การเปลี่ยนแปลง : หน้า 89/112

อีกแล้ว...พร้อม ๆ กับกลิ่นหอมจางของจันกระ พอดอกน้อย สัมผัสของฉันบอกให้ทราบได้ทันที ว่า....เหตุการณ์ต่าง ๆ เริ่มเปลี่ยนแปลง เพราะ นอกจากกลิ่นเจือจางของจันกระพ้อ ฉันยังแว่ว เสียงสังคีตดีดสีเวียนเข้ามาอีกครั้ง ด้วยท่วงทำนอง ที่แปลกออกไป เป็นทำนองของความสดใส คล้าย ๆ การไหลของน้ำ คล้าย ๆ ฟ้ายามเช้า ที่ตะวันกำลังคลี่ม่านทองออกอย่างช้า ๆ ฉันรีบลืมตาขึ้น...โอ ฉันรู้สึก ขนลุกวูบด้วยความปีติใจ...ข้าง หน้าฉันบัดนี้ คือผู้คนที่ มีหน้าตาผ่องใส ฉัน เห็นรอยยิ้มบนใบ หน้า ฉันเห็น ความหวังใน แววตา...ฉัน สัมผัสกระแส แห่งความรู้คุณ ที่หลั่งไหลมา ห่อหุ้มล้อมกาย และใจอยู่ริน ๆ นี่แหละหนอ... พระคุณของพระศาสนา... พระคุณของพระพุทธเจ้า พระคุณของครูบาอา จารย์ที่ทำให้ฉัน และบรรพชนของเราคลาย 0 และถามขึ้นทันที "ค่ะ..หลับสนิทไปนานทีเดียว..อรรถ เห็นรึเปล่าคะ...ดูซิคะ” ฉันชี้ไปข้างหน้า เนื่อง จากสภาพตึกรามของโรงแรมยังไม่กลับคืน เพียง แต่ภาพซ้อนที่เกิดขึ้นมาตั้งนานนั้น กำลัง เปลี่ยนแปลงจากความรวดร้าว เป็นความสวยงาม ...และทุกคนมองมาที่อรรถอย่างพอใจ “อือม..นี่เมตตาเขาละซี..ดี..ขอบใจ ..ขอบใจจริง ๆ อรรถพูดด้วยคำพูดแปร่งหู - ซึ่งฉันก็ไม่ติดใจอีกแล้ว เพราะถึงแม้ขณะ นี้เขาอาจจะไม่ใช่อรรถคนปัจจุบัน แต่ก็เป็นอรรถที่รักฉันไม่เคย เปลี่ยนแปลง พูด พลาง อรรถขยับตัวลุก ขึ้น ตาฉันไม่ฝาด แน่..ฉันมองเห็น คล้ายร่างกาย ของเขาใหญ่โต กำยำขึ้นกว่าเดิม ราวกับมีอีกร่าง หนึ่งซ้อนแนบอยู่.. ฉัน และร่างนั้นก็แต่งตัว ด้วยเครื่องแบบของนักรบ โบราณสีออกเทาจาง ๆ ฉันรีบลุกขึ้น ใจหาย ...เกรงว่าเขาจะ ลุกไปจากฉัน...แต่เขากลับเดินวกเข้ามาหา ขณะที่ฉันรีบก้าวเท้าออกไป... ทุกข์โทมนัสที่อัดแน่นมานานนับร้อยปี...แน่นอน ...ถึงแม้จะไม่แน่ใจว่าทุกดวงวิญญาณจะเป็นสุข หรือพ้นทุกข์...แต่ฉันก็ดีใจที่ได้ทำหน้าที่ และได้ คลายทุกข์ไปได้บ้างแล้ว แม้จะไม่หมดสิ้น แต่ก็ คือการเปิดหนทางให้บรรพชนเหล่านั้นได้สานต่อ เบื้องหน้าจึงยึดตัวเองไว้ ขณะสอดแขนไปโอบ ด้วยตัวเอง... "เอ๊ะ..นี่ผมหลับไปหรือ...” อรรถขยับตัว อรรถโอบเอวฉันไว้เช่นเคย..และทำท่า จะเดินต่อไป..เพียงแต่ฉันพอจะเข้าใจในเหตุการณ์ รอบเอวของเขาอย่างไม่ให้ทันรู้ตัวว่าจริง ๆ แล้ว ฉันต้องการจะยึดเขาเอาไว้ เขาหยุด..แล้วเราทั้งสองต่างก็ยืนมองดู ก ล ย า ณ ม ต ร ๗