การรักษาศีลอทินนาทาน : หน้า 99/124

๑๑ - ของของนายจงขอเสียก่อน จึงถือเอา "สิ่งของอันใดก็ดีของนาย จะเป็นของที่มีราคามากหรือ สิ่งที่ไม่รู้จะมีราคาก็ตาม เราไม่ควรคิดเบียดบังยักยอก เอามาเป็นประโยชน์ของเรา ซึ่งต้องด้วยองค์ศีลอทินนาทาน เมื่อเราพอใจอยากจะได้ ก็ควรร่ำเรียนขอร้องให้เป็น กิจจะลักษณะสุภาพอันดี อันสิ่งที่ควรที่เราจะขอได้หรือ ควรที่ท่านจะให้ได้ เมื่ออนุญาตให้แล้วเราจึงรับเอา นายก คงจะเห็นความดีความซื่อตรงของเรา และเป็นที่ไว้วางใจ เราด้วย" การที่เราจะไปอยู่กับเจ้านายคน กระดาษก็ยังไม่มีใช้ มีแต่เข็มหมุดเท่านั้น ใดก็ตาม แม้เขาจะเป็นญาติของเราก็ตามที ตอนนั้นก็ราว ๆ ๕๐ ปีที่แล้ว ช่วงก่อน ไม่ควรถือวิสาสะหยิบฉวยสิ่งของของเขามา เป็นประโยชน์ส่วนตน ไม่ว่าสิ่งของนั้นจะ เป็นของส่วนตัวหรือเป็นส่วนรวม ราคาจะ มากจะน้อยก็อย่าเอามาเป็นประมาณ เช่น ดินสอ ปากกา ราคาเพียงไม่กี่สตางค์ก็ อย่าได้ไปหยิบฉวยมา เพราะสิ่งของใดก็ ตามที่เจ้าของเขาไม่ได้ให้ถือเป็นผิดศีลข้อที่ ๒ อทินนาทานทั้งสิ้น สงครามโลกครั้งที่ ๒ เล็กน้อย เข็มหมุดซึ่ง คุณผู้หญิงใช้ในการตัดเย็บเสื้อผ้า เป็นของหา ยากในท้องตลาด มีใช้แต่ในหน่วยราชการ เท่านั้น โยมพี่เล่าให้ฟังว่า ทันทีที่คุณพ่อ กลับมาจากสำรวจทำแผนที่ต่างจังหวัดก็ใช้ ท่านให้จัดเอกสารใหม่ เอาเข็มหมุดที่กลัด กระดาษออก แล้วนำมาเข้ารูปเล่มในแฟ้ม สำหรับเรื่องของการรักษาของของ เมื่อแกะเสร็จเรียบร้อย ปรากฏว่าได้เข็มหมุด ส่วนรวมนี้ ผู้ใหญ่ในสมัยก่อนท่านเคร่งครัด มาตั้งกำมือหนึ่ง ความที่เป็นเด็กผู้หญิง ในเรื่องนี้มาก หลวงพ่อมีพี่สาวอยู่คนหนึ่ง ไม่ใช่พี่ตัวแต่นับถือเหมือนพี่ คุณพ่อของท่าน เป็นข้าราชการผู้ใหญ่อยู่ในกรมแผนที่ เป็น หนึ่งในทีมงานทำแผนที่ประเทศไทย โยม พี่สาวคนนี้เล่าให้ฟังว่า เมื่อคุณพ่อกลับ รักการเย็บปักถักร้อย ก็เลยหยิบเข็มหมุด ของคุณพ่อไว้หยิบมือหนึ่ง เพื่อจะตัดเสื้อผ้า จะได้มีกลัด เพราะของพวกนี้เมื่อเบิกเอามา ใช้แล้วไม่ต้องคืนก็ได้ เพราะเป็นของเล็กน้อย วันหนึ่งคุณพ่อมาเห็นเข้า ว่ายังมี จากสำรวจทำแผนที่ จะนำเอกสารภาพ เข็มหมุดตกค้างอยู่ที่โยมพี่คนนี้อีกหยิบมือหนึ่ง วาดต่าง ๆ กลับมาทำต่อที่บ้าน และเป็น ท่านโกรธมาก เอ็ดเสียลั่นบ้าน บอกว่านี่ เพราะว่าเมื่อก่อนนี้ยังไม่มีภาพถ่ายทาง เป็นการโกงแผ่นดิน เอาเข็มหมุดมาตั้งหยิบ มือหนึ่ง ก็เลยต้องเอาไปคืน นี่คือรุ่นปู่ย่าตา ยายของเรา ท่านมองสิ่งของใด ๆ ที่ไม่ใช่ ของตัวเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งของราชการ ว่าเป็นของกลาง เป็นสมบัติของแผ่นดิน อากาศ จึงต้องใช้เอกสารมาก ลูกน้องของ ท่านสองคนที่ช่วยกันหาบแผนที่มานี่เดินขา สั่นเลย และการรวบรวมเอกสารในสมัยนั้น ไม่สะดวกสบายเหมือนในสมัยนี้ ที่เย็บ ๆ ดังนั้นเข็มสักเล่ม ด้ายสักคืบ ท่านก็ไม่ยอม เอาของใคร พยายามรักษาศีลอทินนาทาน ของท่านอย่างดี เพราะอย่างนี้แหละท่านถึง ได้รักษาแผ่นดินไทยไว้ให้เราอยู่ได้กันจน ทุกวันนี้ แต่ในปัจจุบันนี้ มโนธรรมเรื่อง ของศีลข้อที่ ๒ ของเราหย่อนยานไปมาก อย่าว่าแต่เข็มหมุดเลย ยิ่งกว่านั้นหลายเท่าก็ โกงกันให้ยุ่บยั่บไปหมดแล้ว เพราะฉะนั้น ข่าวคอรัปชั่น จึงขึ้นหน้าหนังสือพิมพ์อยู่ทุกวัน ความมั่นคงของชาติก็เสื่อม มีฐานะง่อนแง่น ลงทุกวัน ถ้าเป็นสิ่งของที่เราอยากได้จริง ๆ ไม่ว่าจะเป็นของเล็กน้อยเพียงใดก็ให้เอ่ย ปากขอให้เป็นกิจลักษณะ ไม่ใช่งุบงิบหยิบ เอามา ต่อไปในเบื้องหน้า ไม่ว่าเราจะอยู่ที่ใด ก็ตาม อย่าทำให้ใครเขาระแวงสงสัยได้ว่า เรามีนิสัยขี้ขโมย เอาหัวใจตีแผ่มันลงไปให้ เห็นกันชัด ๆ ว่า คนอย่างเรา แม้จะเป็นผู้น้อย ยากจนแสนเข็ญอย่างไร ก็ไม่เห็นแก่ได้ของใคร ไปถึงไหนก็ยึดอกได้ เพราะไม่มีมลทินให้กิน แหนงแคลงใจ ไม่มีใครสามารถตำหนิเราได้ สำหรับเรื่องนี้มีอุทาหรณ์สำหรับ คนที่เข้าวัดคือเรื่องราวของพระเจ้าพิมพิสาร กัลยา ณ ม ต ร ๕๓ Kalyanamitra.org