การติดต่อกับผู้ใหญ่ : หน้า 90/108

จังหวะทำให้ต้องหันมาพูดคุยด้วย พอกลับ อารมณ์ขุ่น ๆ มาจากบ้าน เราเข้าไปขอโน่น ไปเขียนใหม่ อ้าว ! ไม่ปะติดปะต่อกันเสียแล้ว ขอนี่ ขอโบนัสเอย ขอยืมรถไปใช้เอย ขอให้ เหลือท่าน รับใช้ไหม ก็กลับถามท่านว่ามีอะไรจะให้ ออกไปเสียอย่างนี้ยังพอรอดตัว เพราะฉะนั้นถ้าไม่ใช่แขกแปลกหน้าล่ะก็ ท่านฝากลูกเข้าโรงเรียนเอย เที่ยวไปยุ่ง พอท่านอารมณ์ดีแล้วค่อยมาขอรบกวนกัน กับท่านเดี๋ยวก็โดนตะเพิด แต่ถ้าท่านอารมณ์ หลวงพ่อเห็นแล้วอาจยังไม่พูดด้วยทันที ขอ เขียนต่ออีกสัก ๕ นาที ๑๐ นาที บางที เกรงว่าเขาจะรอนานก็เหลียวกลับไปบอกให้ อื่ๆ เรื่องเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย เวลาไปติดต่อผู้ใหญ่ โบราณสอน เขารอสักครู่ แต่บางทีก็ถึงครึ่งชั่วโมงแน่ะ ไว้ว่า ไม่ได้เรื่องไม่เป็นไร แต่อย่าให้เสียเรื่อง เพราะงานที่ทำนั้น ถ้าขาดตอนแล้วจะปะติด คือ เมื่อเห็นว่าท่านกำลังอารมณ์ไม่ดีเข้าไป ปะต่อไม่ได้ บางคนเขามีธุระรอไม่ไหวอาจ ขอกลับไปก่อน บอกวันหน้าจะมาหาใหม่ก็มี แต่ถ้างานของเขาด่วนจริง ๆ ต้องขอพบให้ ได้ก็จำเป็นต้องหยุดให้เขา แล้วจะเสียเรื่อง อย่าทำ ! เพราะถ้าเสียเรื่อง เสียแล้วคือ ท่านอารมณ์ไม่ดี ไปยุ่งกับท่าน ท่านตวาดให้ หรือท่านปฏิเสธไปแล้วครั้ง หนึ่งจะเข้าไปหาอีกก็ไม่มีสิทธิ์แล้วมีเหมือนกัน อีกประเด็นหนึ่งคือ ถ้าเราจะขอร้อง บางทีไม่รู้ล่วงหน้าเข้าไปหาแล้วจึงรู้สึกว่า หรือขอความช่วยเหลือจากผู้บังคับบัญชาไม่ หน้าท่านไม่ค่อยดี อย่างนี้พูดเฉไฉไปอีก ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม ให้ดูอารมณ์ เรื่องหนึ่งจะยังเข้าท่ากว่า เช่นเข้าไปจะขอ ของท่านก่อน ว่าพอจะรับอะไรได้หรือไม่ ให้ท่านช่วยเหลืองานอะไรสักอย่างหนึ่ง พอ ถ้าท่านไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะรับฟังอะไรเช่น เห็นสีหน้าท่านไม่สู้ดีแทนที่จะขอความช่วย ใหม่ ประเด็นสุดท้าย อย่าว่าแต่ผู้บังคับ บัญชาเรา หรือบุคคลที่เราไปติดต่อ ซึ่งเป็น คนระดับเดียวกับผู้บังคับบัญชาเราเลย แม้ แต่เพื่อนเราคนเสมอเรา ถ้าเขากำลังพูดคุย กันอยู่ ก็อย่าเที่ยวสอดปากสอดคำเข้าไป มันไม่งาม รอให้เขาพูดกันเสร็จก่อน แล้ว เราค่อยว่าเรื่องของเรา อย่างนี้จึงจะเข้าท่า อ่านต่อฉบับหน้า ๘๘ กัลยา ณ มิตร Kalyanamitra.org