(ต่อจากฉบับที่แล้ว) : หน้า 87/112

(ต่อจากฉบับที่แล้ว) ฉ นใช้เวลาสงบใจอยู่พักใหญ่ อย่าง ยอมรับว่าใจที่เคยสงบได้โดยง่าย คะแนน นั้นมีอาการกระเพื่อมระริกเล็กน้อย ด้วยความหวาดลึก ๆ สิ่งเดียวเท่านั้นที่นำมาฆ่า ความหวาดหวั่นได้ คือความมั่นในคุณธรรม 1 ของพระพุทธองค์ ของครูบาอาจารย์ และของ ตัวเอง...ว่ามีแต่ความปรารถนาดีกับบุคคลเหล่านั้น อย่างเต็มที่ และแน่วแน่...แน่แล้วหรือ "เอาเถอะ”...ฉันรำพึงในใจ “ถึงแม้ว่าจะมิได้เก่งกล้า ถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงผู้หญิง ธรรมดา ๆ แต่ด้วย ความปรารถนาดี ต่อบรรพชนเหล่า นี้.....ฉันจะ ลองดู” แล้วก็ หลับตาลงเสีย เพื่อตัดสัมผัส ภายนอกที่อาจทำ ให้อารมณ์ของฉันสั่น ไหว เหลือแต่เพียง ความรู้สึกโดดเดี่ยว...อิสระ กับ สัมผัสพลิ้วของลมที่ไล้เรือนกายอยู่อย่างปรานี... ซึ่งแน่นอนที่สุด ไม่ใช่ลม หรือความเย็นจาก เครื่องปรับอากาศ...ฉันค่อย ๆ ประจงรวมขวัญ ของตัวเอง เข้าไปร้อยชิดสนิทอยู่กับสติ และ สัมปชัญญะ...อย่างให้ทั้งหมดที่เป็นใจของฉัน รวมจรดสนิทเข้าหากัน...เพื่อพลังของความเป็น หนึ่งจะได้เกิดขึ้น และในท่ามกลางความสว่างเรื่องนวล ในใจ...ฉันหยั่งสติ สัมปชัญญะ และขวัญใส ๆ ลงไปในระหว่างความสว่างนุ่มนั้น กระทั่งรู้สึก ถึงกระแสความปีติ ชุ่มชื่น เย็นซ่านแผ่กระจาย ไปทั่วทั้งดวงใจภายใน และร่างกายภายนอก... ดุจดั่งรากแก้วของต้นไม้ใหญ่...ที่หยั่งรากลึกลง ไปพบแหล่งน้ำอันอุดม ที่นี้ ขณะนี้ ตรงนี้...ตรงกลางความเจิดจรัส ฉันทบทวนความรัก ความปรารถนาดีของตัวเอง ต่อบรรพชนอีกครั้ง แล้วจึงน้อมรำลึกถึงพระกรุณา - ธิคุณ พระวิสุทธิคุณ และพระปัญญาธิคุณ ขององค์พระพุทธเจ้า...น้อมถึง พระคุณของหลวงพ่อ น้อม ถึงคุณยายแม่ชีผู้เป็น ที่เคารพ และเป็น ยิ่งกว่าครูของฉัน แล้วจึงปล่อยใจ ...วางใจ ให้ แผ่กว้าง แน่ว นิ่ง และสงบ อยู่ชั่วระยะ หนึ่ง ฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง เพื่อมองดูภาพที่มองเห็น ด้วยตามนุษย์ธรรมดานี้ว่า ยัง - คงเหมือนเดิมหรือไม่...เหมือนเดิม ยังคงเหมือนเดิม เพียงแต่เงียบ...นิ่ง ความ โหยไห้ หวาดกลัวหายไป คงเหลือแต่ความ เงียบ...เงียบอย่างประหลาด กับแววตาแห้ง ระแหงที่ต่างเพ่งมองมายังฉัน...... มีหวัง...... อย่าง ฉันหลับตาลงอีกครั้ง...เจ้าประคุณเอ๋ย ...ความทุกข์หนอช่างกระไรเลย...เอาเถอะ...ฉัน จะช่วย ช่วยอย่างเต็มความสามารถ...และโปรด กั ล ย า ณ ม ต ร ๘๕