การสังคายนาพระไตรปิฎก : หน้า 84/128

เมื่ อ ป ร ะ ม า ณ ๕๐ ปี ก่ อ น ตอนเหนือและตอนใต้ ได้ร่วมกันสังคายนาพระไตรปิฎกในครั้งนี้ โดยบันทึกเป็นภาษา สันสกฤต น่าเสียดายที่ว่า ต่อมาพระไตรปิฎกที่เกิดขึ้นจากการสังคายนาครั้งนั้นสูญหาย ไปเกือบหมด มีเหลืออยู่บ้างในภาษาจีน ซึ่งพระภิกษุชาวจีนที่เข้าร่วมการสังคายนา ครั้งนั้นได้นำมาแปลเป็นภาษาจีนอยู่มากมาย ได้มีการค้นพบหลักฐานชิ้นสำคัญที่ภูเขากิลกิต (Gilgit) ในประเทศปากีสถาน เป็นภูเขาที่รกร้าง บนเขามีสถูปเก่าแก่ที่ชำรุดแตกออก ภายในสถูปมีคัมภีร์เก่าแก่อยู่หลายเล่ม มีอยู่เล่มหนึ่งเป็นเล่มแรกของคัมภีร์พระอภิธรรมปิฎก ของสรวาสติวาท คัมภีร์เล่มนี้มีชื่อว่า ธรรมสคันธะ ซึ่งบันทึกด้วยภาษาสันสกฤต พระอภิธรรมในคัมภีร์นี้ ถึงแม้ว่าจะไม่ครบความ แต่ก็สรุปได้ว่า คำว่า “ธรรมะ” ในสมัยนั้น มีลักษณะที่เหมือนกับการค้นพบของหลวงพ่อวัดปากน้ำทุกประการ คือธรรมะเป็นของ ที่เกือบจะเป็นเนื้อเป็นหนัง เป็นกลุ่มก้อนที่จับต้องได้ ยิ่งกว่านั้นพวกไวภาษิกะก็มี ความเชื่อว่าธรรมกายนั้นคือพระพุทธองค์ตัวจริง พระพุทธเจ้าตัวจริงเป็นกาย ประกอบด้วยธาตุอันบริสุทธิ์ เป็นกลุ่มก้อนของธาตุอันบริสุทธิ์ รูปก็ดี เวทนาก็ดี สัญญา สังขาร และวิญญาณของพระธรรมกายนั้นประกอบขึ้นด้วยธาตุบริสุทธิ์ ไม่มีสิ่งใดสิ่งหนึ่งเจือปน นอกจากนั้นก็ยังมีความเชื่ออีกว่า พระพุทธเจ้านั้น มีอยู่ ๒ กาย อันที่หนึ่งคือ รูปกายหรือกายเนื้ออย่างหนึ่ง อีกอันหนึ่งคือธรรมกาย ยังมีคัมภีร์อีกเล่มหนึ่ง คาดว่ามีอายุใกล้เคียงกับคัมภีร์ธรรมสคันธะ คัมภีร์นี้ มีชื่อว่า อัจจสาหัสสิกา เป็นภาษาสันสกฤต แปลว่า ปรัชญา ประกอบด้วยคาถาซึ่งมี จำนวนทั้งหมด 6,000 คาถาว่าด้วยปรัชญาบารมี ในตอนหนึ่งได้กล่าวว่า พระพุทธเจ้า นั้นประกอบด้วยรูปกายกับธรรมกาย ใ น พ ร ะ ไ ต ร ปี ฎ ก บ อ ง จี น ก็มีการกล่าวถึงธรรมกาย มีบางส่วนตรงกันกับพระสูตร ของทิเบตสูตรหนึ่งชื่อ ตถาคตครรภะสูตร มีความหนึ่งว่า “... เมื่อพระสัมมาสัมพุทธเจ้า 1 ทรงตรวจดูสัตวโลกด้วยทิพยจักษุ ทรงเห็นว่า สรรพสัตว์ทั้งหลาย แม้ว่าจะถูก ครอบงำด้วยกิเลสราคะ โทสะ โมหะ แต่ก็มีพุทธปัญญา พุทธจักขุ และพุทธกาย นั่งขัดสมาธิบัลลังก์มั่นคงภายใน เพราะเหตุนั้น สัตว์ทั้งหลายแม้จะมีกิเลส ครอบงำอยู่ ยังต้องเวียนว่ายในคติต่าง ๆ สัตว์ทั้งหลายเหล่านั้น ก็มีสาระแห่ง ๑ พระอภิธรรมมีอยู่ในโลกนี้ มีอยู่ ๓ ชุดด้วยกัน ชุดแรกเขียนขึ้นโดย สรวาสติวาท ซึ่งมีอายุเก่าแก่ที่สุด ชุดที่สาม พระอภิธรรมที่มีในพระไตรปิฎกบาลีของเรา เป็นชุดที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งนักวิชาการ ชาวต่างประเทศคิดว่า พระไตรปิฎกบาลีของเรานี้ อาจจะอายุประมาณ ๑,๐๐๐ กว่าปีเท่านั้น เพราะการใช้ภาษาและการประพันธ์นั้น เป็นลักษณะของภาษารุ่นใหม่ ไม่ค่อยสอดคล้องกับรุ่นเก่า เท่าใดนัก ๒ ดูคำอธิบายเพิ่มเติมท้ายบท ๘๒ กั ล ย า ณ ม ต ร