การหลอกลวงของดาบส : หน้า 42/124

71 มองดูตรงที่ฝังทองนั้น มองไปก็ครุ่นคิดไปไม่มี หยุดหยอน... "ถ้าเรานำทองนี้ไปขาย เราคงเป็นเศรษฐี ย่อย ๆ ทีเดียว...” ดาบสยังคิดอยู่แต่ทองของคหบดีจนไม่เป็น อันกินอันนอน ได้แต่ลุก ๆ นั่ง ๆ ตลอดเวลา แล้วในที่สุด ดาบสชั่วผู้นั้นก็แอบขุดเอาทองไป วันรุ่งขึ้น ดาบสไปฉันภัตตาหารที่บ้านคหบดี และได้บอกลาเขา “คุณโยม อาตมาอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านนี้นาน พอสมควรแล้ว ความพัวพันคลุกคลีอยู่กับหมู่คณะ มากเกินไป ย่อมไม่สมควรสำหรับบรรพชิต อาตมาเห็นที่จะต้องขอลาไปก่อน เพื่อไปบำเพ็ญ เพียรภาวนาในที่อื่นต่อไป” "อาจารย์ อย่าไปเลย โปรดอยู่ที่นี่ให้ กระผมได้ทำบุญกับอาจารย์ต่อไปเถิด” แม้ว่าคหบดีจะอ้อนวอนเพียงไร ดาบสก็ จะไปให้ได้ ในที่สุดคหบดีจึงต้องจำยอม และได้ เดินไปส่งท่านถึงปากทางหมู่บ้าน ดาบสเดินไปก็คิดไปว่า คหบดีจะมาขุดทอง ขึ้นดูหรือเปล่านะ ถ้าเขาขุดทองขึ้นมาเมื่อไร ความก็แตกเมื่อนั้น เราต้องทำให้เขาเชื่อใจเราให้ ในเงินทองทรัพย์สมบัติใด ๆ นอกจากการบำเพ็ญ สนิท จะได้ไม่ไปขุดดู เพียรภาวนากำจัดกิเลสให้สิ้นไป เขาได้นำทองคำ ๑๐๐ แท่งไปที่ศาลาของ ดาบส กราบเรียนให้ท่านทราบ แล้วขุดหลุมฝัง ทองไว้ใกล้ ๆ ศาลาพร้อมกับกล่าวฝากฝัง ๑๐๐ "พระคุณเจ้าผู้เจริญ กระผมขอฝากทองคำ แท่งนี้ไว้ที่นี่ ขอพระคุณเจ้าช่วยรับรู้ด้วย หากเก็บไว้ที่กระผม เกรงว่าจะไม่ปลอดภัย "เอาเถอะโยม เราจะดูแลให้เอง โยมอย่า ได้เป็นห่วงเลย” ดาบสกล่าวรับรอง ๔๐ กัลยาณมิตร เมื่อคหบดีกลับไปแล้ว ดาบสได้แต่เฝ้า ดาบสได้หยิบฟางหญ้าเส้นหนึ่งวางไว้บน มวยผม แล้วเดินย้อนกลับไปบ้านคหบดีอีกครั้งหนึ่ง "พระคุณเจ้าผู้เจริญ ท่านกลับมาอยู่ที่นี่ อีกใช่ไหมขอรับ หรือว่าท่านมีธุระอื่นใดจะให้ กระผมรับใช้” "เปล่าหรอกโยม ที่อาตมากลับมาก็เพราะ ว่า หญ้าเส้นนี้ได้ติดมวยผมของอาตมาไป อาตมา จึงกลับมาเพื่อนำมาคืนให้ "อ๋อ... ถ้าเช่นนั้น ท่านจงทิ้งมันไปเถิด ขอรับ ขออย่าได้ใส่ใจในสิ่งของเพียงแค่เส้นหญ้า