การสร้างบารมีและการเผยแผ่พระพุทธศาสนา : หน้า 12/112

กา ให้เป็นด้วย หลวงพ่อมีวิธีคิดอย่างไรจึงอยู่สร้าง บารมี และอดทนฝึกคนมาได้จนถึงทุกวันนี้ หลวงพ่อคิดว่า พระพุทธศาสนานี่กว่า จะมาถึงเรา เขาเหนื่อยกันมาไม่รู้เท่าไหร่แล้ว เปรียบเหมือนเรือใหญ่ที่พายรับคนจะจมน้ำ คนที่อยู่บนเรือมาก่อนคิดว่า โอ้ย... เหนื่อยแล้ว โว้ย ไอ้เรือลำนี้หยุดเสียทีเถอะ ไม่พายแล้ว ถ้า เรือหยุดเสียก่อนที่จะมาถึงเรา เรามีจมน้ำตาย ไปแล้วหรือ ถ้าก่อนที่หลวงพ่อจะเข้าวัดคุณยาย อาจารย์มีความรู้สึกว่า ไม่เอาแล้ว ฉันแก่แล้ว ไม่สอนใครละ หลวงพ่อก็เป็นลูกหมาตกน้ำตาย ไปแล้ว แต่นี่เพราะคุณยายท่านเคารพครูบาอา จารย์ของท่าน คือหลวงพ่อวัดปากน้ำฯ ตั้งใจ แทนคุณเต็มที่เราจึงมีวันนี้ หลวงพ่อวัดปากน้ำฯ ท่านสั่งให้คุณยายเผยแผ่วิชชาธรรมกายเพื่อช่วย คนทั้งโลก ท่านก็ทำตามชนิดเอาชีวิตเขาแลก ถ่ายทอดวิชชาให้หลวงพ่อธัมมชโย ให้หลวงพ่อ เท่านั้นยังไม่พอ ตามมาช่วยสร้างวัดพระธรรมกาย ให้อีก หวังให้เป็นที่สร้างบุญสร้างบารมีด้วยการ เผยแผ่พระพุทธศาสนา ให้มนุษย์มีความสุขกัน ทั้งโลก นี่เป็นเพราะท่านคิดแทนคุณ ท่านจึง สร้างบุญสร้างบารมีได้มากเป็นพิเศษ คิดได้อย่างนี้แล้วก็ไม่ต้องมานั่งตรอง แล้วว่า หลวงพ่อธัมมชโย คุณยายอาจารย์มี คุณธรรมอะไรเราจึงเคารพท่าน มันเกินที่จะเอา มาตรองเพราะมันเป็นสันดานเสียแล้วเห็นอะไรที่ มันเป็นความดี เป็นประโยชน์แก่วัด แก่พระ พุทธศาสนา รีบทำเลยเพราะรู้ว่าจะถูกใจคุณยาย และหลวงพ่อธัมมชโย พวกเราทํางานอะไรเหนื่อยหน่อยก็อย่าบ่น เลย คุณยายท่านแก่แล้วท่านยังคิดช่วยแก้ทุกข์ ชาวบ้านได้ทุกวี่ทุกวัน นั่งรับแขกสอนธรรมะ ช่วยพูดปลอบใจคน ทางถูกให้คนนี่เมื่อยปาก เมื่อยตัวไม่หยอกนะ สมองก็ต้องคิดหาคำพูดดี ๆ มาอธิบายให้เขาเข้าใจคนต่างถิ่นต่างฐานะ ร้อย พ่อพันแม่ จะให้ถูกใจพอใจทุกคนนี่ยากมาก เคารพท่าน จะแทนคุณท่านก็ต้องทำภาวนาให้มาก ฝึกปฏิบัติ เรียนปริยัติให้แตกฉาน สร้างคุณธรรม ความอดทนให้ฝังเป็นสันดาน รับรองถูกใจคุณยาย ถูกใจหลวงพ่อแน่ อยู่เรือลำเดียวกันได้สบาย นี่คือวิธีคิดเพื่อยกระดับเพดานความ อดทนของหลวงพ่อให้สูงขึ้นมาเป็นลำดับ ส่วน ต่อไปจะมีวิธียกยังไงยังตอบไม่ได้ เรื่องที่หลวงพ่อ ต้องอดทนมันดาหน้ากันมาไม่ซ้ำแบบหรอก แต่ รู้อยู่บัดนี้ว่าตัวของข้าพเจ้าได้ทำตามพระโอวาทของ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่ให้ไว้ในโอวาทปาฏิโมกข์ ข้อแรกที่ว่า “ขันตี ปะระมัง ตะโป ตีติกขา ความอดทนคือความทนทาน เป็นตบะอย่างยิ่ง” แล้ว ๆ ส่วนข้อที่ ๒ "นิพพานัง ปะระมัง วะ ทันติ พุทธา : ท่านผู้รู้ทั้งหลายย่อมกล่าวพระ นิพพานว่าเป็นเยี่ยม” หรือพูดง่าย ๆ ว่าต้องไป นิพพานให้ได้ เพราะเป็นเป้าหมายอันสูงสุด ของความสูงสุดทุกอย่างนั้น เอาเถอะ ตอนนี้ยัง ไปไม่ได้ ยังนั่งอยู่กับพวกเราตรงนี้ แต่วันหนึ่ง ต้องไปให้ได้ เรื่องเปลี่ยนใจนั้นไม่ต้องพูดกัน สําหรับข้อ ๓ "นะห์ ปัพพชิโต ปะ รูปะมาตี สมโณ โหติ ปะรัง วิเหฐะยันโต : บรรพชิตผู้ฆ่าสัตว์อื่น เบียดเบียนสัตว์อื่น ไม่ซื่อ ว่าสมณ” จำได้ว่า ตั้งแต่บวชมานี่ได้เปลี่ยน พฤติกรรมมาหมด ก่อนหน้านี้ฆ่าสัตว์มานักต่อนัก เพราะเรียนเกษตรทางสัตวบาล จบแล้วยังมี อาชีพขายยาฆ่าแมลงอีก แต่เมื่อมาบวชแล้วก็ เลิกเด็ดขาด แม้ถูกปองร้ายหมายชีวิต ก็ไม่ คิดย้อนไปทำร้ายใคร หลวงพ่อนี่ตอนยังไม่บวช ไม่มีค่าหัวนะ แต่พอบวชแล้วมีค่าหัว ทาง ฝ่ายปกครอง ฝ่ายทหารเขามากราบแจ้งให้ทราบ "ท่าน ท่านมีค่าหัวแล้วนะ" “อาว มีก็มี” “ทานอย่าประมาทนะ” "ก็ไม่ประมาทหรอก แต่ว่าจะให้ไปซื้อ เกราะมาใส่หรือยังไง” "ถึงยังงั้นท่านก็ต้องระวัง รถท่านนี้ ท่านไม่ควรจะนั่งคันนะครับ” เฮ้อ... แล้วจะ ให้หลวงพ่อไปเหมารถที่ไหนมา เขาก็แนะอย่าง โน้นอย่างนี้ด้วยความหวังดี ก็ขอบใจเขาแล้ว ๑๐ ก ล ย า ณ ม ต ร