การบวชและความรับผิดชอบต่อแม่ : หน้า 114/124

ธ ร ร ม ธ า ร า ขอเปิดโอกาสให้พี่ 7 ได้ทำบ้าง เพราะพี่ไม่มี โอกาสสนองคุณแม่ด้วยการบวช นึกว่าเราช่วยกัน เลี้ยงแม่คนละทางสองทางก็แล้วกัน แม่จะได้ทั้ง อาหารธรรมดาและอาหารประเสริฐ” "แล้วจินตนาคู่หมั้นของแกล่ะ เธอบ้างหรือ?” แกไม่สงสาร "สงสารน่ะสงสาร แต่ในเวลาเดียวกันก็สงสาร เพื่อนมนุษย์ทั่วไปด้วย เพราะทุกคนต่างลอยคออยู่ ในทะเลทุกข์ด้วยกันทั้งนั้น ถ้าน้องไม่ออกบวช แต่งงานอยู่กินกับจินตนา น้องก็จะเป็นประโยชน์แก่ จินตนาคนเดียว แต่ถ้าน้องออกบวชน้องจะเป็น ประโยชน์แก่เพื่อนมนุษย์นับไม่ถ้วน "เธอคงจะเสียใจแย่” พี่ชายพูดเสียงเบาลง “เธออาจจะเสียใจบ้างเป็นธรรมดา เพราะที่ใด มีความรักความผูกพัน ที่นั่นก็มีความทุกข์เป็น ธรรมดาของสัตวโลก แต่ถ้าเธอคิดได้ว่า น้องไปดี มิได้ไปร้ายเธอก็คงไม่เสียใจมากนัก และความดีของน้อง ๑๑๒ กัลยา ณ มิตร เธอก็จะพลอยมีส่วนไปด้วย เธอจะได้บุญมาก เหมือนกันถ้าเธอพลอยยินดีด้วย” “แล้วงานการของแกล่ะ แกจะทำอย่างไร อย่าลืมนะว่าแกไปเรียนนอกด้วยทุนรัฐบาล ต้องทำงานให้หลวงเป็นสองเท่าของเวลาที่แกเรียนอยู่ ในต่างประเทศ” แกจะ มารู้สึกตกตะลึงไปครู่หนึ่ง เพราะไม่เคย อาตมา คิดถึงเรื่องนี้มาก่อน ถ้าแก้ปัญหาข้อนี้ไม่ตก ก็เป็น อันว่าบวชไม่ได้ “เออ จริงซินะ เรื่องนี้จะทำอย่างไร ดี?” พี่ชายยิ้มอย่างพอใจเป็นครั้งแรก แล้วกล่าวว่า "ถ้าแกอยากจะบวชจริง ๆ ก็ไม่ยาก พี่จะจัดการให้ “จัดการอย่างไร?” อาตมาถามด้วยความสนใจ เขา แทนที่จะตอบ พี่ชายใหญ่ขอตัวเดินเข้าไปใน บ้านครู่หนึ่ง แล้วก็กลับออกมาพร้อมด้วยกระดาษ แผ่นหนึ่ง "นี่ไงล่ะพินัยกรรมของคุณพ่อ” กล่าวพลางชูกระดาษแผ่นนั้นให้อาตมา จากพินัยกรรม ฉบับนั้น อาตมาก็ได้ทราบเป็นครั้งแรกว่า บิดาได้ มอบทรัพย์สมบัติค่ามหาศาลให้อาตมากล่าวคือที่นา ประมาณ ๓๐๐ ไร่ ที่บริเวณคลองรังสิตและที่ดิน พร้อมห้องแถว ๑๐ คูหาที่ถนนบรรทัดทอง “แกไปเรียนเมืองนอก ใช้เงินหลวงเดือนละ เท่าไร?” พี่ชายถาม "เดือนละ ๓,๐๐๐ บาท” พี่ชายนิ่งคิดคำนวณอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า "เดือนละ ๓,๐๐๐ บาท เป็นเวลา ๔ ปี รวมทั้งค่า พาหนะไปกลับก็เป็นเงินเกือบสองแสน แต่เอาเถอะพี่ จะรับจัดการใช้หนี้แทนให้ คือพี่ยินดีจะจ่ายเงินให้ หลวงเดือนละ ๓,๐๐๐ บาท จนกว่าจะหมดหนี้ ให้แกถือว่าพี่เป็นหนี้หลวงแทนแกก็แล้วกัน” อาตมานึกประหลาดใจอยู่ครามครัน ที่อยู่ ๆ พี่ชายก็มารับใช้หนี้สินแทนตัว เป็นทำนองส่งเสริมให้ บวช ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้เล็กน้อย แสดงท่าทีคัดค้าน อย่างเต็มที่ แก่ก็ตอบไปว่า "ขอบคุณพี่มาก ที่จะ ช่วยปลดเปลื้องหนี้สินให้น้อง แต่น้องก็ไม่อยาก รบกวนพี่ให้ลำบาก เพราะน้องทราบดีว่าพี่มีภาระมาก ที่ไหนมีอยากที่นั่นมีทุกข์