ความกังวลและความรักในครอบครัว : หน้า 101/124

ปรัช ยาย คุณทั้งสองคนคงจะเป็นห่วงแอนดรูว์มาก ทันทีในตอนเย็นวันนั้น ซึ่งผมได้สำนึก ทีเดียวนะครับ เราเองพยายามติดต่อ ว่าเป็นความผิดครั้งแรกที่สุด ครั้งหนึ่ง คุณป้าโอฮาร่าหลายครั้ง แต่บังเอิญโชค ของผมเอง” มิสเตอร์ฟิลิปส์ เล่ามาถึง ไม่ดี แอนดรูว์เพิ่งโทรไปได้ตอนบ่ายนี้ ตอนขณะนั้นก็เงียบลงเหมือนกับว่าเกิด ก่อนที่เราจะมาแสดงที่ผับแห่งนี้” อะไรขึ้นกับเขาในขณะนั้น เขาหยุดพูด ตอนเย็นมิสเตอร์ฟิลิปส์และลูกชายก็เข้า ครู่หนึ่ง แล้วก็เล่าต่อไปว่า มาร่วมโต๊ะกับเรา เขาพูดต่อไปว่า และ “พอผมไล่แอนดรูว์กลับบ้านไป ในโลก อย่าให้มีผู้ใดหิวโหยหรือกระหาย เลย พอผมน่าอธิษฐานขอบคุณใน พระเจ้าเพียงเท่านี้ ทั้งปีเตอร์และลูกผม อีกสองคนก็ลงจากโต๊ะอาหารไป เรียก เท่าไรก็ไม่มา มันเป็นช่วงเวลาที่ผมขมขื่น มากทีเดียว และในขณะที่ผมกำลังจะรับ ประทานอาหารอยู่นั้น ข้างนอกบ้านมี “๒-๓ วัน ที่ผ่านมานี้เป็นช่วง ลูกผมสองคนและภรรยาดูจะเป็นทุกข์อย่าง เด็กชายคนหนึ่งกำลังนั่งตากน้ำค้าง ตากลม เวลาที่ชีวิตของผมเปลี่ยนแปลงมากที่สุด มากทีเดียว ปีเตอร์นั้นวิ่งหนีเข้าไปใน ทีเดียวครับ ทั้งหมดก็เพราะแอนดรูว์เขา ห้องนอนของเขาปิดประตูดังลั่น น้องชาย ก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวของ น้องสาวของปีเตอร์รวมทั้งภรรยาผมก็เงียบ เรา เหตุการณ์เกิดขึ้นตอนเช้า เมื่อ ไปหมดทุกคน ทุกคนหนีหน้าผมไปกัน แอนดรูว์เดินทางไปโรงเรียน เขาเล่าให้ หมดทีเดียว ผมเปิดหน้าต่างมองออกไป ผมฟังว่า เขากำลังเดินไปซื้อของให้ นอกบ้าน ก็ตกใจที่เห็นแอนดรูว์นั้นนั่ง คุณป้าอยู่พอดี ระหว่างทางก็ได้พบกับ อยู่ที่ประตูทางเข้าบ้านผมนั่นเอง เด็ก ลูกชายของผมคือ ปีเตอร์ ทั้งคู่สนิทสนม คนนี้มีความเด็ดเดี่ยวในตัวเองไม่เหมือน กันอย่างรวดเร็ว อ้อ! ผมลืมบอกคุณ กับเด็กอื่น ๆ เลย เขานั่งอยู่คนเดียว ไปว่าปีเตอร์นั้นเป็นนักเรียนของโรงเรียน ใจเย็น หันหน้าออกไปข้างนอก ผมก็ แต่มันไม่ เดอะเซคเด็ดฮาร์ท หรือฮาร์ดี้ ซึ่งเป็น คิดว่าเขาคงนั่งอยู่ตรงนั้นไม่นาน คงจะ โรงเรียนคู่แข่งของแอนดรูว์ ทั้งคู่นั้นพูด เลิกกลับไปบ้านของเขาเอง คุยกันอยู่นาน จนไม่ได้ไปร่ำเรียนกันเลย เป็นอย่างนั้นนะครับ ผมแง้มหน้าต่าง ในวันนั้น แล้วปีเตอร์ลูกชายของผมก็ มองลอดม่านออกไป เกือบจะทุกชั่วโมง ชวนแอนดรูว์มาที่บ้านของผมช่วยกันแต่ง จนกระทั่งค่ำก็ยังเห็นแอนดรูว์นั่งอยู่ที่นั่น เพลงขึ้นมา ผมต้องเล่าพื้นเพของผมให้ ผมก็ทราบดีว่า ตอนนี้อากาศมันหนาว แค่ไหน ที่เด็กตัวเล็ก ๆ อายุเพียง นั่งตากน้ำค้าง ตากความหนาว ผม ๑๐ คุณทั้งสองฟังสักหน่อยนะครับว่า เป็นคนพื้นผิวแถบนี้ ซึ่งเคร่งเครียดคนหนึ่ง และผมเป็นผู้ที่เกลียดพวกโปรเตสแตนต์ อยู่นี่คงไม่ใช่สิ่งที่ดีเป็นแน่ แต่ผมก็แข็งใจ เอามาก ๆ ทีเดียว อาชีพของผมคือ เป็นครูสอนดนตรี และบางครั้งก็สอน ดนตรีพิเศษให้กับโรงเรียนเดอะเซคเร็ด ขวบ และคิดว่าคงจะกลับไปในไม่ช้านั้น สิ่งที่เจ็บปวดที่สุดก็คือ ในขณะ ที่ผมเรียกลูก ๆ ออกมาทานอาหาร ฮาร์ทด้วย ผมกลับจากทำงานมาถึงบ้าน พร้อม ๆ กัน เราสวดมนต์ภาวนาพระ ผมก็ทราบว่า แอนดรูว์เป็นชาวโปรเตส ผู้เป็นเจ้า ขอบคุณในอาหารมื้อนี้ที่ให้กับเรา ผมก็ไล่เขาออกจากบ้านผมไป และขอให้ท่านประทานอาหารให้ทุกคน แตนต์ ”...เราจะโกรธเขาไปทำไม ทั้งที่ตัวเราก็เคยทำผิด แล้วคิดจะว่าเขาทำไม 2 ทั้งที่เราก็เคยผิด เหมือนกัน....” อยู่กับความหนาวเย็น และเขาไม่ได้ ทานอะไรเลยตั้งแต่บ่าย ผมเองก็ทาน ผมมองออก อะไรไม่ลงในค่ำนั้น อาหารมื้อนั้นทั้งหมด ก็เย็นชืด พอค่ำลงผมก็คิดว่าแอนดรูว์ คงจะลุกกลับออกไปแล้ว ไปข้างนอก ก็เห็นเขานั่งอยู่ที่เดิมไม่ ขยับตัวไปไหนเลย ความรู้สึกกระอัก กระอ่วนใจมันบอกไม่ถูกเกิดขึ้นกับผมใน ขณะนั้น ใจหนึ่งคิดว่าอีกเดี๋ยวก็คงจะไป แต่อีกใจหนึ่งก็คิดว่าอยากจะโทรศัพท์ กัลยาณมิตร ๙๙