การพักผ่อนในเงาของร่มใหญ่ : หน้า 29/108

ใต้เขาร่มใหญ่ | เกษมสุข ภมรสถิตย์ ความสะดวกสบาย เหลียวหาไป... ไม่มี หลับตาลงสักนิด กระหวัดใจไปคิดถึงสิ่งไกล คิดถึงเพื่อน... คิดถึงพี่... คิดถึงคนที่เคยใกล้ คิดถึงรอยยิ้ม... คิดถึงถ้อยคำร่ำไร ดูเถอะ ดูใจ ท่องเที่ยวไปไกล... คิดไปได้สารพัด หยุดเสียเถิดหนา ยังมีเวลาอีกมากมาย ที่จะคิดถึงใคร อะไรเล่า ทำให้เราตัดสินใจมาใช้ชีวิตพักผ่อนในเงาของร่มใหญ่สีขาว อาณาเขตกว้างยาวเพียงพอคลุมกาย ยามแดด... ก็ร้อนจนเหงื่อรินไหล ยามค่ำ..... ก็มีเพียงแสงโคมอยู่รำไร ร่ำไร ความสะดวกสบายเหลียวหาไป... ไม่มี ข้าวของก็มีเพียงพอใช้ เพียงปัจจัยให้อยู่ได้โดยสมถะ ปลดวางภาระที่จะต้องเอาใจตัวเอง อย่างนี้น่ะหรือ คือการฝึกตน... ฝึกให้อดทน ฝึกให้เข้าใจตน หรือ ฝึกให้เข้าใจใคร อดทน... อดทน... เถอะอดทน... คงไม่ลำบากแต่อย่างใด ทำให้เราตัดสินใจมาใช้เวลาพักผ่อน ก็อะไรเล่า ในเงาของร่มใหญ่สีขาว อาณาเขตกว้างยาวเพียงพอคลุมกาย ยามแดด.... แดดร้อนจนเหงื่อรินไหล ยามค่ำ... สลัวเพียงแสงโคมอยู่รำไร กำไร ๆ คิดถึงอะไร ๆ ก็ได้ทั้งนั้น ถ้าดวงใจยังมีกำลัง แต่ที่นี่ ขณะนี้ เรากำลังมาตั้งความหวัง ว่าจะขัดใจให้สุกใส ทำใจให้มีพลัง ทำใจให้ใสกระจ่าง เป็นโคมส่องหนทางชีวิต เพื่อจะได้คิดถึงอะไร ๆ ได้อย่างแจ่มใสชัดเจน หากหลับตา ลืมตา ยังพากเพียรแต่จะคิด ไม่ยอมหยุดใจลงให้สนิท โคมทองของชีวิต เห็นทีจะไม่มีสิทธิ์สุกสว่าง แล้วจะได้แสงใดมานำทาง ได้ดีเท่าความกระจ่างจากดวงสว่างกลางใจ (อ่านต่อฉบับหน้า) Kalyanamitra.org กัลยาณมิตร ๒๗