การแบ่งปันในครอบครัว : หน้า 70/124

เ ศ ร ษ ฐ ศ า ส ต ร์ เ ชิ ง พุ ท ธ แสบจริง ๆ ทำงานในที่เดียวกัน สมมติ เป็นอัยการด้วยกัน แต่อยู่คนละแห่ง หรืออาจจะทำในออฟฟิศเดียวกันที่นี่ก็เถอะ แม้ทำงานที่เดียวกัน หน้าที่รับผิดชอบ เท่ากัน พอกลับไปถึงบ้านกับ แม่บ้าน เข้าครัว หุงข้าว ทำกับข้าว ทำอะไรก็ แล้วแต่ เป็นไปได้มั้ยว่า ในขณะที่ แม่บ้านหุงข้าว ทำกับข้าว วุ่นอยู่นั้น มีพ่อบ้านไทยเข้าไปช่วยล้างจานมี ทำมั้ย... ไม่ทำ กินอิ่มแล้วพ่อยังไม่ล้างจานตัวเองเลย เอ้า... เรื่องในครัว ไม่ช่วยไม่ว่า ช่วยกวาดบ้านหน่อย เฮอะ... จ้างก็ไม่ กวาด แล้วทำอะไร... ก็พาดผ้าขาวม้า นอนตีพุงอ่านหนังสือพิมพ์เฉยสิ แม่บ้าน เขาก็ไม่ว่าอะไร เอ้า... อ่านก็อ่านความ จริงเหนื่อยเท่า กันมาจากที่ทำงาน แค่นั้นยังไม่พอ ขณะที่อ่านหนังสืออยู่ ๆ Ganun-anarne GUI BO ถ้าลูกคนเล็กมากวน แทนที่จะพูดกับลูก UBCUS ใน Goss ดี ๆ หันไปตวาดแม่เลย "เลี้ยงลูกยังไง ให้มากวนกัน เอาไปนะ" ปัดโธ่! เขา หุงข้าวให้กินอยู่ตัวเองทำก็ไม่ทำ แล้วยัง ไปว่าเขาอีก ยังไม่พอ ไอ้ความที่เขา ต้องหันกลับมาดูลูกด้วย วันนั้นเลยหุง ข้าวไหม้ กับข้าวอาจจะรสชาติไม่อร่อย รสหย่อนไปหน่อย พอกินเข้าไปตวาดอีก แล้ว "ทำกับข้าวไม่เห็นเข้าท่าเลย” ดูเอา เถอะใจคอแกจะไม่ช่วยเลยตลอดรายการ นี้คือ พ่อบ้านไทย พวกเรานะ อยู่ครอบครัวเดียวกัน ถึงคราวอดก็อดด้วยกัน อิ่มก็อิ่มด้วยกัน ถ้าอย่างนี้ไปด้วยกันได้ ในระดับ ครอบครัวทำให้ได้อย่างนี้ ในครอบครัว ในวงญาติ ในวงที่ทำงาน ถ้าไม่สละ ไม่แบ่ง ไม่ปันกันกินก็ไปไม่รอด วัดก็เช่นกัน ถ้าวัดไหนเจ้าอาวาส ๖๘ กัลยา ณ มิตร ...พูดง่าย ๆ ๆ โดนด่าแล้วไม่โกรธ นี่ก็ว่าเก่งแล้ว ที่เก่งกว่านั้นคือ ถือนโนบายว่า อิ่มด้วยกัน อดด้วยกัน วัดนั้นก็เจริญ แต่ถ้าวัดไหนเจ้าอาวาส มีเพียบ แล้วเลยไม่ลงไปฉันกับลูกวัด ไม่ดูแลเรื่องอาหารการขบฉันให้เลย วัด นั้นก็ทรุด เพราะว่าเจ้าอาวาสอิ่ม แต่ ลูกวัดอด เพราะฉะนั้น พระสัมมาสัม พุทธเจ้าจึงทรงให้หลักเอาไว้ว่า ให้เสียสละ ให้ปันกันกิน ถ้าในระดับครอบครัว ใน ระดับที่ทำงานยังไม่ปันกันกิน ในระดับ ประเทศ ในระดับโลกไม่ต้องพูด ผิดหมด นี่ก็เป็นการดำเนินชีวิตโดยอาศัยธรรมะ หมวด ฆราวาสธรรม โดนชมแล้วไม่ยิ้ม....... เน อ่านต่อฉบับหน้า