กลิ่นหอมและความรู้สึก : หน้า 98/124

ดอกแล้วคล้ายจริง ๆ... เออ... แต่มา ลมหายใจให้เต็มปอดอีกสักที เก็บกลิ่น ลึก ๆ ของลุงคนนั้นพูดกับเรา.... จากไหนเล่า ต้นจันทร์กระพ้อออกโตใหญ่ ไว้ชื่นใจตอนก่อนนอนคืนนี้ดีกว่า... จะมองหาต้นไม่เห็นเชียวหรือ” พลางก้ม ลงดมกลิ่นที่โชยมาเรื่อย ๆ อย่างตั้งใจ “ลุงจำ... เรากลับกันเถอะนะ... ลุงไปส่งหนูที่ท่าจันทรเกษมก็แล้วกันนะ "ใช่แล้ว... ใช่ กลิ่นนี้อย่างไร ที่ จ๊ะ... หรือไม่ก็ตรงไหนก็ได้จ้ะที่หนูหา หอมชื่นใจเรานักหนา... ดอกอะไรหนอ แล้วเจ้ามาจากไหนซื้อ หรือใครเขานำมา บูชาพระที่นี่” รถกลับโรงแรมได้... นะลุงนะ” และขณะที่ได้ตลิ่ง ปืนลงไปนั่งใน ที่เดิมนั้น บังเอิญมองเลยขึ้นไปที่ใบหน้า พอนึกขึ้นได้ว่าใครคงนำมาบูชาพระ ของลุง เพราะความรู้สึกขอบคุณที่ลุงฝีพาย ไว้ เลยจำใจต้องวางลงไว้ที่เดิม ทั้งที่ชั้น แรกของความคิด ทันทีที่ได้กลิ่นหอมจน แน่ใจนั้น คิดว่าจะเก็บเอาไปด้วย เพราะ สวย และหอมชื่นใจอย่างนี้ แต่จนใจที่ เป็นของพระ เขาว่าบาปนี่นะที่จะฉวยเอาไป และนายท้ายนั่งคอยในเรืออย่างสงบเสงี่ยม ไม่เร่งเราเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังดูมีความ สุขที่ได้อยู่ตรงนี้ด้วยซ้ำ ไม่น่าเชื่อ... หรือเป็นเพราะว่า ๆ ไปฟรี ๆ "อะไรกันลุง... หนูจะให้ลุงพาหนู ได้อย่างไร... ลุงก็ต้องมีค่าใช้ จ่ายนี่นา บอกมาเถอะนะว่าเท่าไหร่... นะลุงนะ” พลางหยิบกระเป๋าเงินใบเล็ก ออกมาอย่างน้อยสอง หรือสามร้อยก็ยัง ไหว... สำหรับความสุข และสุนทรียรส ที่เราได้รับในวันนี้ "ขอบคุณ... ขอบคุณ คุณหนู... ลุงมีความสุข ลุงสบายใจ และดีใจด้วย... ไม่เป็นดอกนะ... เพราะลุงไม่มี ค่าใช้จ่ายอะไร” วาดเรือไกลออกไป เร็วจริง ๆ ทำไมลุง ยังไม่ทันได้เอ่ยปากทัดทาน ลุงก็ ถึงพายได้เร็วถึงปานนั้น เร็วจนดูจาง ถึงแม้จะขอแล้วต่อพระองค์ก็เถอะ... แสงแดดใกล้พลบต้องกระทบที่ใบหน้า... หายไปกับแดดใกล้พลบที่สะท้อนเข้าตา อย่าทําเลย จึงทําให้หน้าตาของลุงดูราวกับหล่อเอาไว้ อยู่ไปมา ด้วยทองแดง ร่างกายก็ดูแข็งแกร่งกำยำ ราวกับทหารเอกแบบนักรบโบราณ แวว