ความสุขและการหลีกหนีจากความเป็นจริง : หน้า 72/108

แล้วก็มีความสุข ฉันรักเด็กคนนี้ขึ้นมา อย่างจับจิตจับใจเสียแล้ว อาจจะเป็นความ รู้สึกสำนึกในใจของตัวเองว่า เขาอายุ แต่มัน ในจิตใจเป็นกลไกจริต ทำให้ใจนั้นหลุดลอย ฉันเห็นเขามองออกไปอย่างมีความสุข ยัง ออกไปจากความเป็นจริงในโลก ทุกอย่าง กับปล่อยนกพิราบหรืออะไรสักอย่างหนึ่ง ไม่มีความทุกข์ แต่ฉันมองเห็นอีกอย่างหนึ่ง ที่บินออกไปในอากาศได้ บินอยู่หลายรอบ ว่ามันเป็นการปฏิเสธและเป็นการถอย ไม่ แล้วก็กลับมาที่เก่า ฉันได้ยินเขาเรียกชื่อ ยอมหันหน้าเข้ามาเผชิญกับความเป็นจริง ของมันไกล ๆ เขาเรียกว่า "ไอร่า" เป็นชื่อ มากกว่า เธอก็รู้นิสัยฉันดีว่าฉันไม่เคย อะไรสักอย่างที่ฉันไม่คุ้นหู มันเหมือนคำ ยอมแพ้อะไรง่าย ๆ แม้กระทั่งฉันยอมรับ ภาษากรีก มันไปแล้วเขาก็เดินกลับบ้าน ในความผิดพลาดของตัวเองเสมอว่า เรื่อง อย่างมีความสุข ฉันรู้สึกแปลกใจที่ว่า ใน ผู้ชายนั้นเป็นเรื่องที่ฉันเองยังขาดไม่ได้ อ้อ ขณะที่เขากำลังเดินกลับ มันเหมือนมีลม ฉันลืมบอกเธอไปอย่างหนึ่งนะคลอร์เดีย ขนาดใหญ่วูบผ่านหน้าฉันไป หรือเหมือน ว่าเดี๋ยวนี้ฉันเลิกสูบบุหรี่แล้ว ครั้งหนึ่งฉัน กับมีสัตว์ขนาดใหญ่มหึมา มันไม่ใช่ใหญ่ มีความรู้สึกว่าตัวเองเหมือนกับปล่องไฟ ขนาดนกหรือใหญ่ขนาดสุนัข ซึ่งมีควันบุหรี่พุ่งออกตลอดเวลา ฉันคิดเลิก เหมือนกับสัตว์ขนาดใหญ่ที่สามารถดูดลม ทั้งหุบเขาตามไปด้วยได้ เป็นลมที่แรง ตั้งแต่ฉันก้าวเข้ามาที่เบลฟาสต์ กระโชกวูบเดียวแล้วก็หายไป กิ่งไม้ ใบไม้ นี้เป็นครั้งแรก ฉันหันหลังให้กับบุหรี่ ต่าง ๆ นั้นโยกคลอนตามไปหมด ฉันรู้สึก ทุกตัวทุกยี่ห้อ แล้วพร้อมกับหันหลังให้ ว่าสันหลังฉันเย็นวาบขึ้นมา กับผู้ชายทุกคนด้วย มันเป็นความสุข ไอร่า สิ่งที่แอนดรูว์เรียกมัน ประเดี๋ยวประด๋วแค่นั้นเองแล้วก็หมดไป ไม่ใช่จินตนาการอีกต่อไปแล้ว แต่ดู ขณะนี้ ฉันยังอยากอยู่กับเด็ก อยากให้เขา เหมือนมีอะไรสักอย่างหนึ่ง ที่มีอานุภาพ มีความสุข แน่ล่ะ เธออาจจะคิดอยู่ มีความน่าสะพึงกลัวแล้วก็มีความอ่อนโยน เสมอว่ามันเป็นปมด้อยที่ยังฝังอยู่ในจิตใจ น่าเอ็นดูในขณะเดียวกันด้วย มันคืออะไร ของฉัน ๑๐ กว่าปีมาแล้วที่ฉันอยากล้าง กันนะ บาปอันนี้ ฉันคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ฉันให้ ได้กับโลกนี้ ให้กับเด็ก ๆ ซึ่งกำลังอยู่ มันสนิททีเดียว พอ ๆ กันกับลูกของฉันถ้าฉันไม่ทำแท้ง ท่ามกลางอันตรายและภัยพิบัติต่าง ๆ ใน ในครั้งนั้นก็อาจจะเป็นเด็กผู้ชายที่น่ารัก โลกนี้ อีกวันหนึ่งในช่วงยามเย็น และหน้าตาเหมือนเขาคนนี้ก็ได้ หรืออาจ จะเป็นความรู้สึกผูกพันที่เริ่มมีขึ้นระหว่าง หลังจากเลิกเรียนแล้ว ฉันแอบเดินตาม ฉันกับเด็กคนนี้ มันทำให้ฉันรู้สึกเป็น แอนดรูว์ไปช้า ๆ ดูเหมือนเขาหยิบอะไร ห่วงเขา ว่าเขาจะต้องเป็นบ้า ต้องเข้า บางอย่างบรรจงใส่ลงในกระเป๋าของเขา โรงพยาบาล ต้องเยียวยารักษาขนาดใหญ่ แล้วก็ถือออกไป ฉันแอบเดินตามเขาไป ถ้าปล่อยไว้นาน ๆ แอนดรูว์อาจไม่มีวันหาย เรื่อย ๆ แอนดรูว์เดินเข้าไปที่สวนสา กลับมาเป็นคนปกติอีกก็ได้ เธอจำได้ไม่ใช่ ธารณะแห่งหนึ่ง เขาลงไปนั่งอยู่ริมสระน้ำ หรือว่า เด็กมักจะมีโลกแห่งความฝันของ เล็ก ๆ แล้วเขาก็เปิดหยิบอะไรบางอย่าง ตัวเองเมื่อเกิดภาวะที่บีบคั้นทางสังคม เด็ก ออกมา ซึ่งฉันมองไม่เห็นว่ามันเป็นอะไร นั้นก็จะหลุดลอยออกไปจากความเป็นจริง แล้ววางลงไปบนพื้นหญ้า เขาพูดกับมัน จิตใจของเขาจะไปคิดเพ้อฝัน มันไม่ใช่เป็น อย่างเอ็นดู เขาตบหลังมันเบา ๆ เหมือน สิ่งที่ดีของธรรมชาติที่สร้างให้ทุกคนมีกลไก กับบอกว่าให้มันไปเที่ยว แล้วเขาก็นั่งคอย ๗๐ กัลยา ณ มิตร ๆ อ่านต่อฉบับหน้า Kalyanamitra.org