วัฒนธรรมการดื่มชาในสังคม : หน้า 44/112

อ ย่างที่เรียนให้ทราบไว้ตั้งแต่ฉบับ เดือนมีนาคมแล้วว่า....ชานั้นมี อดีตอันนานช้าที่ยังคงต่อเนื่องกับ ปัจจุบันอยู่อย่างไม่ขาดสาย นับเป็นเวลาประมาณ กว่า ๓,๐๐๐ ปี จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะนำมาเล่าสู่ กันฟังได้ให้ถ้วนถ้อยกระทงความ ในพื้นที่ไม่กี่ หน้ากระดาษเช่นนี้ กระนั้น เรื่องของชาก็ยังเป็นสิ่งที่ไม่น่า จะละเลย เพราะเป็นวัฒนธรรมอันหนึ่งที่สอด คล้องเป็นอย่างดีกับพุทธปรัชญาขององค์พระสัม มาสัมพุทธเจ้า ทั้งยังเป็นสิ่งที่ทำให้พุทธศาสนา ดูเข้าใจได้ง่าย เป็นไปได้ดีกับชีวิตของคนเดินดิน ธรรมดา ๆ ได้ อย่างไม่สุดเอื้อมมือคว้า เข้าเรื่องกันดีกว่านะคะ จะได้ใช้หน้า กระดาษกับเนื้อความได้เต็มที่ ชานั้นถือเป็นเครื่องดื่มที่นำความสำราญ มาให้ เป็นความสำราญบานใจแบบง่าย ๆ กับ ธรรมชาติ และสภาวะแวดล้อม "The Polite Amusement” คนจีน ญี่ปุ่น หรือแม้คนตะวันตก โดยเฉพาะอังกฤษ ต่างถือเวลาของการดื่มชา เป็นเวลาของการพักผ่อน พูดคุยในเรื่องราว ต่าง ๆ รอบตัว เพื่อผ่อนคลายความตึงเครียด หรือเพื่อช่วยให้บรรยากาศตึงเครียดหย่อนตัวลง จนถึงกับมีคำพังเพยเปรียบเทียบระหว่างอุปนิสัย ของคนกับการดื่มชาไว้ว่า He who has no tea. หมายความ บุคคลคนนั้น มีความเครียดมาก ไม่มีมนุษย สัมพันธ์ ขาดสุนทรียภาพในการมองโลก หรือ ไม่มีเวลาและอารมณ์ให้กับงานศิลปะใด ๆ He who has too much tea. หมายความว่า บุคคลคนนั้นค่อนข้างจะไม่เอา ถ่านปล่อยให้ชีวิตให้รื่นรมย์ เลื่อนลอยจนเกินพอดี และเพราะว่า ชา หรือการดื่มชานั้น เป็นขบวนการที่ต้องการความละเอียดอ่อน และ พิธีรีตอง สถานที่จึงกลายเป็นสิ่งจำเป็นแม้แต่ เดิมการดื่มชาจะเริ่มต้นอย่างง่าย ถือเอาสิ่งที่หา ได้ดีที่สุดในธรรมชาติรอบตัวเป็นองค์ประกอบก็ตาม แต่เนื่องจากว่าค่านิยมของการดื่มขาแพร่สะพัด เข้าไปในกลุ่มของผู้มีอันจะกิน ผู้มียศถาบรรดา ศักดิ์และผู้คงแก่เรียน พิธีการดื่มชาจึงถูกจัดให้ อยู่ในระเบียบระบบมากขึ้น และสิ่งที่นักนิยมดื่ม ชาเน้นมากเป็นพิเศษนอกจากตัวใบชาเองแล้ว ก็คือ สถานที่ที่เรียกว่า โรงน้ำชา (Tea House) หรือ ห้องดื่มน้ำชาที่มีอยู่ในบ้านของนักนิยมชา (Tea Room) ห้องน้ำชา ส่วนใหญ่จะเป็นผู้รากมากดี ที่พอจะสรรค์สร้าง ชลอเอาความงามตามธรรมชาติ ตามความเป็นไปของนิยามการดื่มชาตั้งแต่แรกเริ่ม เข้ามาไว้ในบริเวณบ้านของตนได้ กล่าวคือ ทำ อย่างไรก็ได้ที่จะทำให้สิ่งแวดล้อมเหมือนธรรมชาติ มากที่สุด ส่วนใหญ่ห้องดื่มน้ำชา จะแยกออกไป ต่างหากจากตัวบ้าน อยู่ในบริเวณที่เป็นสวน โดยเฉพาะสวนน้ำนั้นเป็นที่นิยมมาก ห้องน้ำชา รองผู้มีอันจะกินมักจะตั้งอยู่กลางสระน้ำขนาดย่อม มองดูคล้าย ๆ กระท่อมลอยน้ำ เชื่อมต่อกับฝั่ง ด้วยสะพานไม้ ตกแต่งตามขอบบ่อด้วยหินก้อน ใหญ่ ๆ ที่นำมาจากภูเขา เพื่อหาเลียนแบบภูเขา ในสระเลี้ยงบัวพันธุ์ต่าง ๆ และปลูกไม้ขนาดย่อม บ้าง ใหญ่บ้างเป็นจุด ๆ ไป แต่จะไม่ทำให้ทีมทึบ ส่วนมากจะเน้นความเย็นใสของน้ำ ก้อนหิน บัว และไม่เป็นสำคัญ นอกนั้นก็เป็นบรรดาเครื่อง จำเป็นใช้ในการชงชาทั้งหลาย และภาพวาดงาม หนังสือ และเครื่องมือสำหรับวาดภาพ หรือเขียน หนังสือ เพราะการดื่มชานั้น เน้นไปที่สิ่งที่ได้รับ นั่นคือ การชื่นชมให้ศิลปะแขนงต่าง ๆ การวิเคราะห์ พูดคุยกันถึงหลักปรัชญา และบทกวี ซึ่งบทกวี ๔๒ ก ล ย า ณ ม ต ร