การศึกษาและประสบการณ์ชีวิต : หน้า 62/124

ตัวของเราเองต้องทำตัวให้ดี หมั่นตรวจดูตัวเองทุกวันว่า วันนี้เราทำชั่วหรือเปล่า ถาม ตัวเองได้เท่านี้ก็ดูจะพอ อุตสาหกรรม แพทยศาสตร์ วิทยาศาสตร์ และการคลัง ไม่มีทุนให้แก่วิชาที่ผมสมัคร และเมื่อสมัครแล้ว สอบแล้ว กลับปรากฏว่าได้ทุนไปเรียนตามความตั้งใจ แต่ขอสารภาพว่า ตอนนั้นผมมีลูกชายหญิง ๒ คน ยังเล็ก ๆ ทั้งคู่ แต่ต้องตัดสินใจ ต้องยอม ได้อย่างเสียอย่าง ภรรยาซึ่งเป็นครูช่วยเป็นกำลังใจให้มาก เธอสนับสนุนให้เดินทาง ไปศึกษา รับปากว่า พอมีปัญญาหาเลี้ยงลูกได้ จึงค่อยเบาใจ เดินทางไปกลางทะเลว้าเหว่อยู่ ๑๑ วัน คิดถึงลูกทุกวัน หาความสนุกสนานไม่ได้เลย ผู้ที่ยืนอยู่บนความถูกต้อง ต้องได้รับความสมหวังในที่สุด "เจ้าของทุนคือ สำนักฮิงาชิ ฮวงงันย์ ศูนย์กลางของพระพุทธศาสนา มหายานนิกายสุขาวดี(โยโค) และมหาวิทยาลัยโอตานิ จัดให้ผมเข้าไปศึกษาที่เกียวโต เมืองหลวงเก่า เป็นแหล่งอนุรักษ์ศาสนาและวัฒนธรรม เขาจัดอาจารย์สอนภาษา ญี่ปุ่นให้ ๑ ท่านชื่อ อามาโมริ กับอาจารย์ประจำตัวอีก ๒ ท่านคือ ท่านฟูกุฮารา และท่านฟูยินามิ ผมยังติดต่อบูชาพระคุณท่านอยู่ไม่ขาด เรียนหนังสืออยู่ไม่ถึงปี ญี่ปุ่นก็ประกาศสงคราม ชีวิตเริ่มบีบรัดมัดตัวอยู่ กับกฎเกณฑ์ในยามศึก เคราะห์ดีที่เกียวโตเป็นเมืองเปิด อเมริกาไม่ยอมทำลาย มรดกทางศาสนาและวัฒนธรรม จึงพออาศัยศึกษากันไปได้ตามหลักสูตร แต่ก็ให้ สงสัยเหลือเกินว่า ทำไมญี่ปุ่นต้องรบอเมริกา และทำการรุกรานเมืองจีนมาตลอด ทั้ง ๆ ที่ได้พึ่งพาอาศัยอเมริกา และโดยเฉพาะจีนก็เริ่มตั้งแต่สร้างชาติ ขอเล่าเรื่องค่อนข้างร้ายให้ฟังสักเรื่องหนึ่ง ญี่ปุ่นในยามสงคราม เปรียบ เสมือนคนบ้า ต้องการเอาชนะทุกอย่าง มองเห็นคนต่างชาติเป็นศัตรูไปหมด คราว หนึ่งอาจารย์ส่วนตัวมาบอกว่าให้ไปร่วมประชุมนักศึกษาต่างชาติที่เมืองโกเบ ผม ถูกเลือกให้เป็นตัวแทนของนักศึกษาไทย ในระหว่างนักศึกษาพม่า จีน อินเดีย มาเลเซีย และฟิลิปปินส์ ร่วมประชุมแสดงความคิดเห็นเรื่องสงคราม ผมไปร่วมประชุมตามคำสั่งของอาจารย์ผู้ควบคุม ในที่ประชุมมีคำถาม นักศึกษาต่างชาติว่า "มีความเห็นอย่างไร ญี่ปุ่นจะแพ้หรือชนะสงคราม” นักศึกษา ๖๐ กัลยา ณ มิตร Kalyanamitra.org มอบพระให้อาจารย์เมื่อ ครั้งไปเยี่ยมที่มหาวิทยาลัย