การตัดสินใจและความรับผิดชอบ : หน้า 95/112

ค้ามั่นกับพ่อ คืนนั้น พ่อต้องใช้ความคิดอย่างหนัก เกียรติยศชื่อเสียง พอคิด ๆ และคิด คิดถึงแต่ เกียรติยศชื่อเสียงของพ่อ เมื่อเรื่องเกิดขึ้นทำนองนี้ พอจะทำอย่างไร? พอมิได้คิดถึงหัวอกของชลิตาเลย เมื่อคิดถึงตัวของพ่อเองจนไม่รู้จะคิดอย่างไรแล้ว พ่อ ก็คิดถึงชลิตา หญิงผู้น่าสงสาร ในที่สุดมโนธรรม ความรู้สึกผิดชอบ ก็ เคลื่อนเข้ามาสู่หัวใจของพ่อทีละน้อย กรรมอันนี้ พ่อเป็นผู้ก่อขึ้นแล้ว ทำไมเล่า พ่อจึงจะหลีกเลี่ยงผล ที่จะเกิดตามมา พ่อตั้งปัญหาถามตัวเองเป็นข้อ ๆ พูดถึงเรื่องศักดิ์เรื่องตระกูล ชลิตาเกิดในตระกูล พราหมณ์ พ่อเป็นตระกูลกษัตริย์ ศักดิ์ตระกูล! ศักดิ์ตระกูล! เป็นเพียงเรื่อง สมมติกันขึ้น โดยเนื้อแท้แล้ว มนุษย์ทุกคน มีความ เป็นคนเสมอกัน ชลิตาพร่ำรำพันว่าเธอผิด เธอผิดไป เธอเป็นสตรียังมีความกล้ายอมรับสิ่งที่เธอกระทำลงไป แล้วพ่อเล่า! มิได้กระทำผิดร่วมกันดอกหรือ? เมื่อ เป็นดังนี้เหตุไฉนพ่อจึงจะบ่ายเบี่ยงความผิดไปให้แต่ เธอรับแต่เพียงผู้เดียว เธอมีท้อง เด็กในท้องนั้นเป็น ผลแห่งการกระทำของเราสองคน ทำไมพ่อจะใจไม้ ไส้ระกำไม่ยอมรับว่าพ่อได้ทำ พ่อจะมีความสุขได้ อย่างไรบนความทุกข์ทนหม่นไหม้ของชลิตา ลูกเลย! สิ่งที่ทำด้วยอารมณ์นั้นมักจะมีผล ย้อนกลับมาเป็นความขมขื่นเสมอ ความผิดพลาด บางอย่างในชีวิตเป็นสนิมเกาะกินดวงใจอยู่อย่าง หนาแน่น จะชะล้างด้วยน้ำตาสักเท่าใดก็ไม่เป็นอัน หมดสิ้นได้ เพราะพอมี แต่พอมิได้ขมขื่นในเรื่องนี้ ความรักความสงสารชลิตาเป็นทุนอยู่แล้ว พ่อตัดสินใจ อย่างเด็ดขาด เมื่อจวนจะรุ่งสางวันนั้นเองว่า เรื่อง จะเป็นอย่างไรก็เป็นกัน พ่อจะขอรับชลิตาเป็นชายา รองพ่อโดยเปิดเผย ปัญหาที่พ่อต้องคิดมากก็คือ ปัญหาเรื่องพระบิดาและพระมารดาเท่านั้น วันรุ่งขึ้น พอได้บอกชลิดาว่าขอให้เธออยู่ กับพ่อ อยู่อย่างชายาที่เปิดเผยของพ่อ สำหรับ ทางด้านพระมารดาบิดานั้น พ่อจะรับหน้าที่พูดเอง ชลิตาไม่ต้องกังวลใจในเรื่องนี้ หญิงสาวหลานพราหมณ์ได้สดับคำนั้นแล้ว ตื้นตันจนน้ำตาไหล เธอคลานเข้ามากอดเท้าของพ่อ แล้วซบหน้าลงกับหลังเท้านั้น พ่อสงสารแทบน้ำตา ตก แต่อดกลั้นเสียได้ เพราะมานะแห่งชาย "ลูกเอย! จงจำไว้เถิดสตรีที่เพลี่ยงพล้ำ ไปในเรื่องทำนองนี้นั้น จะไม่มีทางเอาชนะใจขายได้ ๆ โดยวิธีโวยวายปรักปรำสาดความเลวให้ตกอยู่แก่ผู้ชาย ฝ่ายเดียว ยิ่งสตรีปรักปรำมากเท่าใด เขาจะยิ่งยึดสู และหันมาปรักปรำฝ่ายหญิงให้เลวร้ายลงไปอีกหลาย เท่านัก จงอดทนออมชอมยอมรับผิดเสียเองก่อน ทำตนให้เขาสงสาร โดยวิธีนี้มโนธรรมของผู้ชายจะ ค่อย ๆ เกิดขึ้นทีละน้อย เมื่อนั้นแหละเขาจะ ยอมรับว่าเขาผิดเหมือนกัน เมื่อทั้งสองฝ่ายร่วมกัน รับผิดแล้ว เรื่องก็สงบลงได้อย่างเรียบร้อย อย่านึก ว่าจะเอาชนะใจใครได้โดยวิธีทำให้เขาอับอายขายหน้า ทำให้เขาเสียชื่อเสียง สกุลวงศ์ ถ้าท่าโดยวิธีนั้น แม้สตรีจะรู้สึกว่ามีชัยในเบื้องต้น แต่ก็เป็นชัยชนะที่ ว่างเปล่า เป็นชัยชนะที่แห้งแล้ง” "ชลิตายอมรับเสียเองว่า เธอเป็นผู้ผิดที่มี เรื่องนี้เกิดขึ้น ดังนั้นเธอจึงอยากไปเสียให้พ้นเพื่อพ่อ จะได้ไม่อับอายขายหน้าใคร เธอเป็นคนเสียสละ กตัญญูถึงปานนี้ แล้วพ่อเล่า พ่อได้ทำอะไรให้ชลิตา บ้าง ที่เธอพอจะหยิบยกมาเป็นเครื่องปลื้มใจ” "พ่อได้ทูลเรื่องนี้ให้พระบิดาทราบพระองค์ กริ้วจนสั่นเทิ้มไปทั้งองค์ "แกเลวมากพาวรี แกมิได้มีชาติสุกร ทำไม จึงไปพอใจในอาจม” พระวาจาของพระบิดาเสียด ลึกเข้าไปในหัวใจพ่อเหมือนถูกหอกซัดสักร้อยเล่ม แต่พอก็นิ่งเฉยมิได้โต้ตอบประการใด พระบิดา ดาวาอีกมากมาย พระมารดานั้นทรงทราบเรื่องแล้ว เหมือนถูกสายฟ้าฟาดลงบนพระเศียร พระบิดารับสั่งหาชลิตา เมื่อมาเฝ้าทรง กระชากหวายเฆี่ยนด้วยแรงโทสะอันพลุ่งขึ้นสุดขีด พอเข้าขัดขวาง พระบิดาให้คนจับพ่อมัดไว้แล้วทรง เมี่ยนชลิตาต่อไป ชลิตาบิดตัวเหมือนปลาไหลซึ่ง ถูกตีที่ศีรษะ พระบิดาเมี่ยนไปด่าว่าไป ไม่มีเสียงร้อง ก ล ย า ณ ม ต ร ณ