ผลของความโกรธและการแก้แค้น : หน้า 105/112

จะมีหนังมาหุ้มด้วย “หนังอะไรหรือเพื่อน” “เท่าที่เรารู้ หนังหลายชนิดที่หุ้มรถ แล้วสวยงาม แต่ไม่คงทน ไม่สะดุดตาและดูน่า เกรงขามนัก ที่เขานิยมใช้กัน และขายได้ราคา จริง ๆ ก็มีแต่หนังหมีเท่านั้น” ไหนเล่า” "หนังหมีหรือ เราจะหาหนังหมีได้ที่ “เมื่อกี้นี้เราเห็นหมีตัวหนึ่งอยู่แถว ๆ นี้ แหม...ช่างเป็นโอกาสอันดีทีเดียวถ้าท่านจะได้ หนังหมีตัวนั้นมาหุ้มดุมรถและประดับรถของท่าน ถ้ามันมาก้ม ๆ เงย ๆ ดูท่านตัดต้นไม้ ท่านก็ ฟันคอมันเสียเลยซิ ช่างไม้ได้ฟังคำของชาวป่าก็รู้สึกดีใจมาก ถึงกับรำพึงว่า “โอ้โฮ วันนี้ เป็นวันมงคลของเราจริง ๆ เราได้ไม่ดี แล้วยังจะได้หนังหมีอีกด้วย” ช่างไม้เรียกเจ้าหมีมาชี้ต้นตะคร้อที่จะ ให้ตัด เมื่อมันหันหน้าชี้ไปที่ต้นไม้ เขาก็ฟันมัน ตายทันที ฆ่าหมีเสร็จแล้ว เขาจึงโค่นต้นตะคร้อ... หมีตาย ไม้ตะคร้อถูกโค่น เป็นผลจาก ความโกรธ อาฆาต จองเวร และแก้แค้น ! ไม้ยังถูกตัดลงเรื่อย ๆ แม้ในปัจจุบันนี้ เพื่อไปทำเครื่องใช้อื่น งใช้อื่น ๆ ด้วย และหมี ก็ถูกตามล่า ถลกหนังไปหุ้ม ไม้ จนทั้งไม้และทั้งหมีแทบจะหมดสิ้นไปแล้ว... เรื่องหมีและไม้ตะคร้อนี้ เป็นเรื่องที่ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ตรัสเล่าให้พระประยูร ญาติทั้งสองฝ่ายของพระองค์ คือฝ่ายพระ ราชมารดาและฝ่ายพระราชบิดาฟัง เมื่อทั้งสอง 1 ฝ่ายเกิดเรื่องราวทะเลาะกัน ณ ริมฝั่งแม่น้ำโรหินี เมื่อพระญาติทั้งหลายได้ฟังแล้ว จึงเลิกทะเลาะกัน หวังว่าเมื่อหลาน ๆ ได้ฟังนิทานเรื่องนี้ แล้ว วันหนึ่งเมื่อหลาน มีเรื่องราวทะเลาะ กับใคร ก็อย่าได้ผูกโกรธอาฆาตแค้น จนถึงกับ จองเวรเลยนะคะ จะได้ไม่เป็นเหมือนหมีกับไม้ ตะคร้อในเรื่องนี้ นาอด ๆ กั ล ย า ณ ม ต ร ๑๐๓