การเดินทางและความรู้สึกของวิเนตา : หน้า 108/124

และศีขรินเพื่อนเดินทางขึ้นสู่เกวียนเล่มที่ ๓ จากเล่มหน้า ขบวนเกวียนเคลื่อนออก โคซึ่งได้รับการปรนปรือมา อย่างดี และมีลักษณะเป็นมงคล ย่างเท้าพาเกวียน ไปด้วยท่าทางสง่าและบึกบึน ว เนตายืนมองขบวนเกวียนซึ่งเคลื่อนไปช้า ๆ จนสุดสายตา เธอรู้สึกเหมือนดวงใจของ เธอจะหลุดลอยไปด้วยพร้อม ๆ กันนั้น น้ำตาก็ไหลพรากลงอาบแก้ม ใครเล่าจะ ทราบซึ้งถึงความรู้สึกของเธอยิ่งกว่าตัวเธอเอง ตั้งแต่ ลืมตาขึ้นดูโลก ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เธอได้รับรสแห่ง การพลัดพรากจากคนอันเป็นที่รัก ดวงใจของเธอยัง บอบบางเกินไปที่จะทนต่อการกระแทกกระทั้นแห่ง ปิยวิปโยคทุกข์อันมักจะมีอยู่เสมอในชีวิตมนุษย์ผู้กระ เสือกกระสนอยู่ในทะเลแห่งความหวัง ความต้องการ ความปรารถนาในอิฏฐารมณ์อันชื่นชูใจ ดังนั้น เมื่อกลับสู่ตำหนัก เธอก็เป็นอันทำ อะไรเข้าห้องปิดประตูทิ้งตัวลงบนที่นอน ซบหน้าลง กับหมอนแล้วถอนสะอื้นอยู่ไปมา เธอคิดถึงอโศก- คิดถึงอย่างมาก ภาพขบวนเกวียนเคลื่อนออกไป ยัง ติดตาเตือนใจเธออยู่ หลับตาลงทีไรภาพนั้นก็ปรากฏ เหมือนภาพหลอน แต่อโศกเล่าเวลานี้เขาทำอะไร เขาคิดถึงใคร เขาจะคิดถึงเธอบ้างไหมหนอ หรือเขา กำลังหัวเราะร่าเริงสนุกสนานอยู่กับศีขรินเพื่อนคู่ใจ ของเขา ของอันมีค่ายิ่งสำหรับเธอซึ่งเธอได้มอบให้เขา ไปนั้น เขาจะพอใจมันหรือไม่ เขาจะถนอมหวงแหน มันอย่างที่เธอตั้งใจไว้ หรือเขาจะมองดูมันเหมือน เศษไม้ท่อนหนึ่งซึ่งไม่มีความหมายอะไรแก่เขาเลย อนิจจา! วิเนตา-ถ้าเธอทราบวาระจิตของคนที่เธอ มุ่งมองและปองรัก เธอจะต้องชอกช้ำอีกสักปานใด ดีแล้วที่ธรรมชาติได้ช่วยปกปิดเรื่องนี้ไว้ เพื่อมนุษย์ จะได้หล่อเลี้ยงดวงใจของตนไว้ด้วยความหวัง จนกระทั่ง ถึงเวลาอันสมควร และรู้ได้เองว่าควรจะหวังต่อไป หรือค่อย ๆ ถอนความหวังออกมาทีละน้อย เหมือน คนเจ็บดึงเส้นด้ายจากรอยแผล... สายแล้ว แสงแดดแผดกล้ายิ่งขึ้น อโศกและ 000000000 100 ศีขรินดึงผ้าโพกให้เอียงมาด้านหน้าเพื่อกันความร้อน จากดวงอาทิตย์ ขบวนเกวียนยังคงเคลื่อนต่อไป ผ่านทุ่งสาลีเกษตรซึ่งกำลังออกรวงเหลืองอร่ามสุดสายตา รวงที่มีเมล็ดเต็มมากก็โน้มก้านลงอ่อนช้อยเหมือน แสดงอาการคารวะแก่ผู้สัญจร เฉกเช่นบุคคลผู้มี คุณธรรมความดีเต็มเปี่ยมในตน มักอ่อนน้อมค้อม ให้แก่บุคคลผู้ควรแก่คารวะ ส่วนรวงใดเป็นรวงลีบ ก็ชี้โด่แข็งกระด้าง เหมือนบุคคลผู้ปราศจาก คุณความดีภายในแสดงอาการแข็งกระด้าง อวดดี โอหัง ดั่งหนึ่งว่าตนเองประเสริฐเลิศมนุษย์ ไม่ยอมอ่อนน้อม แก่ใครเลย บางแห่งเป็นป่าอันรื่นรมย์ มีพันธุ์ไม้หลายหลาก บ้างมีผลย้อยระย้า บ้างมีดอกหลากสี สัณฐานงาม กลิ่นหอมอบอวลให้ความชื่นจิตแก่ผู้เดินทาง โดยไม่ หวังผลตอบแทนใด ๆ บางแห่งที่ขบวนเกวียนผ่านไป เมื่อมองไป เบื้องหน้าจะเห็นขุนเขาใหญ่เสมอเมฆดำทะมึน บาง แห่งเป็นหุบเหวด้วยตรอกโตรกชะโงกถ้ำชะวากรุ้ง ๑๐๖ กั ล ย า ณ มิตร