การเดินทางในเรือกาแฟ : หน้า 96/124

น้ำนิ่งสงบไปอย่างเฉียบพลัน และฟอง กับขนมแห้ง ๆ ที่รู้สึกว่ารสชาติช่างแสน ใครจะคิดอย่างไรก็ช่างใครเถอะ ฝอยกระจายเป็นแนวยาวตามหลังเรือที่ โอชะ อย่างกับกาแฟในโรงแรมใหญ่ที่ ไม่เห็นกันดอกหรือว่าสายน้ำ เงาไม้ พุ่งไปข้างหน้า พลางนึกถึงวันแรกที่เรือ รายล้อมกล่อมเกลาอารมณ์ของเราไว้ด้วย และแสงสะท้อนของขอบคิ้วตามเส้นสาย หางเสียงสะท้อนกุ้งน้ำได้ลงสำแดงเดช แมกไม้เขียวขจี ที่เราชอบไปละเลียดดื่ม ช่อฟ้า คันทวย ของขอบกระเบื้องริมหลังคา ชาวบ้านร้านตลาดคงจะมีทั้งตื่นตา ตื่น กันไปคุยกันไปพร้อม ๆ กับขนมอร่อย ๆ โบสถ์ หรือกุฏิสงฆ์นั้นงามหนักหนาใน ใจกับเสียง และความเร็วพอ ๆ กับ แบบฝรั่งมังค่าอย่างไม่ต้องเอ่ยกันเลยถึง เวลาใกล้จะพลบอย่างนี้ ราคาที่แพงเพราะตัวเครื่องข้างท้าย อย่าง สนนราคา ระหว่างกาแฟ หรือชาสัก ดูซี... นกกา ต่างบ่ายหน้าเรียก ประหลาดใจ ว่าไม่น่าจะมีพลกำลัง เหยือกพร้อมขนมต่างชาติกับกาแฟหรือ หากัน ชักชวนกันกลับรัง... สีของนกที่ ขับความเร็วให้พุ่งไปข้างหน้าได้ถึงปานนั้น ชาใส่นมสีส้มจาง ๆ จากเรือกาแฟใน ตัดกับสีของท้องฟ้าน่าจดจำเสียจริง ๆ รวมทั้งความวิตกในกังวลใจของผู้รัก ลำน้ำรอบเกาะเมืองอยุธยา ความสงบ ของผู้เฒ่าผู้แก่ และของอีก หลาย 1 คนที่ต้องใช้คุ้งน้ำสายเดียวกัน ว่าต่อไปนี้เห็นที่จะต้องระวังตัวในการใช้ ฝีพายให้มากกว่านี้ เรือของตนจะได้ไม่ สัดส่ายป่ายเปะจนเกินกว่าจะประคองไว้ได้ คิดไป... นึกไป... ก็นึกขึ้นได้ ว่า... ได้เคยอ่านจากหนังสือที่เขียนโดย ชาวตะวันตกมาหลายต่อหลายเล่ม ล้วน แต่พร่ำพรรณนาถึงความสามารถในการ ใช้เรือเป็นยานพาหนะ ว่าทำได้ดียิ่งกว่า เดินอยู่บนบก ก็เลยโล่งอก เบาใจแทน ผู้เฒ่า และไม่เฒ่าเหล่านั้นว่า คงจะไม่ กระไรนักหนา เพราะถึงอย่างไรคลื่นจาก เรือหางยาวก็คงไม่แรงเท่าคลื่นจากพายุ ฝนและลม ซึ่งมีอยู่เป็นปกติธรรมดาใน ดินฟ้าอากาศบ้านเรา แล้วตัวเราเองเมื่อ เวลามาด้วยกันกับน้อง ที่ต่างคนต่าง ๆ เป็นผู้ใหญ่แล้ว ต่างก็สนุกสนานกันไม่น้อย ...เรือกาแฟกับขนมแห้ง ๆ ที่รู้สึกว่ารสชาติช่างแสน โอชะ อย่างกับกาแฟใน โรงแรมใหญ่ที่รายล้อม กล่อมเกลาอารมณ์ของเรา ใว้ด้วยแมกไม้เขียวขจี ที เราชอบไปละเลียดดื่มกันไป คุยกันไปพร้อม ๆ กับขนมอร่อย ๆ... เพียงแต่วันนี้... เดี๋ยวนี้ เรากำลัง กับความรู้สึกโยกเยก แกว่งไกวของ ลอยลำอยู่ในเรือแจวลำใหญ่ คนเดียว เรือลำที่เรานั่ง เพราะแม้เราเองก็ยังนิยม กับฝีพายวัยเลยกลางคน นั่งเรือเครื่องด้วยความรู้สึกว่าปลอดภัยกว่า "ลุงพายไปเรื่อย ๆ ก็แล้วกันนะจ๊ะ ไม่ต้องสบายอยู่บนความรู้สึกว่าเรากำลัง | หนูอยากนั่งสบาย ๆ ดูอะไรต่ออะไร กินแรงใครอยู่ เพียงแต่เรือเครื่องของเรา สักหน่อย” นั้น แล่นไปอย่างช้า ๆ กินลมชมวิว ลุงฝีพาย และนายท้ายพยักหน้า ...อือม์ ว่าคนอยุธยา เห็นอยู่ แล้วทุกวันจนกลายเป็นเรื่องคุ้นตา เป็น ee rom ของคุ้นใจผิดกับคนกรุงอย่างเรา... ที่รัก แสงสี รักความรู้สึกเช่นนี้ จนคลับคล้าย จะได้ยินเสียงดีดสีของเครื่องดนตรีโบราณ แว่วมาแต่ไกล "ลุงจ๊ะ... ลุงได้ยินเสียงพิณพาทย์ แว่วมาจากทางไหนรึเปล่าจ๊ะ... เพราะ จริงนะ หรือว่าที่ไหนเขามีงานกัน” สองข้างทางอย่างอิ่มหนำสำราญ ตาม รับยิ้ม ๆ คงจะนึกว่ายายหนูคนนี้ดูที่จะ ถามพลางหันซ้ายขวา มองหาที่มาของเสียง ประสาชาวกรุงที่ตาโตกับบ้านเรือนแบบ อกหักเสียละกระมัง ง่าย ๆ สองฝั่งแม่น้ำ เรือทอยที่ค่อย ๆ หรือไม่ก็คงจะมี ปัญหาครอบครัว เพราะดู ๆ แล้วอายุ ลอยลำโยงกันมาเป็นสาย เรือกาแฟ อานามก็ไม่น้อย ไพเราะจริง ๆ ไพเราะเสียเหลือเกิน... ดูซิ ช่างผสมผสานกลมกลืนกันอย่างดี กับเสียงใบไม้ไหว ลม และเสียงน้ำ ๙๔ กั ล ย า ณ มิตร