การไม่เป็นทาสแฟชั่น : หน้า 102/124

ขึ้นมาได้ ให้เกินผลประโยชน์ที่เราพึงได้ คือวิ่งตาม พูดง่าย ๆ ไปอยู่บ้านใคร ไปทำ งานที่ไหน อยู่วัดไหนให้ช่วยกันประหยัดด้วย แฟชั่นโดยไม่ดูกำลังของตน เมื่อรุ่นปู่ย่าตา ทวดของเรานั้น คนที่เขามีฐานะดี ๆ เขา นุ่งห่มด้วยสีตามวันนะ วันอาทิตย์สีแดง วันจันทร์สีเหลือง เขามีแฟชั่นกันไม่เบา เหมือนกัน แต่เขาจะบ้าแฟชั่นมันก็เป็นเรื่อง ของเขา เพราะอยู่ในวิสัยที่จะทำได้ เรายัง เป็นผู้น้อยอยู่ อย่าเที่ยวไปบ้าแฟชั่นตามเขา ไม่ควรจ่ายก็อย่าไปจ่าย ขอให้ทราบไว้ด้วยว่า สมบัติทุกชิ้นของคนเรานั้นเกิดขึ้น ด้วยอำนาจของบุญ เมื่อบุญหมดสมบัติก็หาย ถ้าเราใช้อย่างสุรุ่ยสุร่ายไม่รู้คุณค่าก็เท่ากับ ถูกบุญ เอาบุญมาทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ พอหมด บุญก็ถึงแก้วินาศสันตะโรพอดี ยกตัวอย่าง ในวัดพระธรรมกายนี้ เสื่อที่มีไว้ใช้สอยมี ๓ ชนิด ตั้งแต่คุณภาพดี ปานกลาง และ ค่อนข้างเลว เหตุที่หลวงพ่อไม่ซื้อเฉพาะ คุณภาพดี หรือเฉพาะคุณภาพปานกลาง หรืออย่างเลว อย่างใดอย่างหนึ่งไว้ใช้ทั้งหมด ก็เพราะเลือกไว้ใช้ตามความจำเป็นอย่างนี้ บนศาลาที่ไม่โดนแดดโดนฝน อย่างที่ศาลาจาตุมหาราชิกาน สีแดง ๆ มาใช้ได้ พวกนี้คุณภาพดี ประณีต แล้วราคาก็แพงมากด้วย แต่ก็คุ้ม เพราะใช้ ทนดี แต่ถึงจะทนทานยังไง ถ้าเอาลงไปปูที่ พื้นข้างล่างซึ่งกินมันขึ้น มันฉ่ำ แล้วไม่ทันไร เอาเสื่อ เพราะตัวเราจะเดือดร้อน หลวงพ่อเองเมื่อก่อนบวชมีหลักใน การใช้เสื้อผ้าว่า ต้องเป็นสีที่เก่าช้า และใช้ ได้หลายงาน เมื่อสมัยเป็นนิสิตเคยใช้เสื้อขาว ไปได้ทุกที่ไม่ขัดตา เมื่อจบการศึกษาแล้ว จะใช้เสื้อสีขาวก็ดูกระไรอยู่ จะใช้เสื้อสีบางที และเนื่องจาก ก็เก่าง่ายทำให้สิ้นเปลือง ทำงานอยู่ในวงธุรกิจจึงเลือกใช้สีขาวอมเทา หรือขาวอมฟ้า เสื้อผ้าประเภทนี้มองดูเก่าช้า และใช้ได้หลายงาน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กางเกงนั้นหลวงพ่อจะเลือกใช้ออกเป็นสีเข้ม ๆ อาจมีสีน้ำเงินแกมสักหน่อยหนึ่ง นอกจาก เดี๋ยวก็ขึ้นรา เสียหายหมด เพราะฉะนั้น จะใช้ได้ทุกงานไม่ว่าจะเป็นงานศพ เสื้อแดงนี้ห้ามเอาไปปูตามสนามหญ้าเด็ดขาด งาน แต่งงาน แล้วยังเก่ายากใช้ได้นานอีกด้วย บนศาลาอื่นที่อาจโดนแดดโดนฝน และที่สำคัญก็คือสามารถใช้การได้ทันที ทำ บ้าง ก็ให้เอาเสื่อที่คุณภาพปานกลางไปไว้ ให้พร้อมเสมอไม่ว่าจะไปธุระที่ไหน พอรู้ พอใช้การได้ ถึงเสียหายบ้างก็ไม่เป็นไร ส่วนกลางสนามหรือบนพื้นดินที่ ข่าวว่ามีงานอะไรจำเป็นต้องไปก็ไปได้ทันที โดยไม่ต้องย้อนกลับไปเปลี่ยนเครื่องแต่งตัว การไม่เป็นทาสแฟชั่นก็ดี นอก เสี่ยงต่อความฉ่ำแฉะนั้น ให้เอาเสื่อคุณภาพ ให้เสียเวลา เลวไปใช้ถ้าเกิดเสียหายขึ้นก็ไม่ต้องไปเสียดาย เพราะราคาไม่กี่สตางค์เป็นเสื่อชั้น พวกเรามาวัดรู้อย่างนี้แล้ว ช่วย หลวงพ่อด้วย ใช้เพื่อให้ถูกประเภท แล้วก็ ช่วยกันเก็บ ช่วยกันรักษา เราจะได้มีของดี ๆ เอาไว้ใช้กัน ยิ่งเราใช้ถนอมให้อายุยืนยาวไป จากจะประหยัดแล้ว ยังทำให้คล่องตัวไม่เป็น ภาระอีกด้วย เอ...แค่ภาษิตของท่าน หวีหัว แต่พอเกล้า กินเหล้าแต่พอเมา" ยังงี้ไม่เอานะ ชักนำให้เราประพฤติชั่ว ถ้า หวีหัวแต่พอเกล้า ได้เท่าไร เจ้าภาพที่เขาบริจาคเงินซื้อเสื่อมา กินข้าวแต่พออิ่ม” ค่อยคุยกันได้ แล้วที่ท่าน ก็จะได้บุญมากขึ้นตามส่วน เราเองก็ได้ชื่อ เตือนเรื่องการเที่ยวเตร่ เล่นการพนันนั่นก็ ว่าถนอมสมบัติพระศาสนา อย่างนี้แม้เกิด เข้าท่าดีเหมือนกัน มี กี่ชาติ ๆ กุศลนี้ก็จะตามคุ้มครองเราว่า มี สมบัติอะไรก็จะมีคนคอยช่วยดูแลให้ นอกจากช่วยกันประหยัดแล้วท่าน ยังเขียนต่อว่า ให้มีความมัธยัสถ์ อย่าชุ่ย คำว่าชุ่ยนี้ใช้มาแต่โบราณแล้วนะ อย่าชุ่ยใช้ ๑๐๐ กั ล ย า ม ม ต ร อ่านต่อฉบับหน้า Kalyanamitra.org