การรักษาศีลอุโบสถ : หน้า 96/108

รักษาศีลอุโบสถแต่วัน ๆ วันนั้นชายรับ จ้างออกไปทํางานในไร่ แต่เช้าตรู่ จึงไม่มีใครทัน บอกเขาว่า วันนี้เป็นวัน พระและกว่าเขาจะกลับ มาที่เรือนของเศรษฐี ก็ ค่ำแล้ว แม่ครัวเห็นเขา กลับมาเหนื่อย ๆ ก็ยก น้ำส่งให้ พร้อมทั้งตัก ข้าวปลาอาหารให้ ชายรับจ้างรู้สึก ว่าวันนั้นในบ้านของเศรษฐีเงียบเชียบ ผิดสังเกต จึงถามแม่ครัวว่า “ป้า...ทำไมบ้านเงียบจัง บ่าว ไพรอื่น ๆ หายไปไหนหมดล่ะ "ไม่ได้หายไปไหนหรอก วันนี้ วันพระ ทุกคนพอกินข้าวเช้า ข้าวกลางวันเสร็จแล้ว เขาก็จะสมา ทานรักษาศีล ๘ นั่งสมาธิกัน วันนี้ เธอไปไร่แต่เช้าไม่ได้แวะมาก่อน เลย ท ไม่มีโอกาสบอก เราก็จะกลายเป็นคนที่ไม่ รักษาศีลเพียงคนเดียว ที่อยู่ในท่ามกลางคนมีศีลทั้งหมด เราจะไม่ทําอย่างนั้นเด็ดขาด ชายรับจ้างเกิดความสงสัยจึง ไปถามเศรษฐี เศรษฐีตอบว่า ไม่เป็น อุโบสถกรรม แต่เป็นกึ่งอุโบสถกรรม ชายรับจ้างก็ไม่ว่าอะไร เขา คิดว่าถึงเป็นกึ่งอุโบสถกรรมก็ยังดี ยัง ได้ชื่อว่ารักษาศีลอุโบสถ เขาจึงอธิษ- ฐานรักษาศีล และกลับเข้าไปที่พัก ยามดึกคืนนั้น ชายรับ สึกพอใจในราชสมบัติ ของพระเจ้าพรหมทัต บัดดลนั้นเอง เขาได้สิ้นชีวิตลง จิต ของเขาที่ฝังใจในราช สมบัติ และบุญจาก การรักษาอุโบสถศีลกึ่ง หนึ่ง ได้นำเขาไปปฏิ สนธิในพระครรภ์ของ พระอัครมเหสีของพระ เจ้าพรหมทัต เมื่อครบกำาหนด พระมเหสี ประสูติพระราชโอรส ได้รับการเฉลิม พระนามว่า “อุทัยราชกุมาร อุทัยราชกุมารเมื่อเจริญวัยก็ ได้รับการศึกษาเล่าเรียนศิลปศาสตร์ ต่าง ๆ ตามเยี่ยงโอรสกษัตริย์ นอก จากนั้น จากการที่เคยรักษาศีลมา บ้านเศรษฐี จึงทำให้พระกุมาร จ้างนอนอยู่ เขารู้สึกปวดท้อง หน้ามืด เมื่อครั้งถือกำเนิดเป็นคนรับจ้างของ ลมภายในดีขึ้น อย่างรุนแรง จนหูอื้อ ตาลาย เหงื่อกาฬแตกซิก แต่กลับ สนพระทัยเล่าเรียนทำสมาธิจนถึงขั้น ได้ฌานระลึกชาติ ก็ทรงทราบว่าที่ ชายรับจ้างได้ยินแม่ครัวพูด หนาวเยือกไปทุกขุมขน... นี่ความ ดังนั้น ก็เกิดความคิดว่า "...วันนี้ทุกคนในบ้านรักษา ศีลกัน เราไม่รู้ระเบียบนี้เลยไม่ได้ตั้งใจ รักษาศีลตั้งแต่เช้า ป้าแม่ครัวเอาข้าวมา ให้ เราทำงานทั้งวัน ทั้งเหนื่อย ทั้งหิว ตายกำลังมายื้อยุดเอาชีวิตเขาไปเสีย พระองค์ได้มาเกิดเป็นเจ้าชาย ก็เพราะ แล้วหรือ... แต่ถ้าเรากินข้าวมื้อเย็น เราก็จะกลาย สิ้นชีวิตแล้ว จึงช่วยกันหามเขาไปที่ เรา เคยถืออุโบสถศีลมาแม้เพียงเล็กน้อย เช้าวันนั้น คนงานคนหนึ่ง มาหาชายรับจ้างที่เรือนนอน พบร่าง ที่เย็นชืดหมดสติของเขา ก็เข้าใจว่าเขา พระองค์มักระลึกถึงบุญเก่าแล้วเปล่ง อุทานบ่อย ๆ ว่า ...นี่คือผลบุญอันเล็กน้อยของ ต่อมาเมื่อเจ้าชายอุทัยราชกุมาร ขณะนั้น พระเจ้าพรหมทัต ขึ้นครองราชสมบัติ ก็มักจะเปล่งอุทาน ...นี่คือผลบุญอันเล็กน้อยของ วันหนึ่งเวลาสายใกล้เที่ยง เป็นคนที่ไม่รักษาศีลเพียงคนเดียว ที่ โรงสวดเพื่อทำพิธีศพ อยู่ในท่ามกลางคนมีศีลทั้งหมด เราจะ ไม่ทำอย่างนั้นเด็ดขาด มาอยู่ในหมู่ ได้เสด็จเยี่ยมพระนครผ่านมา ชายรับ ออกมาเช่นเคยว่า คนดีมีศีลธรรม เราไม่ควรทำตัว จ้างแม้จะสิ้นเรี่ยวแรง หัวใจอ่อนกำลัง แหกคอกผิดพวก เราจะต้องทำดีให้ ใกล้ตายเต็มที่แล้ว แต่เขาก็ยังพอรับรู้ เรา เสมอเขา เขารักษาศีล เราก็ต้องรักษา ว่าอะไรเป็นอะไร เขาได้ยินเสียง ศีลด้วย แต่เราไม่ได้อธิษฐานว่าจะ ประโคมดนตรีสำหรับกษัตริย์ เห็นผู้ ในพระนครพาราณสี มีงานนักขัตฤกษ์ รักษาศีลตั้งแต่เช้า อย่างนี้จะถือเป็น คนเฝ้าแหน เห็นกษัตริย์ ทรงเครื่อง ประชาชนทั้งหลายต่างแต่งกายด้วย อุโบสถกรรมหรือเปล่าหนอ..." อลังการผ่านไป จิตของเขาขณะนั้นรู้ เสื้อผ้าแพรพรรณสวยงาม ใส่น้ำอบ ๔๔ กัลยา ณ ม ค ร Kalyanamitra.org