พลังงานจิตและการฝึกสมาธิ : หน้า 92/108

"อาตมาจะอธิบายเดี๋ยวนี้แหละ แต่ขอถาม อีกนิดเถอะว่า พลังงานธรรมดา ๆ ที่รู้จักกันในวงการ วิทยาศาสตร์ที่จะสามารถทะลุผ่านสิ่งกีดขวางต่าง ๆ ไปได้มีมิใช่หรือ ? " "มีหลายอย่างทีเดียว เช่นพลังงานแสงอาจ ทะลุสิ่งโปร่งแสงที่มีขนาดหนา ๆ ไปได้ พลังงานเสียง อาจทะลุสิ่งทึบ ๆ ไปได้ไกล ๆ พลังงานแสงเอ๊กซ์อาจ จะผ่านทะลุของหนาได้ พลังงานรังสีแกมม่าอาจจะ ทะลุแผ่นเหล็กกล้าหนาหลาย ๆ นิ้วไปได้ "จิตก็เป็นพลังงานอย่างหนึ่ง และเป็นพลังงาน ตลอดเวลา เปรียบเหมือนแสงไฟที่แผ่ซ่านออกไปโดยรอบ ย่อมมีแสงสว่างน้อย มีพลังน้อย ถ้าเราสามารถรวม พลังจิตให้เป็นหนึ่งได้ จิตจะมีพลังมาก สามารถส่งไป ทำงานได้ไกล ๆ เปรียบเหมือนเรารวมแสงเทียน แสงตะเกียง หรือแสงไฟฉายให้เป็นลำแสงได้ เราอาจจะ พุ่งลำแสงนั้นไปไกล ๆ ได้ "ดิฉันพอจะเข้าใจแล้ว วิทยาศาสตร์บัณฑิต สาวพูดพลางผงกศีรษะขึ้นลงเป็นเชิงเห็นด้วย "ถ้าอย่างนั้น พระที่ท่านนั่งทางในดูสิ่งนั้น สิ่งนี้ได้ก็หมายความว่า ท่านสามารถรวมจิตให้เป็น พิเศษที่มีคุณสมบัติแตกต่างจากพลังงานทั้งหลายที่ทาง กลุ่มเดียวได้ แล้วพุ่งลำพลังจิตนั้นไปดูสิ่งต่าง ๆ วิทยาศาสตร์ค้นพบ พลังงานต่าง ๆ อาจจะผ่านทะลุ เหมือนฉายไฟฉายไปดูใช่ไหมคะ? สิ่งกีดขวางไปได้ในรัศมีอันจำกัด แต่พลังงานจิตอาจ จะผ่านทะลุทุกสิ่งทุกอย่างไปได้ในรัศมีอันไม่จำกัด พลังงานธรรมดาเดินทางไปได้ในอัตราจำกัด แต่พลัง งานจิตเดินทางได้เร็วในอัตราที่ไม่จำกัด เพราะฉะนั้น เราอาจจะส่งพลังงานจิตของเราไปดูอะไรที่ไหนก็ได้ จะส่งไปฟังเสียงอะไรที่ไหนก็ได้ เอ ถ้าอย่างนั้นดิฉันทำไมถึงทำไม่ได้ล่ะคะ ดิฉันก็มีพลังงานจิตเหมือนกันนี่" "โยมมีพลังงานจิตก็จริง แต่จิตของโยมเป็น จิตหยาบแข็งกระด้างมีพลังอ่อน ฉะนั้นจึงนำไปใช้ใน การดู การฟังสิ่งที่อยู่ใกล้ ๆ ไม่ได้ พลังงานจิตของโยม จึงถูกจำกัดไว้แค่ประสาทตา ประสาทหูเท่านั้น ถ้า ตาบอดเสีย โยมก็มองอะไรไม่เห็น ถ้าหูหนวกโยมก็จะ ฟังอะไรไม่ได้ยิน โยมไม่สามารถจะส่งกระแสจิตออก ไปทำงานพ้นวิถีประสาททั้ง 5 ได้ "ถ้าอย่างนั้นจะทำอย่างไรล่ะคะ? "โยมต้องฝึกจิตโดยวิธีสมถะ ทำจิตเป็นสมาธิ ต้องทำจิตที่หยาบกระด้างให้อ่อน ต้องทำจิตที่มีกำลัง