหวังตาย” อาตมาตอบสั้น ๆ “ถูกแล้ว” ท่านอาจารย์เสริม “ถ้าถูกเสือกัดคน อาจจะตายได้ แต่ถูกแมวกัดไม่ตาย ความแตกต่าง “อย่างนั้น เทวดาทำไมไม่ห้ามงูใหญ่ตัวนั้นมิให้ มันอยู่ตรงที่ตายกับไม่ตายนี้เอง เพราะฉะนั้นเธอ มาทำร้ายผม?” อาตมาถามท่านอาจารย์ด้วยความ | พอจะมองเห็นแล้วหรือยังว่า คนกลัวอะไรยิ่งกว่าสัตว์ร้าย สงสัย ท่านอาจารย์หัวเราะอย่างอารมณ์เย็นแล้วตอบว่า “นั่นไม่ใช่งูจริง ๆ ดอก แต่เป็นเพียงเทวดา เช่น เสือ หรือ?” เมื่อท่านอาจารย์ไล่เลียงมาถึงตอนนี้ อาตมาก็ จำแลงร่างเป็นงูมาเตือนเธอเพราะเธอคิดนอกลู่ เห็นได้ทันทีว่า คนกลัวความตายยิ่งกว่ากลัวสัตว์ร้าย นอกทางเท่านั้น เราเองเคยโดนมามากแล้ว ต่อเมื่อ | ถ้าสัตว์ร้ายไม่สามารถทำให้คนตายได้ คนจะไม่กลัวมัน สามารถควบคุมความคิดของตนได้อย่างเด็ดขาด จึง เลย อาตมาจึงตอบท่านอาจารย์ว่า “คนกลัวความตาย” ไม่ถูกเทวดาเตือนด้วยวิธีอันน่ากลัวเช่นนั้นอีกต่อไป” “ท่านน่าจะเตือนด้วยวิธีที่นุ่มนวลกว่านั้น” อาตมา พูดเป็นทำนองต่อว่าเทวดา เพราะยังสะดุ้งเมื่อนึกถึง “ถูกแล้ว” ท่านอาจารย์ตอบ “คนกลัวความตาย ยิ่งกว่าสิ่งใดหมด การที่เธอวิ่งหนึ่งมาก็เพราะกลัว ความตาย เธอเอาชนะความกลัวภูตผีปีศาจได้แล้ว Kalyanamitra.org ก ล ย า ณ มิ ต ร ๑๐๙