ความรู้สึกและความสัมพันธ์ : หน้า 99/112

(ต่อจากฉบับที่แล้ว) // าว! มายังไงกันลูก” คุณยาย “สวัสดีค่ะ” ปากพูดสวัสดี แต่มอ 2 อุทานแปลกใจ ที่จู่ ๆ ฉันก็ กราบลงที่ตักของน้าสาย กลับอุดรโดยไม่แจ้งล่วงหน้า "น้าเมธละคะ” "เพื่อนขี้เหล้าที่บ้านงานฉุดตัวไว้ น้า รำคาญเลยกลับมาก่อน หนูผอมลงตั้งเยอะแน่ะ กรอม ไหนลองเล่าให้น้าฟังเรื่องราวมันเป็นมา ทรุดตัวกราบลงบนตักของท่าน แล้วซบ หน้านิ่งอยู่อย่างนั้น ท่านลูบศีรษะของฉันเบา ๆ แล้วเชยคางขึ้น "หนาของหนูดูหมอง ๆ ไม่สบายเป็น อะไรหรือเปล่า” เหมือนมีอะไรมาจุกขวางคอ แล้วเลื่อน ให้ฉัน อย่างไร” “เรื่องอะไรหรือคะ” "นี่ ลองอ่านดู” น้าสายยื่นจดหมาย ...เรื่องน สะเทือนใจคนทั้งซอย เมื่อกรอมขอกลับอุดร หนูจึงยอมตามใจ แม่ ไปดันหางตาให้ร้อนผ่าวขึ้น หรือเปล่า” "ดูสิ ถามแค่นี้ก็ร้องไห้ แม่เขาดุมา คำถามบอก ถึงความห่วงใยของ คุณยาย ทำให้ฉันรู้สึก สะเทือนใจมากยิ่งขึ้น ยิ่งกลั้น ทํา ตาก็ยิ่งพาลจะไหล ฉันใช้ปลายนิ้วรีบเขี่ย หางตาให้แห้ง "หนู คิดถึงคุณยายค่ะ” เสียงอู้อีขึ้น จมูกของฉัน ทำให้ ท่านถอนหายใจดังเฮือก "เฮ้อ! เมื่อไหร่จะรู้จักโตซะที แค่ไม่กี่ วันน้ำตาตกกลับมาแล้ว นี่พ่อกับแม่เขามีน้อยใจ แย่หรือ” "คุณแม่ฝากจดหมายถึงคุณยายด้วยค่ะ” "คงไม่พ้นเรื่องของแกหรอก ไหนเอามา ให้ยายดูซิ” "หนูเปิดของให้เลยนะคะ" “จ้ะ หยิบแว่นในลิ้นชักโต๊ะมาให้ยายด้วย อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าลงมาหาคุณยาย เห็น น้าสายกำลังอ่านจดหมายอยู่ข้าง ๆ ท่าน และน้องสายกับคุณ เมธเลี้ยงแกมาด้วย ความรักความอบอุ่น ผูกพัน คงต้องให้ เวลาแกสักพักเพื่อ ปรับใจ... ฉันส่งจด หมายคืนให้น้าสาย โดยที่ยังอ่านไม่จบ “หนูคิดไม่ถึง... วันแรกที่หนูไปถึง เขา ยังเอาใบสมัครมาให้ วันรุ่งขึ้นเท่านั้นน้องรองก็ มาบอกว่าเขาตายไปแล้ว หนูไม่อยากจะเชื่อเลย จริง ๆ ทำไมคนเราถึงตายง่าย ๆ แบบนี้ ไม่มี วี่แววเลยสักนิด” ฉันหยุดคำพูดไว้แค่นั้น น้ำตาพาลจะไหล เมื่อนึกใบหน้าของเขายามเจ็บปวดก่อนสิ้นใจ เพียง ลำพัง ๆ “พากรอมไปรดน้ำมนต์กับหลวงลุงดี ไหมแม่” "ใครจะไปรดน้ำมนต์กับหลวงลุง อ้าว! เอ๊ะ! มาตั้งแต่เมื่อไหร่” เสียงน้าเมธแบบคน ก ล ย า ณ ม ต ร ๙๗