การรักษาของผู้อื่น : หน้า 97/124

ตั้งนานแล้ว ถนอมของแล้ว ต้องรีบนำกลับมาส่งคืน ต่างกับบางคนที่รักษาของผู้อื่น ยิ่งถ้าหากว่าของนั้นเป็นของผู้บังคับบัญชา เหมือนกับเป็นของตัวเองเสมอ คนแบบนี้ หรือของนายต้องรู้จักถนอมให้ดี แม้ยังไม่เอ่ยปากขอยืมหนังสือจากผู้ใดเลย บางอย่างเป็นของส่วนตัวของท่านโดยเฉพาะ อยากให้ได้อ่านหนังสือดี ๆ เพราะคน ๆ นี้ เป็นการละลาบละล้วง และตีตัวเสมอท่าน พอเขาได้หนังสือดี ๆ มาเขาก็นึกถึงก่อนแล้ว นอกจากจะอ่านด้วยความระมัดระวังถนอม หนังสือไม่ให้ช้ำแล้ว เมื่อส่งกลับยังใส่ปก อย่างดีนี้ ไม่ว่าจะเป็นของสาธารณะ หรือ ของ อย่าเอาของของท่านไปใช้เด็ดขาด เพราะจะ ใครที่เป็นคนทำหน้าที่รักษาของ ของเจ้านายก็ต้องหมั่นทวงหมั่นตาม แต่ ต้องทำตามความเหมาะสม เช่น ถ้าเป็น ระดับผู้ใหญ่ยืมไป เราเป็นเด็กจะไปทางก็ อย่างเรียบร้อยคืนมาด้วยการดูแลของผู้อื่น ของเพื่อนก็ตาม จะเป็นบุญติดตัวไปว่า สมบัติ ใช่ที่ ควรเรียนให้ท่านทราบ แล้วให้ท่านไป จะมีทั้ง ของเขาแม้จะตกไปถึงไหนก็ตาม มนุษย์ทั้งเทวดา มาช่วยกันปกปักรักษาไว้ สำหรับเรื่องนี้ หลวงพ่อเองได้รับ บทเรียนกับตัวเองมาแล้วคือ ที่วัดพระธรรม กายนี้มีสไลด์ให้ยืมเอาไปฉายให้แก่ผู้สนใจ มี ทั้งหน่วยงานในวัด หน่วยงานกัลยาณมิตร ต่างจังหวัด หรือเวลามีธุดงค์ หรือเวลามี การอบรมตามที่ต่าง โดยให้ทั้งสไลด์ที่ เป็นแผ่น ให้ทั้งเครื่องฉาย หรือบางทีก็ให้ โอเวอร์เฮดโปรเจคเตอร์ ที่ใช้ฉายกับแผ่นใสไป ๆ เนื่องจากเห็นว่าเป็นการส่งเสริมการเผยแผ่ พระศาสนา จึงไม่เคยหวงยินดีจัดให้ทุกอย่าง แต่ผู้นำไปใช้บางรายไม่ถนอมของเลย เมื่อ น่าของมาคืนบางที่กระจกแตก หลอดขาด แล้วก็ไม่แจ้งให้เราทราบ คนของเราก็ สะเพร่าไม่ได้ตรวจดูก่อนนำไปใช้งานต่อ พอถึงเวลาฉายในงานนั้น ๆ คนเขาก็รอดู สไลด์ตามที่ประกาศเอาไว้ ปรากฏว่าเครื่อง เสียใช้การไม่ได้เสียงานเสียการหมด หลวงพ่อจึงต้องใช้วิธีใหม่ โดย กำหนดลงไปเลยว่า ชุดนี้เป็นของหลวงพ่อใช้ ไม่ให้ยืม ส่วนที่สำหรับมีไว้ให้ยืม ก็มีไว้ส่วน หนึ่งและไม่ควรเป็นชนิดออโตเมติค ซึ่งบอบบาง