1 ครั้ง

นสมัยพุทธกาล มีภิกษุรูปหนึ่ง ในอดีตกาล ครั้งพระเจ้าพรหมทัตครอง แม้ว่าจะเป็นพระแล้ว แต่แท้ที่จริง ราชสมบัติกรุงพาราณสี มีชฎิลดาบสผู้หนึ่งพูดจา การบวชของท่านจะเรียกว่าเป็นการ เป็นอรรถเป็นธรรมน่าเลื่อมใส คหบดีผู้หนึ่งจึง เอาผ้าเหลืองพันกายเท่านั้นก็ได้ ปวารณาตัวรับใช้ท่าน ได้สร้างบรรณศาลาให้ท่าน ท่านไม่มีศีล ไม่มีสัตย์ควรแก่การ พักอยู่ใกล้ ๆ หมู่บ้านที่อาศัย คอยหาข้าวปลา กราบไหว้ แต่ก็ชอบทำตัวให้ดูน่านับถือ ทำให้ อาหารถวายมิได้ขาด โดยนิมนต์ให้ท่านมาฉันที่ คนหลงเข้าใจผิดเลื่อมใส ความประพฤติของท่าน บ้านเสมอ ๆ ได้ล่วงรู้มาถึงพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระองค์ได้ วันหนึ่ง คหบดีขายสินค้าได้ทองมา ๑๐๐ ตรัสตำหนิต่อหน้าภิกษุทั้งหลายในเชตวันมหาวิหาร แท่ง จะเก็บไว้ในบ้านก็เกรงจะไม่ปลอดภัยจาก และทรงตรัสเล่าเรื่อง
- เรื่องราวของภิกษุในอดีต