ถอยออกมาจากโบสถ์ที่แสนจะ หักพังนั้นแล้วเลยเดินเล่นออกตรงริมตลิ่ง ตาเท่านั้นที่มองดูสงบเย็น และเอ็นดูราว มองข้ามห้วงแม่น้ำออกไปยังที่ว่างตรง กับว่าเราคือสาวน้อยที่ลุงคุ้นเคย... สง่า ข้าม... ทำให้นึกขึ้นได้ ถึงเพื่อนรักคน และเข้ จะเข้มแข็งดีจริง ๆ ลุงคนนี้ สง่าจน หนึ่งที่ฝังจิตใจในการเฟ้นหาซื้อที่ตรงข้าม จับใจเราทีเดียว ผีพายของลุงช่างนุ่มนวล วัดโบราณที่อยุธยานี้ โดยให้เหตุผลว่า จริง ๆ ขณะวาดเวียนพาเราลองเลียบฝั่ง "เอาไว้มองดูวัด... ตอนเช้า กับตอนเย็น” เพิ่งเข้าใจคำพูด และใจของเพื่อน ก็ตอนนี้เอง เพราะนี่แม้เรากำลังมองข้าม จากวัดไปยังฝั่งตรงข้าม ผิวละลอกของ แม่น้ำ นุ่ม นิ่ง เหมือนลอยอยู่ก็แทบจะว่า ได้... สบาย สบาย จริง ๆ นะ ลมเรื่อย ๆ กลิ่นดอกไม้หอมยัง คงตามเย้ายวน เคลาคลอกับเสียงดีดสี เพลิน... เราเพลินเสียจริง กาศที่มีเสน่ห์เช่นนี้ น้ำยังเลื่อมลายสวยถึงเพียงนี้ นี่หากเรา กับธรรมชาติ และบรรยากาศที่มีเสน่ ไปยืนอยู่บนฝั่งตรงกันข้ามละก็ ภาพตรง ที่เรากำลังยืนอยู่นี่คงงามจริง ๆ ละหนอ ลมพัดเอากลิ่นหอมรวยริน กลิ่น เดิมมาอีกแล้ว... หอมจริงหนอ เจา “อ้าว... อ๋อ ลุงจะให้หนูขึ้น เรือตรงนี้หรือจะ... ดีเหมือนกันนะต้นไม้ เยอะ และไม่ไกลจากถนนใหญ่ เดินไป ขึ้นรถได้สบายเลย...” พูดพลางก้าวขึ้น ดอกสีทองต้นของเจ้าคงไม่ไกลจากที่นี่ ฝั่งไปพลางแล้วยังเอามือล้วงกระเป๋าไปด้วย แน่นอน นี่ถ้าเป็นเด็ก ๆ ละก็ คงจะ เพราะยังไม่ได้ตกลงราคาค่าพาย ค่าพา ต้องออกวิ่งหาแล้วว่าต้นตอของกลิ่นนี้มา ไปกับลุงเสียด้วยซ้ำ จากไหน ไม่เป็นไรตอนนี้ขอเพียงสุด ๙๖ กัล ย า ณ มิตร “เอ๊ะ”... มองตามพลางฉุกใจคิด ขึ้นมาได้... "ลุงไม่มีค่าใช้จ่าย... เอ... ลุงไม่มีค่าใช้จ่ายอะไร... หรือว่า” นึกพลางในตามแขนก็ลุกเกรียว หนาวสะท้านขึ้นมาจับใจ พลางบทเพลง เรือที่เคยได้ยินคุณเอนก นาวิกมูล พูด ถึงก็แว่วเข้ามาในสำนึก บ้านพี่มีสี่เสา ผ้าขาวคาดหลังคา ให้น้องไปกะพี่ แล้วเห็นจะ 1 ไม่มีวันมา เอาขมิ้น ทาเท้า เอาน้ำมะพร้าว ล้างหน้า ให้แม่ลืมนัยตา... ดูเอย : "ไม่ต้องหรอกคุณหนู...” เสียง อ่านต่อฉบับหน้า