การเคารพต่อผู้มีวาสนาบรรดาศักดิ์ : หน้า 88/108

๑๕ การเคารพต่อผู้มีวาสนาบรรดาศักดิ์ ท่านเขียนว่า “ไปหาท่านผู้มีวาสนาบรรดาศักดิ์ ณ ที่ใด ๆ ก็ดี ต้องมีกิริยาอันสุภาพ ถ้า ท่านนั่งอยู่กับพื้นหรือที่อันต่ำ เราควรใช้กิริยาธรรมเนียมไทย ๆ คือ หมอบคลาน และนั่ง พับเพียบกราบไหว้ให้สุภาพ ถ้าแม้ท่านนั่งอยู่บนเก้าอี้หรือม้าเตียงอยู่ในที่สูง เราก็ควรใช้ กิริยายืนและคำนับตามควรที่พึงกระทำ ถ้าท่านบอกให้นั่ง ณ ที่ใดเราจึงนั่ง ถ้าท่านไม่บอก ให้นั่ง เราก็ไม่ควรนั่งก่อนบอกอนุญาต และการคารวะอย่างยืนนั้น ถ้าจะให้งามก็ควรจะ น้อมไปข้างหน้าหน่อย ๆ หรือเพียงตัวตรงก็ยังดีกว่าแอ่นหน้า เช่น ธรรมเนียมทหาร เพราะทหารเขาต้องการขึงขังอย่างแข็งแรง จึงใช้ลูกแอ่น พึ่งผาย ถึงนายเราก็ควรใช้กิริยา เช่นนี้เหมือนกัน เว้นแต่ท่านอยู่กับบ้าน ควรที่จะใช้หมอบคลาน และนั่งดีกว่าคารวะอย่างอื่น ถ้าเราถือจดหมายมาเราต้องรู้ว่าจะคอยรับตอบหรือไม่นั้นด้วย เรื่องกิริยามารยาทในการเข้าหาผู้ ขณะที่ใช้อีกคนหนึ่งไป ก็งานคล้าย ๆ กัน นี่หละ คนนี้กลับราบรื่น ขากลับเขายังบอก อีกว่ายินดีมาก และจะให้การสนับสนุนต่อ ไปภายหน้า สืบสาวราวเรื่องดูก็พบ อ่อ เพราะเด็กสองคนนี้มีกิริยามารยาทต่างกัน เมื่อไปติดต่องานกับคนอื่นจึงได้ผลออกมาไม่ เหมือนกัน เรื่องธรรมเนียมและมารยาทเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้อย่าคิดว่าไม่สำคัญ ใครมีลูกน้อง แล้วไม่ฝึกให้ งานการเสียหายหมด อย่า นึกนะว่าไม้กลัดหรือก้างปลา ชิ้นเล็ก ๆ จะ ไม่สำคัญ ถ้าไม่ระวังให้ดีก็ติดคอตายได้ อย่าทำเป็นเล่นไป โบราณท่านจึงสอนวิธี นั่งเมื่อเข้าหาผู้ใหญ่ไว้ดังนี้ ๑.อย่านั่งไกลเกินไป จนต้อง ตะโกนพูดกัน หรือใกล้เกินไปจนกลิ่นตัว กลิ่นปากโชยไปรบกวนท่าน ๒. ต้องอยู่ในแนวสายตาท่านไม่ใช่ อยู่ขนานกับตัวท่าน หรือคล้อยไปหลัง จนท่านต้องตะแคงหน้าพูดด้วย คนเรามี แนวสายตาจำกัด พ้นจากแนว ๔๕ องศาไป ก็มองหน้ากันไม่ถนัดแล้ว ขึ้นให้ท่านตะแคง ตัวพูดด้วยจนเอวยอก รับรองไม่ได้งาน แถมถูกด่าส่งมาอีก ๓. อย่านั่งประจันหน้า คืออย่าไป นั่งตรงหน้าท่าน จะเหมือนกับไปนั่งจ้อง เสียมารยาทไม่ดี ให้นั่งเยื้องไปทางซ้ายหรือ ขวาหน่อยจึงจะดี 4. ให้นั่งเยื้องไปทางปลายลม ๔. ใหญ่นี้เป็นเรื่องสำคัญ เพราะอาจทำให้งาน อย่าไปอยู่ทางต้นลม เพราะถ้าเราเป็น ล้มเหลวหรือประสบความสำเร็จได้ อย่าง คนขยันทำงานละก็ เหงื่อท่วมตัวทั้งวัน ตัว เด็กวัดของหลวงพ่อนี่แหละมีฝีมือในเรื่องนี้ไม่ เราเองอาจจะคุ้นกลิ่นตัวเองจนไม่รู้สึกรำคาญ ใช้คนหนึ่งไปติดต่อปรากฏว่า แต่ผู้ใหญ่ท่านอาจรู้สึกได้ ยิ่งไปนั่งต้นลม เหมือนกัน ไม่ค่อยได้เรื่องกลับมา ถ้าไม่ถูกปฏิเสธก็รู้สึก ไม่ค่อยราบรื่น ได้งานมาแบบเสียไม่ได้ ใน ด้วยแล้ว บางทีท่านทนกลิ่นสาบเราไม่ได้ เลยไม่อยากพูดด้วย ตัดบทว่ามีธุระสุกหนี ๔๖ ก ล ย า ก ม ต ร Kalyanamitra.org