ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อและชลิตา : หน้า 93/112

และเพราะรักเธอนั่นเองจึงนำมาฝากพ่อไว้ "ตามสายตาของพ่อเห็นว่า ชลิตาเป็นเด็ก ดี มีความอดทนเสงี่ยมเจียมตัว ยิ่งโต ยิ่งสาว เธอก็ยิ่งสวยขึ้น ประกอบกับมรรยาทอันเสงี่ยมงาม ทำให้ดูแล้วสบายตาสบายใจยิ่งนัก วันเวลาล่วงไป จิตใจพ่อยิ่งเมตตาสงสาร ชลิตาเพิ่มพูนขึ้นตามลำดับ เธอก็ช่างทำตัวน่ารัก น่าเอ็นดูเหลือเกิน ไม่เคยเลยที่จะพูดจาคัดค้านโต้เถียง ไม่ถึง ๓๐ เธอเข้าออกนอกในห้องของพ่ออย่างสบาย เธอปฏิบัติ พ่อและมีความรู้สึกต่อพ่อเสมือนเทพเจ้าประจำชีวิต พ่อรู้สึกเหมือนว่าชลิตาเป็นส่วนหนึ่งแห่งชีวิตพ่อ เวลานั้นพ่อยังอยู่ในวัยที่หนุ่มแน่น อายุยัง ชลิตาอายุ ๑๙ ปี เป็นสาวเต็มที่ สวย เหมือนดอกไม้ที่เบ่งบานเมื่อต้องแสงสุรีย์เมื่อแรกรุ่งอรุณ เมื่อพ่อมีกิจจำเป็นต้องเข้าเฝ้าพระราชา หรือออกงาน ใหญ่ ๆ ในราชสำนักกลับมาอีก คนที่เฝ้าคอยพ่อ อยู่โดยมิได้หลับนอนนั้น คือชลิตา เธอแสดงความ จงรักภักดีต่อพ่อเสมือนสุนัขที่ภักดีต่อนาย จนบาง ครั้งพอใจอ่อนสัมผัสที่เรือนผมเธอเบา ๆ ด้วยความ กรุณา แล้วบอกว่า "ไปนอนเสียเถอะนะ ชลิตา ดึกมากแล้ว” เพียงเท่านี้เธอจะทำความเคารพอย่างนอบ น้อมแล้วถอยออกไป เรื่องที่พ่อให้ความสนิทสนม และเมตตากรุณาต่อชลิตานี้มิได้รอดหูรอดตาของ บุรุษสตรีอื่น ๆ ในวังของพ่อเลย บางคนก็ซุบซิบ นินทา บางคนก็เยาะเย้ยชลิตาต่าง ๆ แล้วแต่เขา จะสรรหามาพูด ก็ทำไมเล่า คนพวกนั้นจึงมิได้ทำ ให้รักเขาบ้าง เมื่อเขาทำอะไรตามหน้าที่โดยมิได้มีหัวใจ พ่อก็ทําหน้าที่ของพ่อแล้ว คือให้เงินเขาเลี้ยงชีพ ส่วนชลิตานั้นเธอทำอะไรให้พ่อด้วยหัวใจของเธอ พ่อรู้ พ่ออ่านออก "ในที่สุด วันเวลาที่จะเกิดเรื่องใหญ่ก็มาถึง คือคืนหนึ่งพ่อกลับมาดึกมากชลิตาคงคอยอยู่อย่างเคย จะดึกดื่นเที่ยงคืนอย่างไร ถ้าพ่อไม่กลับมา เธอจะ ไม่ยอมนอน เธอเป็นคนจัดทำทุกสิ่งทุกอย่างใน เรื่องส่วนตัวของพ่อ "เมื่อพ่ออาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว ชลิตา ก็น่าอาหารว่างมาให้มีพวกผลไม้และเครื่องดื่ม ซึ่ง คั้นจากผลไม้นั่นเอง เรื่องนี้เธอทำมาเป็นปกติ เมื่อ วางเสร็จแล้วเธอก็เตรียมตัวจะถอยออกไปอย่างเคย แต่คืนนั้นไม่ทราบว่าอะไรมันดลใจพ่อให้อยากสนทนา กับชลิตาสักครู่หนึ่ง "ชลิตาง่วงนอนแล้วหรือ?” พ่อถาม "ยังเพคะ” ชลิตาตอบ "อยู่ที่นี่ก่อน" พ่อสั่ง "เพคะ" แล้วชลิตาก็คุกเข่าลงนั่งก้มหน้าอยู่เบื้องหน้า พ่อ พ่อมองดูเธอด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก สงสารนะ สงสารมาก แต่ดูเหมือนจะมีอะไร ๆ อยู่เบื้องหลัง ความสงสารนั้นอีกด้วย พ่อก็ดูไม่ออกว่า มันคืออะไร รักหรือ? พ่อยังไม่แน่ใจในเรื่องนั้น "ลูกเอย! ถ้าลูกอยากรู้ว่า ลูกรักใครแล้ว หรือไม่เพียงใด พ่อหมายถึงเพศตรงข้าม ลูกจะรู้ได้ ตอนที่แยกจากกัน ต้องอยู่ห่างกันชั่วคราวนั่นเอง ถ้าลูกคิดถึงเขาด้วยความกระวนกระวายก็แปลได้ว่า ลูกได้รักบุคคลผู้นั้นเสียแล้ว เมื่อได้พบก็ไม่เบื่อที่จะ สนทนา มีความสุขที่ได้เอาใจเขา” "ตั้งแต่ชลิตามาอาศัยอยู่กับพ่อ ยังไม่เคย จากพ่อไปเลย จึงเป็นการยากที่พ่อจะทราบว่าถ้า เธอจากไป พ่อจะมีความรู้สึกอย่างไร” “พ่อได้ลุกมาลูบเรือนเกศาอันสวยงามของ เธอ ชลิตายังคงนั่งเฉย ไม่รู้อะไร ไม่รู้อำนาจใดทำ ให้พ่อนั่งคุกเข่าลงใกล้ ๆ เธอ ลูบคลำเรือนเกศา เรื่อยลงมาถึงต้นคอ ลำแขน คราวนี้ชลิตาลุกขึ้นยืน เธอหันหน้ามาจ้องมองพ่อ ในนัยน์ตาคู่นั้นมีน้ำขังเอ่อ อยู่เต็มเบ้าตา พ่อบอกไม่ถูกว่ามีความรู้สึกอย่างไร เมื่อได้เห็นภาพนั้น พ่อดึงชลิตาเข้ามากอด เธอตัว สั่นค่อย ดึงตัวออกจากวงแขนของพ่อแล้วนั่งลง เงยหน้าขึ้นมองพ่อทั้ง ๆ ที่น้ำตาเต็มเบ้าตาอยู่ "อย่าฝ่าบาท ขอได้โปรดกรุณาเถิด” เสียง สั่นเครือของชลิตาลอดริมฝีปากสั่นน้อย ๆ ของเธอ ออกมา "พ่อนั่งลงใกล้ ๆ เธอ จับแขนเธอแล้วดึง ขึ้นมานั่งบนเตียงด้วยกัน ชลิตาพยายามดิ้นลงไป Kalyanamitra.org ก ล ย า ณ ม ต ร ๙๑