ประสบการณ์ในมหานครปารีส : หน้า 46/108

โดย เมตตานันโทภิกขุ ชายชราคนนั้นเดินนำหน้าอาตมาลึกลงไปเรื่อยๆ ตามทางใต้ดินของสถานีรถไฟอันมหึมาของมหานครปารีส ผ่านลงไปเรื่อยลึกลงไป โดยยังใช้ไม้เท้าเคาะทางเดินเป็น จังหวะ ๆ เพื่อพยุงตัวเอง ทั้งนี้อาตมาได้สังเกตว่า ขาข้างซ้าย ของชายชราผู้นี้ ไม่ปกติเท่าไหร่นัก อาจจะเป็นเนื่องจาก โรคไขข้อ ซึ่งชาวตะวันตกมักจะเป็นกันมาก หรือเป็น เพราะความพิการอย่างใดอย่างหนึ่ง หน้าตาของชายผู้นี้ ไม่แสดงความยินดียินร้ายกับอะไรทั้งนั้น สีหน้าและแววตา บอกถึงความชินชากับทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบตัว แล้วก็ บ่งบอกถึงประสบการณ์ ที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน สิ่งหนึ่งที่ทำให้อาตมาประหลาดใจคือ ตามปกติ แล้วกิตติศัพท์ของชาวปารีสนั้น เป็นที่รู้กันว่า ไม่ค่อย สนใจใยดีกับใครเท่าไหร่นัก คนไทยที่อยู่ฝรั่งเศสนาน ๆ ส โลกกว้าง ตอน เพื่อนใหม่ ๔๔ กัลยา ณ มิตร มักเล่าให้อาตมาฟังเสมอว่า ยิ่งอยู่ไปนาน ๆ แล้วจะยิ่ง เกลียดคนฝรั่งเศสมากขึ้น เพราะนิสัยที่เห็นแก่ตัวอย่างหาที่ สิ้นสุดไม่ได้ของคนที่นี่นั่นเอง แต่สิ่งที่ทำให้อาตมาประทับใจก็คือ ความมี น้ำใจของชาวฝรั่งเศสผู้ชราภาพผู้นี้ อาตมาเดินไปข้าง ๆ อย่างช้า ๆ กับเขา มีเหตุผลอย่างหนึ่งคือ เกรงว่าเขาจะ หกล้ม หรือลื่นไถลไปไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่ง แว่นตาที่เขาใส่ อยู่นั้น ดูเลนส์ก็หนาอยู่ไม่น้อยทีเดียว ทำให้รู้สึกว่าอาจจะ ก้าวพลาดพลั้ง หรือประสบอุบัติเหตุได้อย่างง่ายดาย พอถึง จุดตรวจเช็ค บริเวณทางเข้าของสถานีรถไฟใต้ดิน เขาก็ หยิบกระดาษชิ้นเล็ก ๆ สีเหลืองเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาดประมาณเท่านิ้วมือส่งให้ เอามาจากปีกของกระดาษ ที่เขาเก็บไว้จำนวนมากมาย แล้วเขาก็บอกให้อาตมารีบสอด กระดาษแผ่นนี้เข้าไปในเครื่อง แล้วก็เดินออกไปอย่าง รวดเร็วที่สุด กระดาษชิ้นนี้ก็เป็นตั๋วรถไฟใต้ดิน เขาคงจะ ซื้อมาในราคาที่ถูกมาก ซื้อครั้งละเยอะ ๆ เพราะมันเป็น การคมนาคมที่ราคาถูกที่สุดในปารีส ชายชราผู้นั้นก็พา อาตมาเดินไปคอยยังชานชาลาที่จอดรถไฟใต้ดิน โดยไม่พูด อะไรแม้แต่คำเดียว เขายังใช้ไม้เท้าชี้นำทางว่า ควรจะไป ทางทิศทางไหน พอมีโอกาสอาตมาก็ถามถึงพื้นเพเดิมของเขาว่า มาจากถิ่นไหนมีความเป็นมาอย่างไร สีหน้าท่าทางของ ชายชราผู้นั้นไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลย ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีการ