การทำงานในห้องทดลองของคาร์เวอร์ : หน้า 117/128

ก็ไปเสียจากที่ยกพื้นนั้น กลับไปยังห้องของเขา ถอด เสื้อคลุมและปล่อยกองไว้ที่พื้นห้อง สวมเสื้อเก่าที่เขาชอบ แล้วหลบไปยังห้องทดลองของเขา ผู้ที่เคยเข้าไปในห้องทดลองของคาร์เวอร์ มีเพียง น้อยคนที่ได้รับสิทธิพิเศษ-อาจารย์บ้าง นิสิตบ้าง หรือ แขกผู้มาเยี่ยมบ้าง ใครก็ดีที่ได้เข้าไปในห้องทดลอง ข้อสำคัญที่สุดเป็นลำดับแรกก็คือ ต้องเป็นผู้ใคร่ค้นหา ความจริงอย่างบริสุทธิ์ใจ มิใช่คนที่เป็นแต่เพียงหา ความรู้ที่เรียกว่ารู้ก็ช่างไม่รู้ก็ช่าง โดยเหตุที่งานในห้อง ทดลองทวีมากขึ้น ปัญหาเรื่องการที่จะต้องมีผู้ช่วยที่ สามารถในแผนกทดลองจึงเป็นความสำคัญยิ่งขึ้นทุกที นิสิตหลายคนที่น่าจะเหมาะสมแก่ตำแหน่งได้ถูกนำมา ทดลองใช้ แต่ก็ไม่เป็นที่ถูกใจของ ดร.คาร์เว่อร์เลย คราวหนึ่งดูเหมือนว่า นายมาซิโอ โธมัส ครูหนุ่มสอน เคมีวิทยามีท่าทีว่าจะถูกเลือก เพราะดร.คาร์เวอร์เคย หารือเรื่องแผนงานกับเขาในขณะที่คาร์เวอร์ป่วย เป็น เวลาไม่นานนัก แต่ทันทีที่เขาหายป่วยและกลับเข้าทำงาน แล้ว เขาก็ลืมเรื่องนั้นเสีย เวลานี้คาร์เว่อร์มีอายุเลยเจ็ดสิบเข้าไปแล้ว แม้จะ ไม่รู้วันเกิดอย่างแน่นอน เขาก็ได้เข้ามาอยู่ในทัสคี ครบสี่สิบปี เขามีงานมากขึ้นกว่าแต่ก่อน ยังคงตื่นนอน แต่เวลานาฬิกา เริ่มต้นเขาจะเข้าไปในป่ากลับมารับ ประทานอาหารเช้า แล้วไปทำงานในห้องทดลอง เขา ได้รับจดหมายเป็นตะกร้าทุก ๆ วัน คนทั่วโลกพากัน เขียนมาถึงเขา เขาพยายามอ่านและตอบทุกฉบับ เขา เขียนตอบด้วยตนเองก็หลายฉบับ เลขานุการสองคน ต้องยุ่งอยู่กับการจดตามคำบอกตอบจดหมาย และจัด ลำดับสําหรับส่งไป - เมื่อ พ.ศ. ๒๔๗๗ (ค.ศ. ๑๙๓๔) ดร.เฟร็ด ดี. แพ็ตเตอร์สันได้มาเป็นอธิการบดีแห่งทัสดี งานที่เขา จับทำทันทีก็คือทำให้ ดร.คาร์เวอร์ตระหนักว่า งานใน ห้องทดลองและค้นคว้านั้น เขาจะต้องยอมให้มีผู้ช่วย จะต้องหาคนที่เหมาะสมมาฝึกอบรมให้ทำงานตามรอย ของเขาได้ ดร.คาร์เวอร์ไม่รับฟังอยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่ง ครั้นต่อมา เขาได้ถูกเชิญไปเป็นผู้ร่วมงานการตรวจเห็ดรา และโรคต้นไม้ แผนกอุตสาหกรรมพืชในกรมเกษตราธิ การแห่งสหรัฐ หมายความว่าเขามีความรับผิดชอบเพิ่ม ขึ้น ฉะนั้นเขาจึงได้ยอมรับว่าจะพิจารณารับคนมาเป็น ผู้ช่วยของเขา - ดร.แพ็ตเตอร์สันระลึกถึงนิสิตหนุ่มคนหนึ่งที่ คอร์เนลล์ได้ เขาชื่อนาย ออสติน คอร์ติส (น้อย) เวลา นั้นเขาได้เรียนสำเร็จแล้ว กำลังสอนวิชาเกษตรศาสตร์อยู่ ที่วิทยาลัยใน นอร์ธ คาโรไลน่า เขาจึงจัดการให้ไปตาม ตัวมา ออสติน เคอร์ติส เกิดเมื่อวันที่ ๒๘ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๕๓ (ค.ศ. ๑๙๑๐) ได้เติบโตขึ้นท่ามกลางหมู่ เขาแห่งเวสต์ เวอร์จิเนีย ซึ่งนายออสติน วินเกต เคอร์ติส บิดาของเขา เป็นศาสตราจารย์วิชาเกษตรศาสตร์อยู่ที่ เวสต์ เวอร์จิเนีย สเตตคอลเล็จนั้น เมื่อสิ้นสงคราม ระหว่างรัฐต่าง ๆ แล้ว ปู่ของเขาได้ยกที่ดินส่วนมากที่มีอยู่ ให้เป็นที่เริ่มตั้งโรงเรียนที่กล่าวนี้ งานการของชายหนุ่ม ผู้นี้ปรากฏว่าเป็นเด่นในมหาวิทยาลัยคอร์เนลล์ มิใช่แต่ เพียงเป็นผู้ทำการประยุกต์อย่างพินิจพิเคราะห์เท่านั้น หากมีสมองที่แหลมคม ความเข้าใจแล่นซึมซาบในสิ่ง ต่าง ๆ อย่างง่ายดาย ทั้งมีความคิดเห็นกว้างขวางใน ทางที่จะประยุกต์หลักวิชาดัดแปลงสรรพสิ่งให้เป็น ประโยชน์ด้วย 1 ในฤดูใบไม้ร่วง พ.ศ. ๒๔๗๘ (ค.ศ. ๑๙๓๕) เกือบจะถึงเวลาเริ่มเปิดภาคเรียนของทัสคีก ทั้งอาจารย์ และนิสิตกำลังทยอยกันเข้ามายังโรงเรียน ในยามเช้า อันอากาศอบอุ่นและสงบเงียบแห่งเดือนกันยายนนั้น คาร์เวอร์ได้ตื่นนอนแต่เช้ามืด แล้วเข้าไปในป่า เขารู้สึก อ่อนแอลงไป เมื่อเขาตื่นนอนแต่เช้าอย่างนี้ร่างกายอัน แบบบางของเขาก็ไม่ได้พักผ่อนเพียงพอ โดยปกติเขาไม่ กั ล ย า ณ ม ต ร ๑๑๕ Kalyanamitra.org