ต้องใช้ชนิดที่ทนมือทนเท้า ไม่เสียง่าย ๆ จึง จะดี แต่ขนาดมีให้ยืมแล้วยังไม่ส่งคืนตาม เวลา ต้องให้หลวงพ่อมีงานเพิ่มขึ้นอีกอย่าง หนึ่ง คือต้องคอยทวงของคืน ฟังมาถึงตรงนี้แล้ว ใครที่เคยทำ ผิดพลาดมาในทำนองเดียวกันนี้ ก็ขอให้เลิก เสียนะ เมื่อยืมของของใคร นอกจากจะรู้จัก ทวงกันเองจึงจะเหมาะ ๑๐ อย่าเลินเล่อในการรักษาและขับรถยนต์ "เราเป็นคนขับรถยนต์และรถม้าก็ดี เราควรจะปฏิบัติการนั้น ๆ อันเป็นหน้าที่ เราต้องทำด้วยการพินิจพิเคราะห์ให้ดี ปราศจาก ความสะเพร่าและมักง่าย ในเหตุการณ์ต่าง ๆ การรักษาก็ทำให้ สะอาดเรียบร้อยตามหน้าที่ ตลอดถึงสิ่งของที่จะใช้ในการนั้น อย่าให้สุรุ่ยสุร่ายหมดเปลืองไปด้วยเหตุไม่จำเป็นได้จึงจะดี และสิ่งที่ ใดที่เป็นของทำยาก และราคามากอันซึ่งเรายังไม่เคยทำแก้ไข ก็อย่าเพิ่งไปแก้ไขทำเข้าก่อน ซึ่งไม่มีความรู้ พลาดพลั้งของนั้น จะเสียมากไป เมื่อเจตนาดีอยากจะรู้อยากจะทำได้บ้าง ก็จงร่ำเรียน สืบสวนกับผู้รู้เขา เข้าใจดีเสียก่อนจึงทำ และสิ่งใดที่รู้สึกว่าเสีย ถ้าขัดข้องมีขึ้นนั้น ต้องร่ำเรียนให้นายท่านทราบ เพื่อจะได้รับ แก้ไขเสีย อย่าละเลยไว้จนเสียมากถ้าเกิดอันตรายถึงจะดี และใน การขับรถก็ดี ต้องพินิจพิเคราะห์ลู่ทางไปมาให้ดีอย่าเผลอเพลิน ปล่อยอารมณ์ไม่ได้ จะเกิดเหตุ เมื่อเกิดขึ้นแล้วก็ย่อมเป็นอันแน่ที่ จะต้องเสีย อย่างน้อยที่สุดก็ต้องเสียเงินและเสียเวลาใช้ ถ้าถูกอย่าง สำคัญอันร้ายแรงเข้า ร่างกายไม่นายก็เรา ถ้าทั้งนายทั้งเราแตกหัก เถลิกเปิดปอกชอกช้ำ จนถึงแก่ชีวิตอันตรายก็ได้ เพราะฉะนั้นเรา ควรจะระวังเหตุอันตรายต่าง ๆ ให้มาก เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เขาเป็น กันมาแล้ว เราก็ย่อมรู้สึกบ้างไม่ใช่ฤา ว่ามันมีทางเสียทั้งนั้น หาดี และเสมอตัวบ่มิได้ เพราะเหตุฉะนั้น เราอย่าเผลอและระวังให้มาก จะขับรถไปมาก็อย่าให้เร็วปรู๊ดเกินไปนั่งก็ไม่สบาย และจะแข่งขัน เอาไปร กับใครที่ไหนเล่า เมื่อเร็วมากจะยับยั้งในเหตุการณ์อะไร ที่มีขึ้นบ้าง ก็ไม่สู้ทันท่วงที จึงไม่จำเป็นต้องเร็วนัก s Kalyanamitra.org กัลยาณมิตร ๕๕