การพูดคุยเกี่ยวกับชีวิตและความทุกข์ : หน้า 111/124

กาม “ใช่-อาตมาเดินทางไปตักสิลา" “ขอประทานโทษ” อโศกกล่าว "พระคุณเจ้า มีกิจธุระที่นั่น หรือพระคุณเจ้าเดินไปเพื่อเหตุประการใด ข้าพเจ้าทั้งสองเดินทางไปเพื่อศึกษาในสำนักตักศิลา” “มาตุภูมิของอาตมาอยู่ที่นั่น” ท่านผู้นั้นตอบ "ได้ทราบข่าวจากพ่อค้าเกวียนผู้เดินทางจากตักศิลา ไปปาฏลีบุตรว่า น้องชายของอาตมาฆ่าตัวตาย เขา เป็นคนเลี้ยงบิดามารดา เมื่อเขาตายแล้ว ทางบ้าน จึงส่งข่าวให้อาตมากลับไปตักสิลา” "พระคุณเจ้าพอทราบสาเหตุแห่งการฆ่าตัวตาย ของเขาไหม?” ศีขรินถาม “อาตมาไม่ทราบแน่นอนนัก ทราบแต่เพียงว่า มีเรื่องสตรีเพศเกี่ยวข้องในการตายของเขาด้วย” "สตรีเพศ!” อโศกและศีขรินอุทานออกมา พร้อมกัน "ความจริงเขาไม่น่ายอมตายเพราะเรื่องอย่างนี้ ท่านไม่คิดว่าเขาคิดสั้นไปหรือ?” "ทุกคนพยายามหาทางออกให้แก่ชีวิตตัวเอง" ท่านผู้นั้นกล่าวช้า ๆ มีน้ำเสียงแจ่มใส "ชีวิตนี้เป็น ที่รัก ทุกคนรักตัว แต่บางทีก็มีการกระทำซึ่งดูเหมือน จะไม่รักตัว เช่น คนฆ่าตัวตาย คนส่วนใหญ่เข้าใจ กันว่าเขาไม่รักตัว แต่ความจริงเขารักตัวเขามาก "เมื่อเขารักตัว ทำไมเขาจึงทำลายตัวเองเสีย?" อโศกถาม “เพราะเขาไม่อาจทนดูตัวเองมีความทุกข์ เดือดร้อน เขาจึงหาทางออกเพื่อให้พ้นจากความทุกข์นั้น ท่านเคยเห็นคนมีความสุขฆ่าตัวตายหรือ?” "ไม่เคยเลย พระคุณเจ้า” อโศกตอบ “นี่ก็เป็นเครื่องยืนยันว่าทุกคนรักตน ต้องการ ให้คนมีสุข เมื่อไม่อาจหาสุขให้แก่ตนได้จึงทำลายเสีย เหมือนคนจำใจต้องตัดมือหรือเท้า ซึ่งเป็นโรคอันมี ท่าทางว่าจะลุกลาม จะว่าเขาไม่รักมือหรือเท้าหา ได้ไม่” “ความจริง” ท่านผู้นั้นพูดต่อไป "ชีวิตมี ปัญหาในตัวของมันเองพออยู่แล้ว แต่คนส่วนใหญ่ ยังสร้างปัญหาให้แก่ชีวิตอีก เพิ่มขึ้นและเพิ่มขึ้น โดยมีค่อยได้คำนึงถึงว่าจะคลายปมชีวิตที่ตนสร้างขึ้น นั้นอย่างไร จึงมักล้มเหลวในการแสวงหาสันติสุขให้ แก่งต ช่างเขียน "ชีวิตส่วนใหญ่ยังมีข้อบกพร่อง แผนผังสามารถเขียนผังบ้าน ผังเมืองได้โดยไม่ยากนัก แต่ใครเล่าจะสามารถวางแผนผังชีวิตตนให้ถูกต้อง โดยไม่มีข้อบกพร่องเลย จะมีใครบ้างไหมในโลกนี้ ที่กล้าลุกขึ้นพูดอย่างอาจหาญว่า ตนไม่เคยทำอะไร ที่นึกขึ้นภายหลังแล้วต้องเสียใจ และหัวเราะเยาะ หรือสลดใจในความโง่ของตัวเอง ลมปลายปฐมยามโชยมาเบา ๆ ดวงจันทร์ซึ่ง เพิ่งแหวกกลีบเมฆออกมาสาดส่องสีนวลใยลงมา ก่อ ให้เกิดความชุ่มเย็น น้ำในลำธารกระทบแสงจันทร์ มองดูเป็นประกายระยิบระยับ ดวงดาวที่สุกใสเรียง รายอยู่หลายดวงทางน่านฟ้าตะวันออก บรรยากาศ บริเวณทุ่งหญ้าเงียบสงัด นาน ๆ จะได้ยินเสียงถอน หายใจยาวเสียครั้งหนึ่ง นอกจากนั้นแล้วทุกอย่างเงียบ แต่ในความเงียบนั้นก็มีความสุขสดชื่นเจืออยู่ด้วย อ่านต่อฉบับหน้า Kalyanamitra.org กัลยาณมิตร ๑๐๙