อ่อนให้มีกำลังแข็งกล้า จิตคนธรรมดาหยาบกระด้าง "ถูกแล้ว" แต่ดิฉันได้ฟังเขาพูดกันว่า เวลาเข้าสมาธิ คนเข้าหมดสติ หมดความรู้สึกใด ๆ ทั้งสิ้น ตัวแข็งที่อ มิใช่หรือคะ ?” "การเข้าสมาธิแล้วหมดความรู้สึกนั้น มี ทางอธิบายได้ ๒ อย่างคือ อาจจะเป็นไปได้ว่า ผู้เข้า สมาธิบังคับจิตให้เป็นภวังคจิตแบบเดียวกับคนนอนหลับ ๆ หรือคนหมดสติ จึงไม่มีความรู้สึกใด ๆ อีกประการหนึ่ง ผู้เข้าสมาธิอาจจะบังคับจิตให้เป็นสมาธิชั้นสูงที่เรียกว่า สัญญาเวทยิตนิโรธ ไม่รับอารมณ์ใด ทั้งสิ้น ก็ อาจจะเป็นได้ ส่วนสมาธิธรรมดานั้นผู้เข้าสมาธิรวม จิตลงเป็นหนึ่ง ไม่รับอารมณ์ทางประสาทสัมผัสทั้ง ๕ คือตา หู จมูก ลิ้น กาย แต่ยังรับอารมณ์ทางใจที่ เรียกว่าธรรมารมณ์ หรือมโนภาพอยู่ แต่เพ่งจิตรับ ธรรมารมณ์เพียงอย่างเดียวเท่านั้น ยังมีความรู้สึก ยังมีความตื่นตัวต่อธรรมารมณ์นั้นอยู่ จิตที่เป็นสมาธิ แบบนี้มีกำลังมากเปรียบเหมือนแสงไฟที่ถูกรวมไว้ ณ จุดเดียวกัน ส่วนสมาธิแบบหมดความรู้สึก และภวังค จิตในขณะนอนหลับนั้น พลังจิตเหลืออยู่น้อยมาก เพราะจิตมีสิ่งไม่บริสุทธิ์เข้าผสมคลุกเคล้า สิ่งที่ทำให้ เหลืออยู่เท่าที่พอจะรักษาเปลวชีวิตให้คงอยู่เท่านั้น นำ จิตหยาบกระด้างท่านเรียกว่า นิวรณ์ มี ๕ อย่าง คือ กามฉันทะ ความยินดีในกาม พยาบาท ความยินร้าย ถีนมิทธะ ความง่วงซึม อุทธัจจกุกกุจจะ ความฟุ้ง ซ่านรำคาญ วิจิกิจฉา ความลังเลสงสัย คนธรรมดา ทุกคนย่อมถูกนิวรณ์ทั้ง ๕ นี้ อย่างใดอย่างหนึ่ง หรือ หลายอย่างพร้อมกันโจมตีอยู่ตลอดเวลา จึงมีจิตใจ หยาบกระด้างไม่อ่อน ไม่บริสุทธิ์ อีกอย่างหนึ่งจิตใจ ของคนธรรมดามีพลังน้อย เพราะมันแผ่ซ่านออกรับ อารมณ์ต่าง ๆ ที่หลั่งไหลเข้าทางวิถีประสาททั้ง 5 อยู่ ๙๐ ก ล ย า ณ ม ต ร ไปใช้งานไม่ได้ สิ่งที่ให้ก็คือ การพักผ่อนกายและ จิตอย่างวิเศษเท่านั้น "ความสามารถที่จะใช้พลังจิตในการดูทางใน ดังกล่าวนี้ ดิฉันได้ทราบมาว่า พระอรหันต์เท่านั้น จึงจะมีได้ มิใช่หรือคะ?” "คนธรรมดาหรือพระภิกษุปุถุชนที่ฝึกฝน ทางจิตอย่างจริงจัง ก็อาจจะมีความสามารถทางจิต เหล่านี้ได้ พระอรหันต์เองก็ไม่ใช่ว่าจะมีความสามารถ พิเศษเหล่านี้ทุกองค์ พระอรหันต์ประเภทสุขวิปัสสกะ Kalyanamitra.org