การจัดการมรดกและการบวช : หน้า 115/124

ธ ร ร ม ธ า ร า เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน เพื่อมิให้เป็นภาระแก่พี่ น้องจะ ขออนุญาตคุณแม่ บรรทัดทอง คราวเดียวเลย” เพื่อขายที่และห้องแถวที่ถนน เพื่อเอาเงินใช้หนี้หลวงให้เสร็จไปเสีย พี่ชายใหญ่นั่งนิ่งแสดงความกระวนกระวายใจ อยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดขึ้นว่า "ถ้าแกขาย แกอาจจะได้ เงินมากใช้หนี้หลวงหมดคราวเดียว แต่เราก็จะ สูญเสียสมบัติไปอย่างสิ้นเชิง ถ้าเราไม่ขาย เก็บแต่ ค่าเช่าห้องแถวผ่อนให้หลวงเดือนละ ๓,๐๐๐ บาท เมื่อหมดหนี้แล้ว ที่พร้อมทั้งห้องแถวก็ยังคงเป็น ของเรา เก็บผลประโยชน์กินได้ตลอดไป เอาอย่างนี้ ก็แล้วกันไหน ๆ แกก็จะบวชแล้ว มอบทรัพย์สมบัติ เหล่านี้ให้พี่เสียจะได้หมดห่วง ธรรมได้อย่างเต็มที่” จะได้บวชป่าเพ็ญ อาตมานั่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ชักรู้สึกเห็นด้วย กับข้อเสนอแนะของพี่ เพราะรู้อยู่แก่ใจว่า พี่ชาย ใหญ่คนนี้ฐานะด้อยกว่าพี่คนอื่น ๆ แถมยังมีบุตร หลายคนอีกด้วย ถ้ายกสมบัติให้เขา นอกจากจะ เป็นการเปลื้องหนี้หลวงแล้วยังเป็นการสงเคราะห์อีกด้วย ขณะที่อาตมากำลังจะยกทรัพย์สมบัติให้พี่ชาย คนใหญ่อยู่นั่นเอง พี่ชายคนที่สองซึ่งเป็นพ่อค้าก็โผล่ "พี่ได้ทราบว่าแกจะบวชจริงไหม? " เข้ามา ขึ้นทันทีแบบพี่ชายใหญ่ “จริง” อาตมาตอบตามเคย เราสาม "แล้วทรัพย์สมบัติที่เป็นมรดกของแกละ แกจะ จัดการอย่างไร?” เขาถามเข้าสู่ประเด็นอย่างไม่อ้อมค้อม “เขายกให้พี่หมดแล้ว” พี่ชายใหญ่พูดขึ้น อย่างผู้มีชัย “เอ๊ะ ทำอย่างนั้นมันจะถูกที่ไหน” พี่ชาย คนทีสองพูดขึ้นด้วยเสียงค่อนข้างดัง ไม่พอใจ ทำให้อาตมาเริ่มมองเห็นลาง แสดงความ ถึงความ ยุ่งยากที่รออยู่ข้างหน้าและเริ่มเห็นอุปนิสัยอันแท้จริง ของพี่ชายใหญ่ ที่พูดเอาแต่ได้ เพื่อกันท่าน้องชาย องตนเอง "แล้วแกจะให้ทำอย่างไรมันถึงจะถูก?” .ชีวิตฆราวาสไม่มีอะไร นอกจากเป็นทาสกิเลสตัณหาของตัว · วันหนึ่ง ๆ ไม่เห็นมีอะไร นอกจาก วิ่งเต้นตัวเป็นเกลียวหาสิ่งต่าง ๆ ชายใหญ่ตาม มาบ้าเรอความอยาก.... “ก็ต้องแบ่งกันให้มันทั่วถึงซี” พี่ชายรองตอบ "ทั่วถึงหรือไม่ทั่วถึง มันเป็นเรื่องของเจ้าของมรดก เขามีสิทธิ์จะแบ่งให้ใครอย่างไรก็ได้ เวลานี้เขาก็ยก ให้พี่แล้ว แกไม่น่าจะมาแทรกแซงให้เรื่องมันยุ่ง...” พี่ชายคนที่สองหันมาจ้องดูอาตมา ด้วยดวงตา เป็นประกายด้วยความโกรธแล้วถามว่า อย่างไงถึงได้ยกมรดกให้พี่ใหญ่คนเดียว "แกคิด ทําไมแก ไม่แบ่งให้ทั่วถึง พี่น้องเราทุกคนมีสิทธิ์จะได้รับส่วน แบ่งจากแกทั้งนั้น แกทำแบบเลือกที่รักมักที่ชัง อย่างนี้มันไม่ถูก พี่น้องคนอื่น ๆ จะไม่ให้อภัยแก จะไม่อนุโมทนาในการบวชของแก แล้วการบวชของ แกจะบริสุทธิ์ได้อย่างไร?” "แกจะโลภโมห์โทสันไปถึงไหนกันนะ” พี่ชาย ใหญ่พูดขัดขึ้น “ใคร ๆ ก็รู้กันทั้งนั้นว่า แกฐานะดี กว่าใคร 1 ในครอบครัวของเรา?" “โธ่ พี่ไม่รู้อะไร” พี่ชายรองขัดขึ้นบ้าง ชีวิต พ่อค้าพี่จะไปเอาอะไรแน่นอนกับมัน คราวจังหวะ ไม่ดีก็จนกรอบ พี่ไม่รู้หรอกว่าเวลานี้ฉันเป็นหนี้ ธนาคารเขาอยู่กี่ล้าน ถ้าพี่รู้พี่จะตกใจ “แต่พี่เห็นแกเป็นอยู่อย่างหรูหราเหลือเกิน นี่ บางทีเห็นเลี้ยงแขก เลี้ยงคนเสียไปเป็นพันเป็นหมื่น ในคืนเดียว คนไม่รวยจะทำอย่างนั้นได้ "นั่นมันเป็นเรื่องนโยบายการค้า ถึงไม่มีเท่าไร ที่ไหนมีที่นั่นมีห กัลยาณมิตร ๑๑๓