เรื่องราวของชายโครก : หน้า 89/124

แก่ไวฉวยจับได้ ชายโครกไม้ห้อยโตงเตง ร้องโอ้ว่ากูเอง อีแสนเพลงผลักภูมา เป็นบุญ ไม่เคยตาย ออสี่นายเดินทางมา ดำน้ำเกินตำรา อาจารยว่าแต่สามที เองโลกจะให้งาม ถ้วนครบสามว่าไม่ดี ลูกจ้างมาเตือนเล่า ข้าจะเอาค่าจ้างนั้น ได้แล้วจะผายผัน แต่ยังวันเล่าเถิดนา ตาเถร าสับปลับ ถึงแกล้งกลับเอาคืนมา เผาเสียอย่าได้ช้า ถึงกลับมาให้พลัน ลูกจ้างกลับไปดู เห็นหัวหูดูเหมือนกัน ลากไปไม่สำคัญ ค่าใหม่ครบสี่ที หัวยิ่งดีกว่าเก่าไป รูปชุบงามเหมือนกัน เป็นกรรมนั้นมาซัดให้ เสียหัวตัวขัดใจ เซซังไปทั้งสี่คน ตาเถรแก่กลัวตาย ร้องวุ่นวายเรียกสี่คน ท่านเอ๋ยเอากุศล พ่อคนรับด้วยเรา สี่คนยืนสี่เสา ผูกคอเข้าด้วยชายผ้า ครั้นแล้วจึงร้องว่า วางเกิดราอย่างกลัวตาย ดาเถรวางลงมา ตกกลางผ้าออ นาย กระทบกันหัวแตกตาย ทั้งสี่นายดายบัดใจ ตาเถร ปัญญา ลากเข้ามา กรดไว้ จ้างเขาให้เผาไฟ แก้ออกไว้แต่คนเดียว ลูกจ้างลากเอาไป เผาเสียให้เร็วฉุนเฉียว ตาเถรแกล้งเวียนเที่ยว ลากกลับเลี้ยวมาไว้พลันฯ คิดว่ามันกลับมาจริง เวียนเผาเวียนมาไว้ มาไม่ได้เหมือนทุกสิ่ง เหมือนกันทีเดียวจริง ตั้งแต่นิ่งเผาเร็วรา " เมื่อเผาสิ้นสี่คน อ้ายเดินหนเผาถ่านมา เปลวถ่านติดกายา สำคัญว่าหัวเหมือนกัน มันเหนื่อยมา ไม่พินิจ มันเร่งคิดว่าคนนั้น นี่กูออกมาพลัน หากกูทันจึงได้ว มันฉวยฉุดลากไป อ้ายพลอยดายตกใจกลัว แต่ตัวกันต่อตัว มันไม่กลัวปล้ำกันไป ลูกจ้างมันไม่ฟัง ดันทุลังผลักเข้าไฟ อ้ายนั่นมันยึดไว้ ล้มเข้าไฟตายสองคน เจ้าเถรคิดวุ่นวาย คนหลอยคาย ง กกน จ่ายทั้งหกคน ทั้งนี่คืออกุศล เข้าใจดลตรีกกามา Kalyanamitra.org กัลยา ณ ม ต ร ๘๗