คอลัมน์ขยับปากกา : หน้า 34/108

ขย ปากกา สวัสดีค่ะ ท่านผู้อ่าน "ขยับปากกา" เป็นคอลัมน์ใหม่ในฉบับนี้ เปิดขึ้นสำหรับใครก็ได้ที่คิดอยากจะเขียนอะไร ๆ ส่งมาให้อ่านกันเล่น ๆ จะดีไม่ดี มีสาระมากน้อยแค่ไหน จะเขียนแนวอะไร เราไม่ว่ากัน รู้สึกสนุก ๆ หรือเหงา ๆ อยากพูดอยากเขียนละก็ ลอง ขยับปากกา ส่งมาสิคะ จะใช้ชื่อจริงหรือชื่อเล่นก็ไม่เป็นไร แต่ขอให้บอกชื่อจริงกับที่อยู่มาด้วย เพราะทุกฉบับที่นำลง เราจะมีสิ่งของเล็ก เป็นสินน้ำใจฝากให้ระลึกถึงค่ะ ศศิธร ๆ น้อย ๆ หวานเป็นลม - ขมเป็นยา "หยุดก่อน" เสียงที่ฉันไม่คุ้นนัก ฉันหันกลับไป ให้ตายเถอะ! เจ้าตู้ โดย นันทพร ศุภฤกษ์ นั้นมีขางอกออกจากด้านหลังที่ติดกับผนัง และมันยันตัวกระโดด ลงมาหาฉัน ทันใดนั้น ฉันได้สติ "ว้าย!... ตะ... ตะ.... ตู้ยาค่ะ... พ่ะ.... พูดได้ แล้วฉันก็หมดสติไป ฉันตื่นมาอีกครั้ง ฉันเห็นเจ้าตู้นั้น ดิฉันชื่อเด็กหญิงนันทพร อายุ 4 ปี จะเล่าเรื่อง นั่งอยู่ข้าง ๆ แปลกที่ตอนนี้ฉันไม่กลัวแล้ว มียาเม็ดหนึ่งเปิดประตู แปลกที่สุดในโลกให้ฟัง ในหนึ่งอากาศร้อนมาก ฉันเดินผ่านตู้ ๆ หนึ่ง ซึ่งฉันไม่ เห็นความสำคัญมากนักฉันเป็นเด็กแข็งแรงสมบูรณ์ ฉลาด คุณพ่อ กับคุณแม่มักมาที่ตู้นี้บ่อย ๆ เพราะคุณแม่มักนอนไม่หลับ และ คุณพ่อปวดท้องโรคกระเพาะทุกวันเป็นปกติ ทุกครั้งที่เดินผ่าน ฉันไม่เคยแม้แต่จะมองเจ้าคู่นี้ จะด้วยหูแว่วหรืออะไรไม่ทราบ วันนี้ ฉันเดินคล้อยหลังเจ้าตู้นี้มา ๓๒ กัลยา ณ ม ต ร ออกมา แล้วพูดกับฉันว่า "เธอรู้จักฉันไหม ฉันคือยาไงล่ะ ฉันอาศัยอยู่ในตู้นี้กับ เพื่อน ๆ เธอจะต้องรู้จักพวกฉันเอาไว้ เพราะทุกคนจะขาดพวก ฉันไม่ได้ ทุกคนจึงใช้ ทุกคนจึงต้องการ สักวันหนึ่งมาถึง เธอจะ เข้าใจ มีหมอแค่ไม่มีฉันก็เท่านั้น พวกฉันมีกันหลายอย่าง มีแบบ เม็ด แบบน้ำ แบบผง แบบเม็ดก็แยกอีก มีกลมกับยาวรี เธอจะ ชอบพวกเพื่อน ๆ ฉันที่เป็นแบบน้ำ เพราะรสหวานอร่อย แต่ เธอจำไว้เถอะ แม้ยาจะขมขื่นสักเพียงไร ก็ต้องฝืนใจกินเพื่อชีวิต Kalyanamitra.org