น้ำใจของพญากระบี่ : หน้า 33/128

“ลิงตัวนี้เป็นเพียงสัตว์เดรัจฉาน มันยังเอื้อเฟื้อสละชีวิตของตน ยอมเอาร่างกายทอดเป็น สะพานให้ลูกน้องไต่ข้ามไปโดยปลอดภัย ลิงมีน้ำใจประเสริฐอย่างนี้ต้องไม่ใช่ลิงธรรมดา เรา ไม่ควรฆ่าลิงตัวนี้ ต้องช่วยชีวิตของมันไว้” พระเจ้าพรหมทัตจึงมีรับสั่งให้ผูกเรือขนานในแม่น้ำคงคา แล้วผูกนั่งร้านขึ้นไปรับตัวพญากระบี่ลงมา ทรงให้เช็ดตัวทำความสะอาด ให้ดื่มน้ำอ้อย แล้วนวดตัวด้วยน้ำมันที่เคี่ยวแล้วถึงพันครั้ง พระองค์ประทับนั่งในที่ ต่ำกว่าพญากระบี่ ตรัสว่า “ท่านทอดตัวเป็นสะพานให้ลิงเหล่านั้นข้ามไปโดยสวัสดี ท่านเป็นอะไรกับลิงเหล่านั้น ลิงเหล่านั้นเป็น อะไรกับท่าน ท่านจึงต้องเอาชีวิตตัวเองเข้าช่วยขนาดนั้น ท่านทำได้อย่างไร ไม่กลัวตายหรือ ท่านมีหลักในการ ปกครองบริวารอย่างไร " พญากระบีทูลตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นนายของพวกลิงเหล่านั้น ลิงทั้งหลายกลัวตาย เพราะพระองค์สั่งให้ฆ่า ข้าพเจ้าจึงต้องช่วย เหลือ.... ข้าพเจ้าผูกเถาวัลย์ไว้กับเอว... เผ่นตัวมาจากต้นไม้ฝั่งโน้น สิ้นระยะทางที่ยิงได้ ๑๐๐ ชั่วธนู... ข้าพเจ้า โจนมาที่ต้นมะม่วง แต่ไม่ถึง.... จึงเกาะกิ่งมะม่วงด้วยมือทั้งสอง.... ร่างของข้าพเจ้าเหยียดตรง ขึงตึงเหมือนสาย พิณอยู่ระหว่างกิ่งมะม่วงกับเถาวัลย์... ให้บริวารทั้งหลายไต่ไปโดยปลอดภัย....” “การที่ข้าพเจ้าถูกเถาวัลย์รัดเอว ข้าพเจ้าไม่เดือดร้อน....ถึงแม้จะต้องตายข้าพเจ้าก็ไม่เดือดร้อน ข้าพเจ้าเป็นนายของใคร ข้าพเจ้าก็ต้องนำความสุขมาให้ผู้นั้น... ลิงทั้งหลายเหล่านั้นแต่งตั้งให้ข้าพเจ้าเป็น นายของพวกเขา ก็เพราะพวกเขาหวังว่าข้าพเจ้าจะเป็นที่พึ่งของพวกเขาได้ และที่ข้าพเจ้ายินยอมเป็น นายของพวกเขา ก็เพราะคิดว่าข้าพเจ้าจะช่วยเหลือเป็นผู้นำของเขาได้ วันนี้ข้าพเจ้าได้ช่วยพวกเขา แล้ว ปลดเปลื้องความตายให้เขา นำความสุขมาให้เขา ข้าพเจ้าพอใจแล้ว ไม่กลัวอะไรอีกแล้ว.... แม้แต่ความตาย..." Kalyanamitra.org กั ล ย า ณ ม ต ร 39