ปัญหาสุขภาพในชุมชนและการพัฒนา : หน้า 19/124

สมเด็จย่า... - เเม่ ฟ้ า ห ล ว ง ข อ ง ป ว ง ช น ตามหมู่บ้านต่าง ๆ ตั้งแต่รายได้ ตลอดจน (ภาพใหญ่) บริเวณพื้นที่ es จะบอกครู ๆ ก็วิทยุไปหาพวกเรา เราก็จัดส่งรถ ไป ดังนั้น ผมยิ่งดิ้นรนต่อสู้ อยากให้มีโรงพยา- บาลชุมชนขึ้น จะได้มีรถพยาบาล มีกลุ่มเจ้าหน้าที่ ทำงาน ไม่เช่นนั้นบางครั้งคนเจ็บตายกลางทาง เพราะไม่มีบุรุษพยาบาลประจำ ผมในฐานะ กรรมการคนหนึ่งของมูลนิธิ พอ.สว. ผมจึงทนดู ปัญหาเหล่านี้ไม่ได้ เวลานี้มูลนิธิ พอ.สว.ก็ดำเนิน ความเป็นอยู่ ความเจ็บไข้ได้ป่วย บางครั้งเราไป โครงการพัฒนาดอยตุง พบว่ายาที่ทางราชการแจกให้ประจำหมู่บ้านหมด เพราะออกมาขอเพิ่มไม่ได้ ถนนขาดหรือเขาตัด ถนนใหม่ ครูเดินมาก็นึกว่าพื้นธรรมดา เดินไป จมโคลนไปครึ่งตัว เดินมาด้วยกัน ๒ คน อีกคน เป็นคนไข้ ก็ทำกันไป ก็คาดว่าคงขยายงานกัน ต่อไป รวมทั้งเรื่องยาเสพติด เราไปสำรวจ เรามี ทะเบียน มีชื่อหมด คนไหนสูบฝิ่นบ้านไหน แต่ พวกนี้เราส่งไปรักษา ๒-๓ อาทิตย์ ที่สถานบำบัด หรือหาพระตามวัดต่าง ๆ เช่น วัดถ้ำกระบอก พอกลับมาเข้าบรรยากาศ ก็สูบอีก มันก็ไม่มีวัน หาย เสียเวลาส่งไปส่งมา ก็ให้มูลนิธิ พอ.สว. พิจารณาค้นคว้าหาวิธีแก้ไข จัดตั้งเป็นนิคมให้ ทำงานอยู่ที่นี่ ไม่ให้ออกไปพบข้างนอก แต่ก็ยังมี ช่องโหว่ ในคุกในตะราง ยังเอาหนังสติ๊กยิงข้าม ไปขาย ยังมีทั้งนั้น อย่างที่สมเด็จย่ามีพระราช ดำรัสว่า "เราจะทำอะไรนี่ แม้จะทำได้น้อย ก็ยังดี กว่าไม่ทำอะไรเลย” ท่านรับสั่งอย่างนี้ งานที่ ทำไปอย่านึกว่ามากนะ ไม่มากหรอก มันนิดเดียว ในเวลาเดียวกันเราก็รวบรวมข้อมูลต้นตอ โครงการต่อเนื่อง และส่งเจ้าหน้าที่เข้าไปหาข้อมูล ของฝิ่น ให้ตำรวจปราบปรามคนที่เอามาขาย ถ้า อ.แม่จัน จ.เชียงราย รอบพระตำหนักดอยตุง (ภาพเล็ก) หน้าบันทรง กาแล ศิลปะแสนงดงาม ของล้านนาไทย ประดับ เป็นศรีสง่าบนพระตำหนัก ดอยตุง กัลยาณมิตร ๑๗