การแสดงดนตรีในผับ : หน้า 99/124

ไอร่า ป ร ช ญ า นิ ย า ย เด็กทั้งสองร้องออกมานั้น ให้ความรู้สึก แปลกประหลาดกับผู้ฟัง มีทำนองเหมือน ดนตรีพื้นเมืองสมัยใหม่ที่ฟังคุ้นหูโดยทั่วไป แต่เนื้อหาที่บรรจุลงไปในเพลงนั้น เป็น เนื้อหาที่ค่อนข้างจะแปลกสักหน่อย มี การเชื้อเชิญให้คนหันมามองดูตัวเอง และ ให้ความเห็นแก่ตัวลดลง ฉันสังเกตเห็น คนฟังในผับแห่งนี้สงบนิ่งเกือบตลอดเวลา ค ลอร์เดียจ๊ะ... เสียงร้องของ เพราะไม่มีบุคคลคนใดที่ยกเหล้าเบียร์ แม้ แต่จิบน้ำก็ไม่จิบเลย ในขณะที่แอนดรูว์กำลังร้องอยู่นั้น ทุกคนหันมาสนใจกับเพลงที่เขากำลังร้อง อยู่ ลีลาของเพลงนั้นเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ จากเร็วมาช้าและจากช้าก็เร็วขึ้น ทำนอง นั้นเปลี่ยนมา ซึ่งภายหลังฉันมาทราบว่า เป็นดนตรีแบบหนึ่งซึ่งเรียกว่า จิกส์ ซึ่ง เป็นดนตรีพื้นบ้านของชาวไอริส โดยปกติ แล้วจะใช้เครื่องสายบางอย่างและแตรของ ชาวไอริสมาประกอบ แต่เครื่องดนตรีที่ เล่นนั้นสามารถถ่ายทอดเอาความรู้สึก และลีลานั้นอย่างดีกับการเล่นเปียโนให้ ชำนาญอย่างเขา ทำนองนั้นง่ายจนทำให้ สามารถในการร้องเพลงไม่ย่อหย่อนกว่า กันเลยทีเดียว ฉันเองไม่เคยคิดมาก่อน แอนดรูว์นั้นมีพลัง เลยว่า แอนดรูว์จะมีพรสวรรค์พิเศษใน บางอย่างที่ฉัน เรื่องดนตรีขนาดนี้ ชาวอเมริกันคนที่เล่น อธิบายไม่ได้ มัน เปียโนให้เด็กทั้งคู่ได้ร้องเพลง ดูจะมีความ เป็นเสียงที่ไพเราะ จัดเจนทางด้านดนตรีเป็นพิเศษที่เดียว ที่ทำให้คนมีจินตนาการตามไป แม้คนที่จะไม่เคยรู้จักเครื่องดนตรีใด อย่างบอกไม่ถูก แอนดรูว์ร้องสลับกันไป มาก่อนเลยก็ตาม เมื่อเห็นท่าทางลีลาที่ กับเด็กผู้ชายอีกคนหนึ่งที่อายุใกล้เคียงกัน เขาบรรจงลูบไล้ประพรมปลายนิ้วเขาลง คนในห้องอาหารแห่งนั้นตบมือเข้าจังหวะ แต่บางครั้งก็ร้องประสานกัน บางครั้งก็ ไปบนเปียโนนั้น มันให้ชีวิตชีวาเช่น จับใจ ๆ ร้องตามไปด้วยได้ แยกร้องกันเป็นส่วน ๆ ทั้งคู่มีความ เกี่ยวกับเพลงอย่างบอกไม่ถูก เพลงที่ "...เราจะโกรธเขาไปทำไม ทั้งที่ กัลยาณมิตร ๙๗