การแสดงดนตรีและความสัมพันธ์ : หน้า 100/124

ป ร ช ญ า น ย า ย เสียงผู้ชายคนหนึ่งซึ่งนุ่มนวลดังขึ้น ไม่ไกลจากนั้น เจ้าของเสียงผู้นั้นก็คือ นักเปียโนที่เล่นให้แอนดรูว์เมื่อสักครู่นี้เอง ตัวเราก็เคยทำผิด แล้วคิดจะว่าเขาทำไม ช่วงเวลาที่เมืองเบลฟาสต์ทั้งเมืองพบกับ “ผมคิดว่าให้ผมตอบจะดีกว่านั้น ทั้งที่เราก็เคยผิดเหมือนกัน...” เนื้อร้องตอนหนึ่งซึ่ง วิสัญญี ซึ่งไม่รู้ว่าใครเป็นใครและอะไร มังครับ” เกิดขึ้นกับใครบ้าง พอถึงโอกาสที่พอเหมาะ ฉันจึงเอ่ยปากถามแอนดรูว์ขึ้นว่า “ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นได้อย่างไรจ๊ะ | คุณผู้หญิง ผมคือ ฟิลิปส์ แมคเลน และนี่ลูกชายของผม ปีเตอร์ ผมคิดว่า ปรากฏขึ้นมาบ่อย ครั้ง จนทำให้ทุกคน แล้วเธอหายไปไหนเมื่อ ๒-๓ วัน ที่ผ่าน ในผับนั้นร้องตาม มานี้ เธอรู้ไหมว่าทั้งคุณป้าและฉันเป็น ห่วงเธอแค่ไหน” ขึ้นมาได้ คุณป้า โอฮาร่าและฉันฟัง เพลงนี้ ดูการแสดงของแอนดรูว์กับ เพื่อนของเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา แห่งความปีติยินดี เราทั้งสองคนยิ้มออก มาด้วยความโล่งอกและความภูมิใจ ตลอด ระยะเวลา ๒-๓ วัน ที่ผ่านมานี้เขาหาย ไปไหน ในขณะที่เขากำลังแสดงต่อหน้า ผู้ที่เข้ามาใช้บริการห้องอาหารนี้เกือบ ๑๐๐ คนนั้น ฉันรู้สึกว่ามันเป็นความน่าภูมิใจ อย่างยิ่งที่เห็นเขา พอเขาร้องจบลงก็เป็น "ผมขอแนะนำตัวสักนิดนะครับ เสียงปรบมือดังกึกก้องจากผู้ฟังรอบด้าน มันเป็นเพลงที่ไพเราะจับใจที่สุด ที่ฉันเคย ได้ยินมาคือ ฉันเชื่อว่าไม่เพียงแต่คุณป้า ของแอนดรูว์กับฉันเท่านั้นที่คิดเช่นนี้ แต่ คนอีกทั้งผับนี้คงจะคิดเช่นกัน ด้วยบท เพลงของความห่วงใย และการให้อภัย ความเบิกบานเต็มไปด้วยน้ำใจไมตรีและ ความเอื้ออาทรต่อกัน เมื่อการแสดงนั้นได้จบลง แอนดรูว์ วิ่งเข้ามาหาคุณป้าโอฮาร่า และสวมกอด คุณป้าไว้อย่างแน่น ทั้งป้าและหลาน ประคองกันไว้ด้วยความรักอย่างยิ่ง เป็น ภาพที่ฉันไม่อาจลืมเลยตลอดชีวิต เหตุ การณ์ที่ผ่านไป ๒-๓ วันนั้น เหมือน เป็นเวลานับสิบปีของการรอคอย ซึ่งเป็น ๙๘ กัลยา ณ มิตร