การอธิษฐาน : หน้า 88/112

ได้รับรู้ด้วยเถิดว่า ฉันมีความรัก มีความปรารถ นาดีต่อท่านทั้งหลายอย่างเต็มเปี่ยมดวงใจ ขอ ได้โปรดเปิดดวงใจของท่านออกรับกระแสแห่ง ความรัก และคุณธรรมนี้ด้วยเถิด... สิ้นคำอธิษฐาน...ฉันจรดสติสัมปชัญญะ ให้ลึกลงในท่ามกลางความสว่าง...พลางนึก ถ้อยคำต่อไปอีกว่า "หลับตาลงเถิดท่านทั้งหลาย... ความจริง แห่งความทุกข์นั้นได้ผ่านไปนานช้า มาเถอะ.... กลับมาสู่ความจริงที่เป็นนิรันดร์ ...หลับตานะ... ท่าน ทั้งหลาย...ท่านล้วน เคยเห็นพระสงฆ์ ผู้ทรงจีวรเหลือง อร่าม ท่านล้วน เคยบริจาค จาคะ และ ทาน ทั้งทีเป็น ปัจจัย ทรัพย์สิน และภัตตาหาร ให้แก่พระสงฆ์ผู้ เป็นเนื้อนาบุญเหล่า นั้น ถึงวาระแล้วที่ท่านจะน้อมนึกถึงพระสงฆ์ ผู้ทรงจีวร เหลืองลออดังทอง นึกถึงพระพุทธ รูป...พระปฏิมากรมงคลบพิตร หรือพระปฏิมากร ใด ๆ ไว้ในดวงใจแห่งตน นึกประหนึ่งว่าพระสงฆ์ หรือพระพุทธรูปองค์นั้น ประทับขัดสมาธิ สงบนิ่งอยู่ ณ กลางกาย กลางใจของท่าน... - แล้วจึงน้อมใจเข้าไปหา ทำราวกับว่า... ท่านได้เข้าไปหา ไปกราบพระสงฆ์หรือพระพุทธ รูปองค์นั้น ด้วยใจที่ท่านใช้เวียนว่ายอยู่นั่น แหละ ฉันหลับตาต่อสักครู่...จึงค่อยเผยอ เปลือกตาขึ้นดูความเป็นไป...เออหนอช่างน่ารัก เสียจริง ๆ ต่อหน้าฉันคือผู้คนมากมาย ที่ต่าง พากันหลับตานิ่ง...สีหน้าสงบ และแปลกจริง ๆ ที่ดูเหมือนกับว่าร่างกายภายนอกที่ครั้งแรกเห็น คลับคล้ายจะเป็นคนธรรมดานั้น บัดนี้เปลี่ยนไป ...เป็นความบางเบา โปร่งใส คล้ายร่างนั้นโปร่งแสง และ...ดูสิ...เป็นไปได้อย่างไร...ฉันมองเห็นว่า ในกลางกายที่โปร่งแสงของพวกเขา นั้น ต่างคนต่างมีพระสงฆ์ บ้าง พระพุทธรูปบ้าง ลอยนิ่งอยู่ภายใน ในท่าทำสมาธิ ดีใจ...ฉัน ยอมรับว่าดีใจ ที่สุด...จึงรีบ หลับตาลงอีกครั้ง “พวกท่านทั้ง หลาย” ต่อ.... ฉันพูด "เมื่อใจของท่านสนิท แนบกับพระผู้เป็นที่พึ่ง และเนื้อนา บุญแล้ว...ขอจงอธิษฐานต่อพระองค์ท่านในกลาง กายของท่านในขณะนี้เถิดว่า ท่านจะกระทำ เช่นนี้เสมอไป...เป็นนิจ เป็นกิจวัตร และขอให้ การกระทำนี้ ช่วยให้ทุกท่านพ้นจากภาวะอันทุกข์ทน พ้นจากความอดอยาก รุ่มร้อน และเหน็บหนาว ไปสู่ความเป็นไปที่เป็นสุข ตามเหตุที่พวกท่านได้ เคยกระทำมาแล้ว ผสมผสานกับความดีที่ได้กระทำ ณ บัดนี้ เพื่อความพ้นทุกข์ของท่านเองเถิด” ลมเย็นพลิ้วมาไล้ใบหน้า และเรือนกาย ๘๖ กั ล ย า ณ ม ต ร