การพบปะชาวเอเชียในปารีส : หน้า 49/108

โดยมีประกาศติดไว้หน้าร้านว่า หยุด ลาวหรือเขมรในต่างแดนยามนี้ ดูจะมี บริการประมาณ ๑ เดือน เพราะว่าเจ้าของ มากกว่าคนไทยที่อยู่ในกรุงเทพมหานคร กลับประเทศไทย ปิดไปได้ก่อนหน้านี้ เสียอีก การได้มาเจอชาวพุทธที่มาจาก เพียงวันเดียวเท่านั้น ทำให้จะต้องมาหยุด ประเทศเพื่อนบ้านของเราในยามนี้ ทำให้ คิดกันต่อไปว่าจะทำอย่างไรดี บางทีเรา เกิดความอบอุ่นขึ้นมาได้ไม่น้อยทีเดียว ควรไปดูย่านที่มีชาวเอเชียอยู่มาก ๆ อาจ ชาวเขมรผู้หนึ่งได้ออกความเห็นว่า อาตมา จะพบคนไทยหรือร้านอาหารไทยแถวนั้น ควรจะไปถามร้านอาหารไทยร้านหนึ่งที่ ก็ได้ ซึ่งมีค่อนข้างมากในปารีส และพวก อยู่เยื้องไปที่มุมหัวถนน เพิ่งเห็นป้ายว่า เขาอาจจะแนะนำต่อไปได้กระมัง อาจจะ ร้านนั้นเป็นร้านขายอาหารไทยกับอาหาร เป็นการลองที่ค่อนข้างจะไร้จุดหมายสักนิด เวียดนาม แล้วก็บอกว่าที่นั่นเคยมีพระเถระ หนึ่ง แต่ไม่มีสิ่งใดให้เลือกที่ดีกว่านั้น ก็เลย จากเมืองไทยมาฉันอาหารเพล แล้วก็เริ่ม เดินทางโดยรถไฟใต้ดินอีกครั้งหนึ่ง ใช้ ป้ายที่ร้านให้ด้วย โดยเขาอาสาจะนำทาง ไปยังร้านอาหารแห่งนั้น เมื่อเดินไปด้วยกัน ชาวเขมรผู้ เวลาไม่กี่ชั่วโมง อาตมานั่งรถไฟใต้ดินเกือบทั่ว กรุงปารีส พอโผล่ขึ้นมาจากทางรถไฟใต้ นั้นได้เล่าว่า ก่อนที่จะเดินทางมาอยู่กรุง ดินครั้งนี้ก็ถึงย่านที่มีคนเอเชียอยู่มาก อย่าง ปารีส ได้เป็นเขมรอพยพอยู่ในเมืองไทย ที่ชายชราผู้นี้ได้กล่าวเอาไว้ เป็นคนหน้าตา ถึง ๒ ปี อาตมาก็ถามว่ามาอยู่ที่นี่สบายดี คล้าย ๆ คนไทย พออาตมาเดินเข้าไปใกล้ หรือไม่ เขาก็ตอบว่าอยู่ที่นี่สุขสบายดี เขาก็ยกมือขึ้นไหว้ แล้วพูดจาออกมาเป็น ทุกอย่าง ไม่ได้เดือดร้อนอะไรเลย แล้ว ภาษาสำเนียงแปล่งๆ เป็นภาษาลาวแถว รัฐบาลฝรั่งเศสก็ให้การดูแลผู้อพยพอย่างดี ย่านนั้นมีแต่ชาวเอเชียทั้งสิ้น ทั้งคนล คนลาว ทุกคนมีงานทำ กินอิ่มแล้วก็นอนหลับ อพยพ เขมรอพยพ และชาวเวียดนาม ในขณะนี้ก็มีกิจการเป็นของตัวเองที่กรุง อพยพมาปักหลักตั้งถิ่นฐานอยู่แถบนั้น ปารีส อาตมาก็ถามต่อไปอีกว่า คาดว่า อาจจะมีจำนวนหลายหมื่น อยากจะกลับไปบ้านเมืองเขาไหมล่ะ ถ้า ครอบครัว ขณะที่กำลังยืนอยู่นั้นได้ ทุกอย่างสงบเรียบร้อยแล้ว หรือว่าอยาก ยินเสียงเรียกนิมนต์ให้เข้าไปที่บ้านก่อน จะอยู่ที่เมืองปารีสต่อไป ชาวเขมรผู้นั้นก็ เป็นสำเนียง ภาษาลาวของผู้หญิงแก่ ๆ ตอบว่า เขาอยากจะกลับบ้านเมืองเขา คนหนึ่ง นิมนต์ให้หยุดที่บ้าน แกถวายน้ำ อย่างมากที่สุด ไม่ได้อยากอยู่ในเมืองปารีส ฉัน แล้วก็ถวายปัจจัย แล้วนั่งลงกับพื้นยก นี้เลย แม้จะสุขสบายแค่ไหนก็ตาม มันก็ B เขา มือไหว้ เป็นกิริยาอย่างเดียวกับที่พวกเรา ไม่เหมือนในแผ่นดินของเขาเอง เคยเห็นชาวอีสานปฏิบัติต่อพระภิกษุ ซึ่ง เขาพาอาตมาเดินไปถึงร้านอา แสดงให้เห็นว่าในจิตใจของทุกคนที่อยู่ใน หารแห่งหนึ่ง ซึ่งขายอาหารไทยและอาหาร แถบนี้วัฒนธรรมประจำชาติยังคงมีอิทธิ - เวียดนามเป็นร้านที่ค่อนข้างจะใหญ่ขนาด พลอยู่อย่างมาก การได้เห็นพระภิกษุเดิน คูหา มีฝรั่งชาวฝรั่งเศสกำลังนั่งทาน มาก็เป็นลาภอย่างยิ่ง เพราะนาน ๆ แกถึง อาหารค่ำอยู่พอดี ลูกค้าอุดหนุนอยู่ไม่ขาด จะได้พบเห็นอย่างนี้สักครั้งหนึ่ง บางคนก็ สายเจ้าของร้านนั้นเป็นชายอายุประมาณ ถวายปัจจัยใส่ซองมาให้ หรือปวารณาที่ ๕๐ เศษ รูปร่างท้วม ท่าทางใจดี พอเห็น จะช่วยเหลืออย่างอื่น อาตมาเข้า เขาก็บอกให้ลูกชายซึ่งทำ อันที่จริงแล้วน้ำใจไมตรีของคน หน้าที่เป็นพนักงานเสิร์ฟอาหารมาคอยดู กัลยาณมิตร ๔๗