ข้อคิดนักสร้างบารมี : หน้า 10/112

(ต่อจากฉบับที่แล้ว) ธ S S ม : ข้อคิดนักสร้างบารมี ปาฐกถาธรรมหลวงพ่อทัตตชีโว แสดงแก่พระภิกษุ-สามเณร วัดพระธรรมกาย เมื่อวันจันทร์ที่ ๒๒ ธันวาคม ๒๕๕๗ เนื่องในวาระวันคล้ายวันเกิดอายุครบรอบ ๕๐ ปี ๒๑ ธันวาคม ๒๕๓๓ ล ข กเอ๋ย หลวงพ่อนั้นถ้าจะว่าไป มาถึงวันนี้ ยกเพดานความ อดทนมาได้สูงถึงระดับนี้ เพราะ ความเคารพครูบาอาจารย์แท้ๆ ยังมองไม่เห็นอะไรข้างหน้าเลย ยังทำมาได้ขนาดนี้ แต่มาครั้งที่ ๒ นี้ เจองานช้าง สร้างธุดงคสถาน ๒,๐๐๐ ไร่ นี่งานช้าง, รู้เลยว่างวดนี้เสี่ยงตาย แต่หลวงพ่อก็ทำ คราวนี้ไม่ได้ทำเพราะความเคารพ ครูบาอาจารย์อย่างเดียว ความกตัญญูด้วย นึกถึงพระคุณของท่านที่ เหนื่อยยากปั้นเราขึ้นมา เรื่อย ทําด้วยอ่านาจแห่ง หลวงพ่อโชคดีที่มีคุณยายอาจารย์เป็น กัลยาณมิตร เพราะตามธรรมดาคนเราถ้ามี แต่ความเคารพอย่างเดียว เมื่องานมันมากขึ้น เพดานความอดทนมันยกตามขึ้นไปไม่ได้ มันรัก ๆ เฉื่อย ไม่กระตือรือร้น เร่งก็ไม่ขึ้น คุณยายอาจารย์ท่านรู้วาระจิตของคน ท่านรู้ว่า ลูกศิษย์คนนี้รักไม่ไหว ชักล้าเสียแล้ว ท่านเตือนเลย เตือนให้เราเกิดความกตัญญูกตเวทีขึ้นมา แต่ท่าน ไม่พูดตรง ๆ ใช้วิธีพูดอ้อม ๆ เอาเรื่อง เก่า ๆ มาเล่าใหม่ พอได้จังหวะท่านวกปั๊บเลย "โอ๊ย... หลวงพ่อทัตตะนะเหรอ กว่า จะเอาตัวมาได้ยายเหนื่อยแทบตาย” ท่านพูด แค่นี้ใจเรากระตุกวูบเลย นึกถึงวันเก่า ๆ ที่ท่าน ทุ่มเทให้กับลูกศิษย์ เวลาที่คุณยายท่านทุ่มเทให้ กับหลวงพ่อธัมมชโย เรื่องอื่นท่านไม่เอาเลย เวลานั้นถ้าใครเอาโลกทั้งโลกมาตั้งต่อหน้า แล้ว บอกขอแลกเอาหลวงพ่อธัมมชโยไป รู้ได้เลยว่า ท่านจะเขี่ยสมบัติทั้งโลกทิ้ง มาถึงคราวหลวงพ่อ เองก็เหมือนกัน รู้ได้เลยว่าทั้งหลวงพ่อธัมมชโย และคุณยาย จะต้องพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ยกสมบัติทั้งโลกให้ก็ไม่เอา จะเอาทัตตชีโว ได้รู้ ได้เห็นน้ำใจท่านมานาน เจอคำพูดของคุณยาย ประโยคนี้เข้าอีก ที่เรื่อย ๆ เฉื่อย มันเฉื่อย ว่าท่านทุ่ม ไม่ได้แล้ว เพราะนึกออกเป็นฉาก ให้เรามาตั้งเท่าไหร่ ทั้งมารหยาบมารละเอียดที่ ตามมาผจญหลวงพ่อไม่รู้กี่ฝูง ๆ ท่านปัดกระเด็น หมด สิ่งเหล่านี้เองถ้าพวกท่านสังเกตจะเห็นว่า ตลอดเวลาหลวงพ่อไม่ได้หยุดนิ่งเลย มีแรงทำงาน หยาบได้ก็ทํา ถ้าทำงานหยาบไม่ไหวก็ขอพักท่า ภาวนาสักพัก พอภาวนาจนใจละเอียดเข้าแล้ว ก็ลุกมาลุยงานต่อ ที่พูดมานี้ไม่ใช่มายกตัวเองว่าวิเศษ แต่ กำลังจะบอกว่าคนเรานั้นเมื่อมันยังมีกิเลส ใจมัน ก็มีขึ้นมีลง เมื่อมีขึ้นมีลงก็ต้องมีหลักยึดว่า เมื่อ ขึ้นไปแล้วก็ต้องพยายามไม่ให้มันลง ถ้ามันขึ้นลง มาจนได้ก็ต้องหาทางยึดให้มันหยุด ไม่ให้ตกต่ำ ไปกว่านั้นอีก แล้วหาทางเหนี่ยวนำให้มันก้าวไป ข้างหน้าต่อไปให้ได้ แต่เนื่องจากไม่สามารถหา วัตถุมาหนี่ยวนำได้ จึงต้องอาศัยคุณธรรม ŵ ก ล ย า ณ ม ต ร