การพบพระพุทธรูป : หน้า 97/124

ไอของความยิ่งใหญ่ ศักดิ์สิทธิ์ยังคงอบอวล พระพักตร์ของพระพุทธรูปที่นี่ ดู ๆ บางทีเอาจริง ดุ เข้ม แต่ดูอีกที กลับ แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยน อาทร เปี่ยม ด้วยความเมตตาลึกล้ำ เรามอง มอง และมองดูพระพุทธรูปองค์กลาง ที่เป็น องค์ประธานอย่างตั้งใจ พินิจพิจารณา ลึกล่วงลงไปราวกับปรากฏเป็นความเรื่อง รองผ่องใสขึ้นที่กลางกาย และที่แวว กระทบกราบเรือ ไม่มีคำตอบ นอกจากพยักหน้า เปล่า... ไม่มีเสียงตอบจากฝีพาย | รับด้วยสายตาอ่อนโยน เมตตา จนเรา สีหน้าละมัยคนนั้น นอกจากความรู้สึก คิดในใจว่า คุ้นเคยกับสถานที่ ที่จู่ ๆ ก็วิ่งเข้ามาใน เออหนอ... อารมณ์ หากคนกรุงเทพฯ มีน้ำใจเช่นลุงนี้ คนเมืองอย่างเราคงไม่ "สบายจริง ๆ สบายเหลือเกิน” ต้องตะเกียกตะกายมาหาที่พักกาย พัก เรานึกในใจ พลางขยับตัวให้เลื่อนไปนั่ง ใจกันให้วุ่นวายอย่างนี้ ดู ๆ แล้วลุงดู ตรงกลางลำ ตั้งกายให้หยุดตรงขึ้น เงย ไม่น่ากลัวเหมือนที่เราคิด คงไม่เป็นไรน่า ขึ้นจับตามองท้องฟ้า ที่แดดเริ่มถอยตัว ออกไปอย่างช้า ๆ ในขณะที่เสียงดีด สียังคงแว่วเวียนมาตามลม กลิ่นหอมอะไรสักอย่าง ๆ ผสมกับ "หอมจัง... ลุงจ๊ะ ได้กลิ่นไหม... หอมดอกอะไรน่ะ ดอกเสี้ยวก็ไม่ใช่ กุม ก็ไม่ใช่ ก้านเหลืองก็ไม่เชิง...ลุงรู้จักมั้ยจ๊ะ” เงียบอีกแล้ว... ไม่มีคำตอบจาก ลุงคนแสนสงบคนนั้น ดีเหมือนกัน เพราะ ดูลุงแกก็เอ็นดูเราไม่น้อย เอ... วัดข้าง หน้าทางซ้ายมือนั่นคุ้นตาจริงเลย... ปาก เร็วเท่าความคิด จนคิดไม่ถึงด้วยซ้ำว่า จะพูดได้ทันท่วงทีอย่างนั้น หากว่าเราจะหยุดพักดูพระที่นี่สักครู่ก่อน กลับโรงแรม ปืนตลิ่งขึ้นบกแล้วอย่างง่ายดาย... พระเนตรของพระพุทธองค์ อย่างไม่รู้ตัว เราย่อกายลงคุกเข่า กับพื้นที่แสนหยาบ สกปรกรกเสื้อ อย่าง ไม่รู้สึกในสัมผัสแห้งกระด้างนั้นแม้เพียง สักนิด ยกมือขึ้นประนมจรดอก ตาสบ นิ่งอยู่กับพระเนตรล้ำลึกนั้นสักครู่ใหญ่.... ประหลาดจริงหนอ น้ำตาไม่รู้มา แต่ไหน ออกมาคลอครองจักษุแล้วรินไหล เต็มร่องแก้ม ความรู้สึกทั้งอบอุ่น ทั้ง รวดร้าวระคนกัน "พระพุทธองค์เจ้าขา... ดิฉันคง เวียนว่ายตายเกิดมานานช้า ชีวิตที่ผ่าน มานั้นเต็มไปด้วยสุขและทุกข์ที่หาจีรังไม่มี พลางสูดลมหายใจอย่างเต็มที่ หอมอะไร ดิฉันรู้สึกคุ้นเคยกับพระองค์เหลือเกิน หนอ หอมจริง กลิ่นชื่นใจ กลิ่นหอม หากชีวิตข้างหน้าของดิฉันยังคงยาวไกล.... ราวกับซ่อนเสน่ห์ไว้อย่างนั้น.... ขอให้หนทางนั้นจงพาดิฉันไปสู่ความสุข อันเที่ยงแท้ และหากวิสัยของดิฉันนั้น เป็นไปได้... ขอให้ดิฉันจงสามารถพาใคร ต่อใครเดินเข้ามาสู่เส้นทางที่แสนศิวิไลซ์ นี้ได้ด้วยเถิดนะเจ้าคะ" อยู่ดี ๆ ก็นึกบทกวีง่าย ๆ บทนี้ หลังจากที่ก้มลงกราบถึงสามครั้ง หอมเอย..... หอมกลิ่นอะไร... ที่แท้กลิ่นเนื้อนวลกาย ชื่นใจ... ชื่นใจจริงเอย.... จำไม่ได้ว่าเคยอ่าน หรือได้ยินมาจากไหน และตั้งกายตรงขึ้นมาแล้ว ถึงได้เห็นว่า "เอ๊ะนั่น.... ลุงจะช่วยจอดที่หน้า ช่างเถอะ ดู ๆ ก็เพราะดี และเข้ากันดี | เบื้องหน้ามีดอกไม้ดอกน้อยร่วงอยู่สองสาม วัดนี้ทีเถอะ.... เห็นทีจะเป็นวัดที่หนูนึกถึง กับกลิ่นที่ลอยมาตามลม ดอก ดอกอะไรหนอ...นึกพลางค่อยซ้อน นึกแล้วเชียวว่าต้องหาจนพบ...” "ลุง วัดนี้ชื่ออะไรหนอ... ดูเหมือนจะ ดอกที่มองดูแบบบางนั้นขึ้นมาพิจารณา เทียบท่าเลยนะลุงนะ... หนูจะเข้าไป ชื่อชัยวัฒนาราม... เต็มไปด้วยซากปรัก เดินดูพระท่านสักหน่อย... แล้วลุงอย่าหนี หักพังของพระพุทธรูป แต่ความร่มรื่นยัง หนูไปไหนล่ะ...” คงมีให้เห็น ความร่มเย็นยังสัมผัสได้ Kalyanamitra.org "หอมจริง... สีเหลืองละออตา ใช่จันทร์กระพ้อรึเปล่าหนอ... ดูลักษณะ กัลยาณมิตร ๙๕