นิทานในคัมภีร์ : หน้า 90/124

เรื่องนี้มีทุกสิ่ง จริงมีจริงไม่รู้นา ได้ฟังเขาเล่ามา เห็นชอบถ้าชักเปรียบไป นิทานในคัมภีร์ คิดอย่างนี้มีอยู่ใน ธรรมบทบั้นต้นไซร้ เอาเปรียบได้เห็นเหมือนกัน ไม่รู้จะสงสัย เรื่องอย่างไรว่ามานั้น จะแก้แต่ย่อพลัน คนทั้งนั้นจะได้ฟัง สานุศิษย์มหาเถร รู้ชัดเจนเกณฑ์ลุกนั่ง ร่ำเรียนตามสอนสั่ง จิตใจตั้งเป็นหนักหนา นามมาให้เศร้าใจ เข้าไปไหว้ขอ าลา ไปเที่ยวจำพรรษา แทบบ้านป่าอยู่ช้านาน ภาวนาก็ไม่ได้ ขึ้นเพียรไปไม่ได้การ ท่านนั้นไม่ปรารถนา ซึ่งผืนผ้ากว่าครองนั่น ว่าท่านเอาไปพลัน เราถือนั้นแต่สามผืน เธอนั้นจึงวอนเล่า พระคุณเจ้ารับเอาคืน ข้าพเจ้าคิดชมชื่น มิได้คืนกลับเอาไป พระอุปัชฌาย์ว่า ไม่เอา ตนยิ่งเศร้าราคาญใจ ท่านนี้ใช่อื่นไกล ย่อมเนื้อไขเป็นลุงตาฯ ค่อยพัดค่อยปรนนิบัติ คิดโทมนัสเป็นหนักหนา เสียแรงตั้งใจมา ถวายผ้าเธอไม่เอา อยู่ไยจะสึกเสีย หาลูกเมียตามลำเนา ผัานจะขายเขา กูจะเอาเงินนั้นมา ชื่อแพะเลี้ยงไว้ขาย ได้มากมายให้หนักหนา ขายแพะเอาเงินมา วิตกให้รำคาญ คิดถึงบ้านการเมถุน ไปสู่หาขอลูกเมีย ครั้นออกพระพรรษา แต่ตามประสาขาก จึงได้ผ้าเขาทำบุญ ถึงน้อยมากจะเสีย คิดว่าจะแทนคุณ สุดแท้แต่ได้เมีย ไปทำบุญด้วยอาจารย์ ถึงจะเสียไม่เป็นไร คิดแล้วก็แคล้วคลาด ได้เมียแล้วกูอุตส่าห์ จากอาวาสมาบ่นาน ติดตั้งหน้าทำลูกไป มีช้าถึงอาจารย์ เข้ากราบกรานพูดไปมา ได้ลูกให้ชอบใจ ดังคิดไว้ได้ เคเบนชาย อาจารย์จึงปราศรัย อ่านต่อฉบับหน้า ๔๔ ก ล ย า ณ มิตร ไต่ถามไปถึงบ้านป่า จึงเล่าว่าได้ผ้า หยิบเอามาถวายหลัน