ความอดทนและการสร้างวัดพระธรรมกาย : หน้า 13/112

ตอบเขาไปว่า “ผู้การฯ ถ้าอาตมาปอดแหกถึงขนาดนั้น ลูกศิษย์วัดเขาจะนึกยังไง เฮอะ... หลวงพ่อเรา ปอดแหกยังงี้ เรากลับไปนอนบ้านดีกว่า ขึ้นอยู่ เดี๋ยวถูกลูกหลงตายก่อน อีกอย่าง ชีวิตหลวงพ่อ นี้ยกให้พระพุทธเจ้าไปแล้ว เป็นตายยังไงก็เพื่อ พระพุทธเจ้าไม่ได้เสียดมเสียดายอะไรอีก” เขาพูดว่า เขาส่ายหน้าแล้วพูดอะไรต่อรู้ไหม... "ผมเห็นคนดื้อมาก็มากแล้ว พอแก้ได้ แต่พระดื้อนี่ไม่รู้จะทำยังไง.... ดูซิเขามาแหย่เรา แต่แหย่เรื่องอย่างนี้ หลวงพ่อไม่สะดุ้งสะเทือนหรอก ก็ตั้งหน้าปรับปรุง ถ้าคิดอย่างนี้ หรือตอบท่านไปอย่างนี้เมื่อครั้งนั้น โดยไม่คิดถึงเรื่องบุญคุณที่ท่านปั้นหลวงพ่อขึ้น มาละก็ พวกเราที่นั่งกันอยู่ที่นี่คงไม่มีโอกาสได้มา เจอกัน ใครจะไปอยู่ขุมไหน ชั้นไหนก็ไม่รู้กันละ - หลวงพ่อทบทวนดูชีวิตของตัวเองมา อย่างนี้ทุกปี ลูกของหลวงพ่อทุกคนใครยังไม่เคยทํา ไปทำเสียนะ ผลของความอดทนที่พวกเรารักษา กันมาตลอด ๒๐ ปี ของการสร้างวัดพระธรรม กายน่ะเป็นบุญเป็นบารมีมากจนประมาณไม่ได้ เชียวละ วัดทั้งหลายในประเทศไทยที่เขาสร้างกันมา ๕๐ ปี บ้าง ๑๐๐ ปี ๒๐๐-๓๐๐ ปีก็มี วัดที่ ว่าใหญ่ ๆ ปรากฏว่าในพรรษาหนึ่ง ๆ เขามี พระอย่างมากก็ ๔๐๐ ไม่เกิน ๕๐๐ รูป อันดับ อยู่ในเขตพื้นที่ของวัด ก็ยอมร้อบ้านออกไปหมด วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ อย่างวัดปากน้ำฯ ก็มี แล้ว พวกเดินขบวนจะมาเผาวัดก็เงียบไป แต่ วันข้างหน้าจะมีอุปสรรคหนักหนายังไง ยังไม่รู้ รู้อย่างเดียวว่าเมื่อตั้งใจจะทำความดีแล้ว ตราบ ใดที่ยังไม่ถึงเป้าจะไม่ยอมเลิกเด็ดขาด ที่ตั้งใจ มั่นคงอย่างนี้เพราะอย่างน้อยก็ได้เห็นผลของ ความตั้งใจจริงมาแล้ว ตอนนั้นถ้าใจไม่มั่นคงว่า จะแทนคุณหลวงพ่อธัมมชโย ปฏิเสธท่าน เรื่องสร้างธุดงคสถาน อ้างว่าเหนื่อยมามากขอ อยู่เงียบ ๆ หรือขอไปอยู่วัดที่บ้านเกิดเมืองกาญจน์ พระมากที่สุดในประเทศไทย บางปีก็เป็นวัดมหาธาตุ ส่วนวัดพระธรรมกายของเราเพิ่งสร้างมาได้ ๒๐ ปี ก็มีพระอยู่จำพรรษามากเป็นอันดับที่ ๓ ของ ประเทศแล้ว ถือว่าไม่ใช่ธรรมดานะนี่ ได้เห็น หน้าพวกเราตั้งใจประพฤติปฏิบัติธรรมกัน ในช่วง เข้าพรรษานี้ทั้งพระทั้งเณรก็ 33 รูป ตอนช่วง อบรมธรรมทายาท เดือนเมษายนอีกเกือบ ๑,๐๐๐ รูป คิดเป็นตัวเลขแล้วมันก็ครึ้มใจดีเหมือนกัน มีพระมาก มีพื้นที่มาก จัดให้ดี ๆ ก็มี ก ล ย า ณ ม ต ร ๑๑