การแสดงวัฒนธรรมอินเดีย : หน้า 49/124

สิ่งที่ทุกคนทิ้ง ก็คือการแสดงของ ระยะเวลาที่ผ่านมา แม่ชีจากอินเดีย ซึ่งเธอใส่ชุดประจำชาติขึ้น มาแล้วก็ร่ายรำ เป็นอาการของการะ นาคกะตะ ซึ่งเป็นวัฒนธรรมทางตอนใต้ ชาวอินเดียเชื่อกันว่า การรำแบบ ของอินเดียนั้นเป็นต้นกำเนิดของพระเวทองค์ ที่ ๕ หรือว่า นาตะศาสตร์ ซึ่งมีฤาษีตนหนึ่ง ของอินเดีย เปิดเพลงซึ่งอาตมาฟังดูเข้าใจว่า ชื่อว่า ภารตะมุนี เป็นผู้ได้ฌานสมาบัติ ไป เป็นภาษาสันสกฤตขับร้องถึงหญิงคนหนึ่ง บรรยายถึงความงามของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ในวัฒนธรรมของอินเดีย แม้ว่าจะเป็นการ แสดงเดียวก็ตาม การรำของอินเดียนั้น นัก วิชาการเทียบกันว่ามีอายุถึง ๒,๐๐๐ ปี และ เห็นเทพยดาในสรวงสวรรค์กำลังร่ายรำแล้ว ก็เอาไปเขียนเป็นวิชาการว่าวงดนตรีควรจะ เป็นอย่างนั้นอย่างนั้น การจัดละครต่าง ๆ ท่ารำต่าง ๆ ควรจะเป็นอย่างไร เรื่องท่ารำ นั้นเป็นเรื่องซึ่งชี้ชัดถึงวัฒนธรรมอินเดียได้ บทเพลงพวกนี้จะเปลี่ยนแปลงไม่มากนักใน อย่างดีทีเดียว ท่ารำแต่ละท่าและก็การแสดง ออกนั้นเป็นลักษณะการแสดงออกถึงภาษา ท่าทางต่าง ๆ แสดงออกถึงความหมายอะไร สักอย่างหนึ่ง และมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวทั้ง ความอ่อนช้อย ความเข้มแข็ง ความรวดเร็ว ฉับไวให้พ้นจากสะนะตะลีลาต่าง ๆ เหมาะ สมกับอารมณ์ในขณะนั้น ศิลปวัฒนธรรมในตะวันตกนั้นมัก จะให้อิสรภาพในการแสดงออก ให้บุคคลใช้ ความคิดริเริ่มของตนเอง ศิลปินนักแสดงจะ คิดท่าทางต่าง ๆ พอเหมาะพอสมกันได้กับ เหตุการณ์สถานการณ์ที่กำหนดไว้ในบท ความในบทเรียนต่าง ๆ ฉะนั้นวัฒนธรรม จากตะวันออก ไม่ว่าจะเป็นการรำไทย โขนของไทย หรือการรำของญี่ปุ่น การรำ ประจำชาติเหล่านี้จะมีแบบเฉพาะที่กำหนดให้ ทำท่าอย่างนั้น โดยจำนวนคนร้อยคน พัน คน แสนคน เมื่อเป็นท่านี้จะแสดงออก เป็นท่าเดียวกันหมดทุกคน ซึ่งเป็นเรื่องที่ แตกต่างเป็นอย่างมากระหว่างวัฒนธรรม ทางตะวันตกกับตะวันออก วัฒนธรรมทางตะวันออกนั้นเจริญ ทางด้านศิลปศาสตร์แล้วยังก็มีการขึ้นครู มี ครูมาครอบวิชาต่าง ๆ ให้ แบบเรียนท่าทาง วิชามุทรา ซึ่งแปลว่าท่า หรือทับเลื่อนตระ กอน แปลว่าท่าของมือต่าง ๆ นั้น เป็น เรื่องที่บอกถึงภาษาหรือความหมายอย่างใด อย่างหนึ่ง เป็นตัวผึ้ง เป็นดอกไม้ ผลไม้ แสงแดด อันนี้เป็นภาษาซึ่งอธิบายได้ด้วย ตัวของมันเอง และเป็นความมหัศจรรย์อย่าง หนึ่งที่มนุษยชาติสามารถคิดขึ้นมาได้ และ ถ่ายทอดกันมาถึงชนรุ่นหลังเป็นระยะเวลาที่ ติดต่อกันมานับพันปี ถึงแม้จะมีการแสดง ละครครั้งนั้นเสร็จแล้ว ผู้คนก็ยังพูดถึงแม่ชี คนนี้มาก เธอจึงนำชื่อเสียงมาสู่ห้องเรียน แล้วอาจารย์ก็ได้มาชื่นชม นำมากล่าวว่า เป็นสิ่งที่หาดูได้ยาก ได้นำความตื่นตาตื่นใจ มาสู่นักเรียนคนอื่น ๆ ด้วย - พอเสร็จการเรียนตอนสิ้นสัปดาห์ ก็มีการสอบครั้งใหญ่ อาตมาก็สอบกับเขา ด้วยแล้วได้คะแนนเป็นที่สอง ครูพอใจ ได้ ผ่านพื้นที่ ๒ ต่อไป นับว่าเป็นการเรียน กัลยา ณ มิตร ๔๗) Kalyanamitra.org