ความรักและความเสียสละ : หน้า 94/112

นั่งข้างล่าง แต่พ่อคงกอดเธอแน่นไว้ "เธอช่างน่ารักอะไรเช่นนี้นะชลิตา” "ไม่มีเสียงตอบจากหญิงสาว เธอซบหน้า ลงกับไหล่ของพ่อ พร่ำออกมาเบา ๆ ว่า อย่าเลย ฝ่าบาท พระองค์กับหม่อมฉันอยู่กันคนละฐานะ หม่อมฉันเป็นเพียงสาวใช้ของพระองค์เท่านั้น ไม่ “ข้อนั้นฉันทราบแล้วชลิตา ฉันสงสารเธอ เธอไม่สงสารฉันบ้างหรือ?” ชลิตาไม่ตอบ แต่ซบหน้าลงบนฝ่ามือแล้ว ร้องไห้ เมื่อเงยหน้าขึ้นมองพ่อ นัยน์ตาคู่นั้น! ลูก เอย! ความลี้ลับแห่งหัวใจของชลิตาได้เปิดเผยออก แล้วทางนัยน์ตาคู่นั้น ชื่อ สุจริต รัก และฯลฯ มี พร้อมในนัยน์ตาคู่นั้น พ่อประคองเธอไว้ในอ้อมกอด เธอดิ้นรน อยู่ครู่หนึ่งแล้วค่อย ๆ สงบนิ่งลง คืนนั้นชลิตานอน กับพ่อ 1 - อีกสามเดือนต่อมา ชลิตาบอกลาพ่อจะ กลับบ้านกาฬคาม "เธอจะไปทำไม ชลิตา” พ่อถาม - “หม่อมฉันคิดถึง” เธอตอบ "คิดถึงก็ให้คนไปตามมาได้นี่” พ่อออก ความเห็น “หม่อมฉันอยากไปเยี่ยมบ้านเก่า คิดถึงบ้าน ด้วย” "อย่าไปเลย” พ่อห้าม “ถ้าคิดถึงฉันจะ ให้คนไปตามมา นอกจากนั้นแล้วไม่มีใครอื่นมิใช่หรือ?” "ไม่มีเพคะ แต่หม่อมฉันอยากไป "เธอมีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า?” ชลิตาร้องไห้ เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น ยืนยัน จะไปอย่างเดียว พ่อจะทัดทานอย่างไรก็ไม่ยอมฟัง ในที่สุดพ่อรู้สึกฉงนใจขึ้นมาว่า น่าจะมีอะไรสักอย่าง อยู่เบื้องหลังแห่งการอยากไปและการร้องไห้ของชลิตา พ่อจึงพยายามเว้าวอนปลอบโยนถาม ในครั้งนี้ ต่าง ๆ นานา ในที่สุดเธอกล่าวว่า “หม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ หม่อมฉันผิด” “เรื่องอะไรนะชลิตา” เธออึกอักอยู่ครู่หนึ่ง จึงกล่าวว่า “หม่อม ฉันมีทอง” "มีท้อง!!” พ่ออุทานออกมา ตกใจมาก เงียบกันไปครู่หนึ่ง มันเป็นความเงียบที่ หวาดเสียวอะไรเช่นนั้น ชลิตาคอยจับกิริยาดูว่า พ่อ จะมีกิริยาอย่างไรในเมื่อได้ทราบเรื่องนี้ พ่อเองก็ เดินงุ่นง่านเพราะความลำบากใจ พ่อได้ขอร้องให้ชลิตาออกไปก่อน แต่กำชับ เอาคำมั่นสัญญาว่า ขออย่าให้เธอกลับบ้าน พ่อขอ อยู่คนเดียวเงียบ ๆ สักชั่วระยะเวลาหนึ่ง ชลิตาให้ ๙๒ ก ล ย า ณ ม ต ร Kalyanamitra.org